Τηλεσκόπιο

Αγαπηθήκαμε
στο λερωμένο σεντόνι τʼ ουρανού.
Όταν ο ήλιος έσφαζε
την μέρα
και τους χυμούς της πέταγε
αργά στα κύματα.
Όταν οι πληγές άρχισαν να θρέφουν
τα μελανώματα αποκτούσαν
το χρώμα των μεθυσμένων σου μαλλιών.
Σαν γύριζες το σώμα σου
ακουμπούσες το φεγγάρι
με τα γυμνά σου πόδια
και βλάσταιναν ερυθρά αστέρια.
Ό, τι χώρεσε στην αγκαλιά σου
ήταν δυο σύννεφα βαμμένα
έτοιμα, για την μεταξύ τους επαφή.
Οι σανίδες άνυδρες μετρούσαν
τους παλμούς
και στοιχημάτιζαν την ώρα του τέλους.
Ήμουν κι εγώ εκεί.
Γονάτιζα να χωρέσω τους μηρούς σου.
Λύγιζα για να νοιώσω το ζεστό σου στήθος.
Υπήρχα εκεί για σένα.
Ένα στρώμα με τις κατάλληλες εσοχές
για να κρύψεις και να κρυφτείς.
Ό, τι αγαπήσαμε
ήταν ένας κεραυνός
που ξάπλωσε στο κρεβάτι
για να γλεντήσει με κραυγές
η νύχτα.

Διοργάνωση: “Ποιείν” και Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 52ου Λυκείου Αθηνών. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Νίκο Βουτυρόπουλο για την οργάνωση και επιμέλεια της εκδήλωσης.

ΠΟΙΗΤΕΣ (μαθητές και ενήλικοι):
Ελένη Παπουτσή, Παναγιώτης Καμινάρης, Ανδρέας Πεφάνης, Eυαγγελία Λώλου,
Ασημίνα Ρεβύθη, Αφροδίτη Λυμπέρη, Σταύρος Καμπάδαης,
Χρήστος Μιχαήλ, Γιώργος Ευθυμίου, Αντρέας Στούπος,
Ανέστης Μελιδώνης,Λαμπρινή Αιωροκλέους κ.ά.

ΜΟΥΣΙΚΟΙ: Δημήτρης Κωσταγιόλας και 2 μαθητικά συγκροτήματα (1. Xrays: Ηλίας Ραπατάς (ντραμς), Πάνος Τζεμης (φωνή), Ανδρέας Ραπατάς (κιθάρα), Ματθαίος Χατζής (κιθάρα), Γιάννης Γρηγοράκης (μπάσο) και Red Eyes: Στέλιος Κουλετάκης (κιθάρα), Ηλίας Κουλουμπής (κιθάρα), Ρανια Πετροπούλου (φωνή), Δημήτρης Τασούλης (ντραμς).

Παπουτση Ελενη

*

Κατω απ’ τα ματια δυο μαυροι κυκλοι τρελο ξενυχτι μαρτυρουν…
Τα αδεια μπουκαλια να γιατρεψουν παλιες πληγες προσπαθουν…
Στριβεις τσιγαρο και μ’ αποφευγεις,μα ειμαι ακομα εδω

Θελω να φυγω, σαν τον καπνο που φευγει απ’ τα χειλη σου…Να ξεχαστω!

Μα κατι με κραταει,μια δυναμη αορατη να συνεχισω τη ζωη μου δε μ’ αφηνει

Κανω ν’ ανοιξω την πορτα, μα απο μονη της κλεινει

Κι ετσι, ξανα θα μεινω εδω.Να προσπαθω καπου να βρω,

τη χαμενη αγαπη που επεσε στο κενο..

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Πέτρο, σε περίμενα
πέρασε, βολέψου
Μιλήσαμε με στίχους
με κίτρινα βεγγαλικά
και περιστέρια σκύλους
Με στίχους του που χάθηκαν
του απαντούσα φυσικά
μου έλεγε δικούς μου
κυρίως τους μελλούμενους
που καταλάβαινα πως ήτανε δικοί μου
Στο τέλος μόνο πρόσεξα
πως ήμασταν με τους νεκρούς
πως ήταν πάλι μόνος.
Πάνω σʼ αυτό μου τόνισε
το ήξερα από την αρχή
μα μη στεναχωριέσαι
έχω εδώ δίπλα συντροφιά
τον φίλο μου τον ποιητή
τον Ντύλαν Τόμας
έρχεται κάθε τόσο να με δει
του ψήνω ελληνικό καφέ
μα δεν μιλάμε.

Μιά μέρα απʼ τη ζωή μου

Στις τέσσερις ρόγες του σταφυλιού
Που μου κρύβουν τον ήλιο
Αυτή τη μέρα
Που το συμμιγές αριθμητήριο των γεωργών θερίζει τα ούλα μου

Να σας συστηθώ

Πάνω στα μηλίγγια των Εβραίων
Πάνω στην ακρυλική ομορφιά
Πάνω στο υδραυλικό φλέμα

Αποσυντίθεμαι μες στο κυλινδρικό αντίσωμά μου

Εγώ ο καταλύτης των ηλεκτροχρωμάτων
Θέλω να αποχυμώσω τους μαστούς μου στις διαστημικές ρακέτες
Και να κοιμηθώ με τους αρουραίους

Θέλω νʼ αλέθω τις μασχάλες των ορυκτών
και να ξεκοκαλίζω τʼ αστέρια
Θέλω να είμαι ,η υδρόγειος ψωλή.

Σαμποτάζ ξανάνο στο Σωτήρη και στα “άλλα παιδιά”

Τραγούδα, φίλε μου! Τραγούδα ώσπου
το λαρύγγι σου γυαλόχαρτο να γίνει!
Εισʼ ο Μπονάνζας των ντεσπεράντος
και των σκονισμένων, γηραιών πια ανταρτών:
πετάνε όλοι τα καπέλα τους ψηλά
όταν τραγουδάς, κι ας μη προλάβαν εκείνοι
το Happy-End-Express να σαμποτάρουν.
Περιμένουν τη νέα γενιά ουρανοπορθητών
με μάτια λεϊζερ και μαλλιά τυρκουάζ.

Δεν ανήκεις κι εσύ στο νέο γένος αυτό;
Γιατί δεν τραγουδάς κι εσύ το δικό σου άσμα;
Τι στραβοκαταπίνεις τα λόγια σου; — αϊντʼ!
Έλα! Τίναξε το καπέλο σου μαζί μας στον αέρα!
Χώρεψε! Ούρλιαξε! — Βγαλʼ τʼ από μέσα σου, το γαμημένο!
Τραγούδα το τραγούδι του νέου σαμποτάζ
μπας και πετάξουν τα σομπρέρο μας ξανά.
Το επόμενο τραίνο δεν αργεί. Μέχρι τότε ʽμεις
πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια μας,
να πιάσουμε δουλειά. — και μετά
το τραγούδι θα εξαπλωθεί σα πυρκαγιά.