1.

Δακρυγόνα στην άσφαλτο.
Τα γκλοπ αδυνατούν να επιβάλλουνε την τάξη.
Μετά σιγή χωρίς ηρεμία.
Στις 9 είχε κανονιστεί ομιλία…
«Δεν προφταίνουμε», είπε ο σύντροφος που έτρεχε μπροστά μου.
Τον έχασα στο πλήθος

2.

Έφτιαξα πάλι τη βαλίτσα.
Μόνο που αυτή τη φορά,
Έβαλα αράδα μπλουζάκια κι εσώρουχα,
Κι έτσι…
Στιγμές δεν χώρεσαν,
Να πάρω μια μαζί μου.
Το φερμουάρ ήρωας
Που κλείνει την καριέρα του,
Σερνόμενο απέναντι
Στο απίστευτο φινάλε.
Οι χειρολαβές της έχουν γίνει πια
Προέκταση του χεριού μου.

3.

Βγήκα στο μπαλκόνι,
έτσι για τσιγάρο.
Απέναντι στο ποτάμι
ζευγαράκια κάνουν τζόκινγκ,
κι εγώ ζηλεύω.
Στο δρόμο τα φύλλα θυμίζουνε Σεπτέμβρη,
μόνο να αρρωστήσω μού ʽλειπε…

4.

Ένα κομμάτι αντίδωρο
συντροφεύει το γεύμα μου.
Mια αναπάντητη μου κόβει την όρεξη…
Το κεφάλι μου έγειρε
και δείχνει έξι παρά δέκα

5.

Μοιράσαμε φυλλάδια στην Αθήνα.
Τέσσερις μέρες φτάνουν
για ένα μπουκάλι βότκα και δυο πορτοκαλάδες.
Ίσα-ίσα να ʽχω να πω ακόμα μια ιστορία…

6.

Βλέμμα στραμμένο στην άσφαλτο.
Κι είδα όνειρο πως θα χαθώ στην πόλη.
Κοντοστάθηκα για λίγο,
Στην άκρη του πεζοδρομίου.
Φανάρια κόκκινα
Σημαίνουν ʽʼξανασκέψου τοʼʼ.
Ο χρόνος όπισθεν δε βάζει

7.

Ο δρόμος που ένωνε δυο σπίτια,
τώρα τα χωρίζει.
Όσο για τα ψίχουλα που πέταγες,
δεν φέρνουν πια περιστέρια

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Νίκος (τέρας) Αναστασίου γεννήθηκε στη Λάρισα το 1995. Σε ηλικία 15 ετών κυκλοφόρησε ένα τραγούδι και τώρα ετοιμάζει την πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά

Δημώδες, το τερατώδες

Καλότυχα είναι τα βουνά κι οι ηλίθιοι, μακάριοι•
η στάχτη, ταπεινή και τ’ άστρο το επουράνιο, παντοτινό•
η αγωνία, οξυγόνο, σπάσιμο του μάκρους
κι όνειρο, ο δρόμος, εφιάλτης,
φάρσα καλοβαλμένη και του κρασιού οπτασία,
αφού γλυκοχαράζει αυγερινός κι εγώ είμ’ ακόμα ζωντανός

El amor en los tiempos del cólera

Ξυπνά θριαμβευτικά
η οξειδωμένη αβεβαιότητα
με το πρώτο πρώτο φως

Περιμένω κολασμένος
τη συμπόνια
και παριστάνω τον καμπόσο νοθεμένο,
εγκλωβισμένος
στο ασυνείδητο

`

Ρουμπαγιάτ του Κοσμικού Αδιεξόδου
Α· τι πικρόγλυκο κρασί που μʼ αναστύει στα ξένα
πέρα στη ρήγισσα ερημιά που εξόριστος για σένα
κείμαι ω Ποίηση αλήτισσα και Πόλεμε από γάλα
αφού έγλειψα τα στήθια σας τα λασπομυρωμένα.

`
Α· τι θεόρατοι ποιητές σκληρίσαν με την πένα
ενός απόκοσμου θειακού στη βακχικήν αρένα
του μεθυσιού: Άρη Αλεξάνδρου και Μίλτο Σαχτούρη
με θρέψατε με θάψατε κι εμένα Τον Κανένα.

Ο αστικός Πηνειός

Ολόκληρη τη μέρα βράζουμε
στα τσιμεντένια καζάνια της ανεργίας.
Όλοι μονάχοι.

Που και που αφήνουμε κανέναν αέρα απʼ το στόμα
και ορισμένους αποσταγμένους ιδρώτες
Κλιματιστικού.

Το απόβραδο, κατηφορίζουμε στο ποτάμι.
Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.
Εκεί, ως και τα κουνούπια μεταμορφώνονται
σε τίγρεις.
Δίχως ίχνος συμμετρίας.
Η καταχνιά, το πράσινο νερό που αναδύει κατρουλιό,
η γροθιά που ξεκλειδώνει την μύτη,
οι χτυπημένες μπύρες, οι στεγνωμένες καπότες κάτω απʼ τη γέφυρα,
η ατμόσφαιρα της διαθεσιμότητας…
Η ατμόσφαιρα της ψυχής μας…

– Ξεροσφύρι, φίλε, πήραμε τη ζωή.

Πάλι με ψέματα θηρεύουμε το ευρώ.
Τάχα για εισιτήριο.
Και η συστατική επιστολή, αργότερα,
ζεσταίνει το κουτάλι.

Το βραδάκι, στο ποτάμι το ζωοποιό της πόλης,
φωσφορίζουνε τοιχογραφίες βιογραφικών σημειωμάτων
και ενδεχομένως, μέσα στα φάσματα και στο σύσκιο
να θυμηθούμε που αφήσαμε το ποδήλατο
που θα μας γυρίσει πίσω.

Οθόνη κινητού

Το σβέρκο
δύσμορφο πλέον ,
κοιτά το γόνατο
που αιμορραγεί
από το συνάντημα
με τα καλώδια και τα πλήκτρα

Μόνο η βροντερή
κραυγή
του μηνύματος ή του
μέηλ
συμπονά αυτή την παραμόρφωση

Στα 24ωρα σκοτάδια
μόνη η λάμψη
της οθόνης
φεγγίζει
τον συνδεδεμένο άνθρωπο .

Για ένα ξεροκόμματο ηδονής.

Ο ζωγράφος και ο ποιητής είναι ένα και το αυτό .
Και οι δύο σκιτσάρουν όνειρα στο χαρτί .

Πένα κρατήσου γερά στα πόδια σου ,
μακρυά από ράγες.

Τι θράσος τι αναίδεια να περπατάς με βρεγμένα πόδια στις ράγες.
Ένας ορεσίβιος να υποκρίνεται τον ενάλιο ταγό.