Μαργαρίτα Μηλιώνη, Δύο ποιήματα

`

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Μπορώ να σου το εξομολογηθώ
σε σένα μόνο, είπε
στον ελέφαντα που το έσκασε μαζί της
απο το τσίρκο,
δεκάρα δεν δίνω για ποίηση
επανάσταση
και άλλες τέτοιες νεανικές φιλοδοξίες.
Πιάστηκε από την προβοσκίδα του
και σκαρφάλωσε πάνω του.
Διπλώθηκε,
απλώθηκε μπρούμυτα
πάνω στην πλάτη του
τον αγκάλιασε με χέρια και πόδια
πήρε μια βαθιά ανάσα, μανούλα μου, είπε
γουργουρίζοντας
πόσο μ αρέσει να κοπροσκυλιάζω
μαζί σου στον ήλιο, να με παίζεις
σαν να είμαι μια κόκκινη μπάλα
με την προβοσκίδα σου
και μετά να μου κάνεις
αυτό το καταπληκτικό μασάζ
με τα ποδαράκια σου.

`

*

ΓΑΖΕΛΑ

Μια γαζέλα στο νησί μας
την είδατε; πέρασε πριν από λίγο στο δρόμο,
την ρώτησε ο Μαροκινός που έχει το μανάβικο
με ξαναμμένα μάτια. Ω! τι ήταν αυτό το πλάσμα;

Του χαμογέλασε όπως έκανε συνήθως
μα δεν τον ρώτησε περισσότερα
και μετά στο φούρνο που παίρνει το κρουασάν
μια γαζέλα ω! incroyable συζητούσαν ξαναμμένοι οι άθρωποι στην ουρά

είχε γυαλιστερό δέρμα και οι οπλές της
πως χτυπούσαν στο πλακόστρωτο
και τα μάτια της, λέει μια κυρία
τα μάτια της ήταν υγρά και λαμποκοπούσαν

κι ύστερα στο καφέ
κάποιοι άνθρωποι που μπήκαν για καφέ
μιλούσανε κι αυτοί για το ίδιο θέμα, την είδανε λέει
να περνάει πλάι στο ποτάμι με καλπασμό

Μόνο τα κορίτσια στο καφέ δεν έδειξαν
κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον
κοιτάχτηκαν κανα δυο φορές
και συνέχισαν το σερβίρισμα.

Η υπεύθυνη του καφέ παρατήρησε αυστηρά τη Σάντρα.
Δεν θα δεχτώ άλλη καθυστέρηση.
Την επόμενη φορά απολύεσαι, της είπε.
Συγγνώμη ψέλισε, με τα τεράστεια μάτια της υγρά
και άρχισε το σερβίρισμα.