Μιά μέρα απʼ τη ζωή μου
Στις τέσσερις ρόγες του σταφυλιού
Που μου κρύβουν τον ήλιο
Αυτή τη μέρα
Που το συμμιγές αριθμητήριο των γεωργών θερίζει τα ούλα μου
Να σας συστηθώ
Πάνω στα μηλίγγια των Εβραίων
Πάνω στην ακρυλική ομορφιά
Πάνω στο υδραυλικό φλέμα
Αποσυντίθεμαι μες στο κυλινδρικό αντίσωμά μου
Εγώ ο καταλύτης των ηλεκτροχρωμάτων
Θέλω να αποχυμώσω τους μαστούς μου στις διαστημικές ρακέτες
Και να κοιμηθώ με τους αρουραίους
Θέλω νʼ αλέθω τις μασχάλες των ορυκτών
και να ξεκοκαλίζω τʼ αστέρια
Θέλω να είμαι ,η υδρόγειος ψωλή.
Τι λέγαμεʼ αποσυντίθεμαι μες στο κυλινδρικό αντίσωμά μου!
Τυμβωρύχος των ιατρικών νεύρων
Και τη στιγμή της έξαλλης μαγείας
Εκκολάπτομαι στη γλώσσα του καπνέμπορα κι επανέρχονται τα αειθαλή δέντρα
Η υδρόλυση των τενόντων είνʼ αυτή!
Το μίτο της κορίνας είνʼ αυτό!
Το κόκκινο φιλί του Dr.
Ή σχεδόν
Οιδικοίμουάνθρωποι σημαιοφορώντες τον ολύμπιο δασοφύλακα
Οιδικοίμουάνθρωποι κόβουν έλατα στον ελάσσονα αδένα των ελαιοτριβείων
Τα νύχια τους είνʼ από κορυδαλλό και σύρμα
Τα φρύδια τους από σαδικές υπηρέτριες
Οιδικοίμουάνθρωποι καταναλίσκουν 1χ2_2\3 άμυλα στις ταλαντεύσεις τους
Είναι ατσάλινοι Μυρμιδόνες και υπολογιστικά ακτινίδια
Στην πραγματικότητα χρειάζομαι μια διαταραχή κι ένα καρότο
Για να εισβάλλω στην τρίχα των μπαπ- μπαπ
Κατοχυρώνοντας τις θεμελιώδεις αρχές της κίνησης
Και αυξομειώνοντας το βάρος μου
Για να αναλίσκομαι αγέρωχος στις Βηθλεέμ των ενστίκτων
Ή τέλος πάντων στις κοινόχρηστα ουρητήρια των δακτύλων μου
Κυριαρχώ μέχρι και στην τελευταία δόνηση της πρωτεύουσας.
Εγώ ο ολοκαίνουριος φίλος που σκαλίζει τον αμείωτο τροχό
Θέλω να ταριχεύσω τις ορμές μου
Έχοντας ως μοναδικό κίνητρο το μηδέν
Θέλω να απομονώνω τις αναποδογυρίσεις
Θέλω να είμαι, το ενδελεχές επεισόδιο.
Θρίαμβος!
Το βάζο αλλοιώνεται
Δεν είμαι πια εγώ
Εγώ δεν είμαι πια
Ο λερός.
Ούτε ένα χρόνος
δεν μπορεί να διευκολύνει
τη συλλογή των δράκων απʼ το υπερπέραν
Γιʼ αυτό κι εγώ χειραφετώ ένα ενιαίο μύδι
Που οι υαλουργοί δε θα διυλίσουν στα γοτθικά ηλιοκαύσιμα
Και ο ακροβάτης του Κολοράντο βάζει φωτιά στις ελληνίδες έλικες!
Τι λέγαμεʼ είμαι ένας δανδής με κυρωμένα πέλματα
και ραδιενεργές κλακέτες
γαντζώνομαι απʼ τους ρουφηχτούς καταπέλτες του ιουρασικού χάντμπολ
Και ασελγώ ασελγώωω στους θεϊκούς άθλους.
Στη χάση των δοντιών μου πυρώνω το μάρμαρο
Και ασελγώ ασελγώωωω στους πυραυλικούς μάραθους
Μετά από δισεκατομμύρια χρόνια
Μετά από πολυκαλλιεργητικές κατατονίες
Μετά απʼ τις δικές μου λέξεις
Τα πορτοκάλια υδρεύουν στην αγκαλιά των κοριτσιών
Μετά από ακτινικές σταυρωτές
Και ρουθουνίσματα ινδιάνων
Ως που να καταυλιστώ
τα μούσμουλα κι η πέτρα δεν έχουν απόσταση
Μετά από χιλιάδες διονυσιαστές
Μπορώ να πω ότι εκλύθηκα
Υαλικός και πανσέληνος
Για ακόμα μία καταστροφή.
Η τραγιάσκα του μπλε Νορβηγού
Οι Ίκαροι και τα βενζινοκίνητα αέρια
Είναι οι μεταλλοφόροι
Για την πρώτη θέση στο μόριο του κόκορα
Τους στριμώχνω στο μπαμπάκι
αύριο ,να γεννήσουν τα παιδιά μου
Κι εγώ, με τα μαλλιά μου
κοντά ξανθά
αλλοιωμένη
αποχρωματίζω την αταξική κόρη του ομματίου μου
Αιδοίο το αιδοίο με τον υπασπιστή του ασβέστη
Το αίμα κατουράει όρθιο τους εκατομμυριούχους σκύλους
Και οι αυλιτρήδες μελωδούν μια δωδεκάδα κοβάλτια
Τι άρια! Τι ρους!
Δίπλα στις κίτρινες αφέλειες του γερανιού
Είμαι παιδί!
Φυσικές αποχές (ή ένας ασπρόμαυρος γυναικολόγος)
Όταν ρεύομαι το κομμάτι του λειριού που συντηρείται
Ανέπαφο
Με κόβει και με ράβει
Στα μέτρα του φουντουκιού
Συνηθίζω να φλυαρώ στη σκιά τʼ ουρανού
ακόμα και στο πέτο
των συμπυκνωμένων λοχμών
χ
ω ς
ρ ί
τ μ
ι έ
ς ν
δ ε
ι ς
α έ
κ ρ
ε σ η
κ ύ ε μ
ο φ ω ο
μ ν ς υ
τ κ α ν
ω ν ι ο
ν ώ τ λ
σ μ ω μ
τ ι γ ν μ ά
Ένα ισορροπητικό χυτήριο
Μία γυναίκα κάτω από ένα δέντρο είναι ίση
Με δέκα γυναίκες μέσα σʼ ένα ασθενοφόρο
Γιατί είναι πολύ δύσκολο ένας Σάξονας να απαριθμηθεί
Ή να γίνει το οικόσιτο μιας εταιρίας υδάτινων
Αγγέλων
Που δεν έχουν το στόμα του λύκου
Ούτε και τις υποθερμίες ενός
Βουκολικού υδραερίου
Και τελικά
Δεν μπορούν να βοηθήσουν
Τη δουλειά ενός εκπαιδευτή μολοσσών
Μπλε
Ή μωβ γιατί ο αφροδισιακός κυνηγός
Έχει μόλις ανακουφιστεί απʼ τους
Εναέριους τροφικούς ναούς
Που ʽδιναν μια έκθεση
Ζωγραφικών ηλιοστασίων
Πάνω στις μαγκούρες
Των εκπαιδευτών ή των φαρμακοποιών
Μια γυναίκα κάτω από ένα δέντρο είναι ίση
Με δέκα γυναίκες μέσα σʼ ένα ασθενοφόρο
Γιατί ένα γεωτρύπανο
δεν έχει τη χειρολαβή
Στον κινητήρα των ενυδρείων
Ούτε και στις βατραχικές μοδίστρες
Ή στην αιολική δυστονία
Του αιρετού
Γιατί λογικά τα έντομα δεν έχουν επιχειρήσεις.
Η εαρινή ειδολογία
Η άγνοια
Τοσοδούλα και μαγνητική
Σαν πυρά στην αγκαλιά του ασβέστη
Τόσο εξαίσια και παιδική
Σαν ιώδιο που πνίγεται στο μούστο των σιελογόνων
Τόσο αλτική
Σαν τις πυριτικές λούσεις των καυμάτων
Τόσο υαλική
Που αντλείται
Από θρυαλλίδες αθλημάτων
Η πρόκληση
Τόσο φλύαρη και λιπώδης
Σαν βαρύθυμο μπεκρή
Που το σπέρμα του επωάζεται στα φαναράκια των ρομάντζων
Τόσο έξαλλη και κλητική
Που οι κοάξεις της δε βαθουλώνονται από δέκα στρατιές λιωμένων σίδερων
Ένα πολεμικό λουλούδι
Που ανιδρύεται στους αεραγωγούς των θαυμάτων
Τι υπερφυσική μαρμαρυγή!
Από θύλακες τριχών και αποφλοιωμένα βρώμια
όλοι αυτοί που γονιμοποίησαν το φιόγκο του κήρυκα
Δύο πεπόνια ένα ελαιοτριβείο 1/5 φιστίκι.
Ο Κούρδος νομισματοκόπος
O κύριος Λουαπάρ ανακατεύει μʼ ένα σπίρτο τους φυσικούς αριθμούς και αποψύχεται:
-2/3./3.43-4
Ας μην τα πολυλογούμε η νύμφη των ψιλικών
Δεν είναι πέτρα
Γιατί αν ήταν
η μουρμούρα των παιδεραστών θα φιστίκωνε τα 234 όστρακα
στο χέρι του Αλπινιστή στο πόδι ενός πελταστή
λεοπάρδαλη ή σαρδανάπαλη κύριε βιτσιόζε;
Λες την ώρα του ύπνου μου να χρηματοδοτήσω έναν Μυκήνα μες στα μάτια του Δία;
Χιχι!
“Μια γυναίκα κάτω από ένα δέντρο είναι ίση
Με δέκα γυναίκες μέσα σʼ ένα ασθενοφόρο
Γιατί ένα γεωτρύπανο
δεν έχει τη χειρολαβή
Στον κινητήρα των ενυδρείων
Ούτε και στις βατραχικές μοδίστρες
Ή στην αιολική δυστονία
Του αιρετού
Γιατί λογικά τα έντομα δεν έχουν επιχειρήσεις.”
Μου έχει τύχει αρκετές φορές να ξυπνήσω το πρωί έχοντας αμυδρή τη μνήμη του τελευταίου ονείρου μου. Παλεύω για το υπόλοιπο της μέρας να το θυμηθώ στο σύνολό του αλλά μάταια. Μόνιμα μου διαφεύγει, τόσο το σύνολο του ονείρου όσο και η αιτία που με έκανε να το θυμάμαι, έστω και αμυδρά.
Η γλώσσα και όσα αυτή δηλώνει ή συν-αποφέρει μπορεί να ειδωθεί και σαν ένα όνειρο που μας δίνεται στη μνήμη πάντα αμυδρά και αποσπασματικά.
Η ποίηση δεν μπορεί παρά να προσπαθεί κι αυτή από τη μεριά της να ερμηνεύσει τη γλώσσα και τα όνειρα της…
Μοναδικό κριτήριο σε ποίηση που προσπαθεί να αποκοπεί τελείως από τα συνήθη συν-δηλούμενα είναι η ομορφιά. Προσωπικά στους στίχους που παρέθεσα βρήκα ομορφιά, άρα και λόγο ύπαρξης…
ΥΓ
Ακόμη δεν έχω πεισθεί αν τα σχόλια 1 και 2 γράφηκαν από γνήσια προσπάθεια να “πληγώσουν” ή αν γράφτηκαν απλά για να “τσιγκλίσουν” τους υπόλοιπους που θα σχολιάσουν. Είτε έτσι πάντως είτε αλλιώς, τα βαθιά κι ειλικρινή συλλυπητήριά μου…
Κύριε Πατχέ,
όταν προσπαθείτε να ανακαλέσετε στη μνήμη σας,
ή να φτυαρίστε το νου (όπως θέτε πέστε το)
για ένα ντριμ,
συνδέετε τις μοδίστρες με βούζες και κοασμούς,
ενυδρεία με μοτέρ και κυλινδροπίστονα,
κοχλίες και καυκαυλήθρες
ακακίες και μιμόζες με αμπιουλάνς κι ορούς
χυτήρια με δοκούς ενόργανης
ή τέλος πάντων ακρίδες με ανώνυμες εταιρείες
και κολοκυθοκόφτες με το ΤΕΒΕ?
αμα ναι, να επαναδιατυπώσω ή μάλλον
να εμπλουτίσω τα #1 και #2 με το εξής:
εφόσον τα συλλη-π-τήρια σας είναι βαθιά,
τότε εξίσου βαθύ είναι και το καβούρι που
αλυχτά στης θολερής σας ματιάς το ανάκλιντρο.
Και μετά από την περισπούδαστή σας ανάλυση
της σύνδεσης ονείρου με τη γλώσσα
μπορώ να σας συστήσω (εύθυμα) να κρατήσετε
ΕΣΕΙΣ την περούκα του Μπρετόν όσο εγώ θα
τοποθετώ με ακρίβεια έναν κώνωπα
πάνω στο μπράτσο μου για το απαραίτητο
αυτοτσίγκλισμα.
(καθότιν όλους τους τσίγκλισα
οπότε ας μείνει κάτι για να με τσιγκλίσει
κι εμένα ρουφώντας μου κάποια ppm μπλαντ).
Και μη μου προσάπτετε πληγωτικά κίνητρα
γιατί ο λαβωμένος είτε είναι ξωτικό
σύμφωνα με ένα χιτάκι της ραπ είτε
αργοπεθαίνει.
Εις πάσα περίπτωση να λαβώσει δεν δύναται.
Ειδικά την ομορφιά με λόγο ύπαρξης…
κισιζ.
Αγλομαθές και άμεστο Λόβερμπου,
Τα καλαίσθητα αυτάκια σας μοιάζουν να ωχριούν υπό αυτόφωτων λαμπτήρων. Ένα μειδίαμα έλαμψε στο θελκτικό μου πρόσωπο έπειτα από την ανάγνωση του λεπτεπίλεπτου πρελουδίου σας. Εν οίδα, τα σεσουάρ βλάπτουν σοβαρά τον προμετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου, ιδίως όταν ο αέρας, ούτως ή αλλέως, πλεονάζει. Θα σας χαρίσω από καρδιάς μια μινιατούρα ρέκβιεμ πολλών ντεσιμπέλ, προς αντικατάστασή του.
Φωσφορίζουσα υπογράμμιση στο εξής: της παρεούλας μέλος είσθε και ο ίδιος, “εδώ το καλό λογοτεχνίζειν”! Κύριε, αντί να αναλαμβάνετε ρόλο μπος γυρεύοντας υποτακτικούς, επιδείξετε ολίγο αυτοσεβασμό και αλαργέψετε στη γωνιά σας συντροφιά με τα πασατέμπος, εφ’ όσον ετούτα δε σας εγγίζουν. Αλλιώτικα, άραγες ρουθουνίζουσι υπόκωφα στην κρανιακή σας χώρα; Αδυνατώ να δώσω άλλη δικαιολογία.
Είναι θεμιτό να μην οράτε το εκκολαπτόμενο κάτι που εγώ αναγιγνώσκω και να διατυπώνετε τις κρίσεις σας επί τούτου. Είναι αθέμιτο, εντούτοις, να ρίπτετε δύσοσμες τσιπούρες επάνω. Αναπαράγετε ο ίδιος και σκαλίζετε μια τάφρο άνοστων στοχασμών. Είναι κρίμα που, αντίθετα με τον Μπρετόν, θα καταλήξετε φαλακρός.
Τέρπομαι στη διαπίστωση του πλήθους οιμωγών που η νεαρά εγείρει γύρω από το όνομά της. Ο Κάφκα υπήρξε ορθός. Βέβαια, πιότερη ευφροσύνη αν πουλήσει δίχως λόγια, με λέξεις.
Guten morgen.
το σχόλιό σας ερωτιδέα είναι από μόνο του ένα χαστούκι στη σοβαροφάνεια.
Με εξαίρεση την εαρινή ειδολογία, κατά τα άλλα θα σας πρότεινα να μελετήσετε τη γραφή σας ξεκινώντας από τα μέτρα του φουντουκιού.
Αν μπορούσα να πω κάτι για τη γραφή της Λαμπρινής θα έλεγα ότι δεν υπάρχει ούτε ονειρικό ούτε επίπλαστη ομορφιά. Αυτό που είδα να κυριαρχεί ήταν ένας πετυχημένος και κυνικά δοσμένος συμβολισμός όπως στο (και πλέον δυνατό κατά την άποψη μου) «Οιδικοίμουάνθρωποι … στην τελευταία δόνηση της πρωτεύουσας»
Φυσικά και υπάρχουν και άλλα πράγματα όπως τα γράμματα που βρίσκονται αραδιασμένα και φαινομενικά με τυχαίο τρόπο, αλλά πιθανόν παρμένα από κάποια φράση που «λύθηκε κάπως» αφού στα πρώτα ήδη, με ανασχηματισμό, διαβάζει κάποιος το «χωρίς τιμές δεν».
Η γραφή δεν χρειάζεται υπεράσπιση και κυρίως λάθος υπεράσπιση.
Ή τη δέχεσαι ή δεν τη δέχεσαι.
Την αξία της όμως την έχει.
Το μόνο ατόφιο «υπερρεαλιστικό» (ως πράξη τελείως πέρα από την συνήθη πρακτική) στοιχείο, και ας μου επιτρέψετε να πω «άξιο να διδάσκεται ως πράξη», θα έλεγα ότι είναι ο εκδότης. Αυτό που συνέβη σε μικρότερη βέβαια κλίμακα και στην περίπτωση του κ. Μουζάκη (αφού η διαμάχη Μίχου Μουζάκη προέκυψε σταδιακά στο χώρο του Ποιείν) βρίσκει μια ολοκλήρωση στην περίπτωση της Λαμπρινής η οποία, ως Αναστασία, όταν είχε πρωτοσχολιάσει στο Ποιείν το έκανε μόνο για την βγει και μάλιστα με ακραίο τρόπο στο Μίχο.
@4
Φυσικά “βαθιά”, όπως “χαίρε βάθος αμέτρητο”…
@7
Πήγα να ακούσω στο σκυλάδικο της γειτονιάς μου την φαλακρή τραγουδίστρια, αλλά ο Godot την είχε πάρει για βόλτα πάνω στον ρινόκερό του. “Έτσι είναι αν έτσι το θέλετε” μονολόγησα και το’ριξα στο προπό. Τα έπαιξα όλα “Χ” και συνέχισα…
@8 εννοούσα αντί για 7…
κε Πατιέ, δεν ασχολούμαι με τα παραμάγαζα του Σωκράτη…
με ενδιαφέρει ο Desnos (“Καθένας βρίσκει την ποιητική τροφή που του αρέσει. Η ανάγνωση των Πράσινων Θεών του Πιέρ Ντεβώ μου έμαθε πολύ περισσότερα για τον τυχόν μηχανισμό της ποιητικής εικόνας, από το τάδε ή δείνα βαρύγδουπο άρθρο”)
αφού λατρεύουμε πράσινους θεούς
Για το ποιητικό ή μη του ” ΣΌου”
Ουδέν σχόλιον .
Εάν αγγίζει έστω και έναν καλώς έχει
Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί μου
γεννάται έντονα η εντύπωση πως
έχει εκδοθεί με ψευδώνυμο .
Θέλω να αφιερώσω μία παρήχηση
στον Ερωτιδέα .
“Πέλωρ πελέθοι ποιεί”
Όταν το “Μία γυναίκα κάτω από ένα δέντρο είναι ίση/Με δέκα γυναίκες μέσα σʼ ένα ασθενοφόρο” γίνει “δέκα γυναίκες κάτω από ένα δέντρο είναι ίσες/ Με μια γυναίκα μέσα σʼ ένα ασθενοφόρο” ή “μια γυναίκα κάτω, μέσα ή πάνω σε ένα δέντρο γίνει ίση/ με μια γυναίκα μέσα, κάτω ή πάνω σ’ ένα ασθενοφόρο” τότε ίσως κατορθώσετε να πάρετε κάποια δημιουργική απόσταση από τη “υπερβολική” νεότητα σας και τον υπέρμετρο ενθουσιασμό του ανθρώπου που νομίζει ότι πρώτος ανακαλύπτει τα “σημαντικά”, και έτσι να αποκηρύξετε την εν λόγω συλλογή ώστε να βγάλατε τη δεύτερη-“πρώτη” με το πραγματικό σας όνομα. Σας τπ εύχομαι πραγματικά.
Θα τη θυμάστε αυτή τη συλλογή με συμπάθεια, γιατί θα σας θυμίζει τον εαυτό σας τον νεανικό, με την υπερβολή και την υπέρμετρη λαχτάρα να οργώσατε χωράφια οργωμένα που μες στην τρέλα σας τα θεωρούσατε παρθένα.
Όταν κάποιος έχει τη στόφα του πρωταθλητή πρέπει να τρίβεται διαρκώς με το αντικείμενο του, να βλέπει τι έκαναν και τι κάνουν οι άλλοι και διαλέγοντας τους σωστούς προπονητές να μάθει να κάνει υπομονή.
Σας εύχομαι πραγματικά λοιπόν να πραγματώσετε τις δυνατότητες σας, γιατί υπάρχει όντως ένα εξαιρετικό δυναμικό καθώς και ένα ιδιόμορφο και ιδιόρυθμο οριζόντιο και κάθετο άνοιγμα προς τον κόσμο και τις πλευρές του. Είστε γνήσια. Θα σας παρακολουθώ.
Ο Ερωτιδεας προφανως και προσπαθει να με θιξει προσωπικα χωρις να ξερω ,αληθως, απο που εφορμαται αυτη η αδαμαστη κατινια. Ενα ”δε μ’ αρεσει ειναι αρκετο” αλλα εδω, η ποιηση ειναι πυγμαχια και μας αρεσει! Ειναι πολυ ευκολο να γινεις ο pop star της αναρτησης! Και ο Ερωτιδεας παρ’ οτι φλεγεται ολοκορμος στην ιδεα πως ειναι ο υπογειος παρατηρητης της κοσμικης ποιησης μπορει να περηφανευεται πως θα παει στα γιουροβιζια, με τις ευχες των φιλοθεαμονων σκυλων!
Κυριε Πριμπα σας υποσχομαι πως το επομενο μου βιβλιο θα λεγεται οι κοντρες των ποιητων και θα το φτιαξω με τον Μιχο σε γενεαλογικο δεντρο. Θα εκανα χοντρες πωλησεις ,μιας και το μονο που με νοιαζει ειναι να πλουτισω (ειλικρινα ειλικρινα!)
Σημ: Ο Μιχος με αντιπαθει, οπως κι εγω 😉
Τυρταιε ειστε λιγο πισω. Η μηχανη του γκαζον εχει ηδη επινοηθει! Σας φανταζομαι να κρατατε εναν σταυρο και ενα λιβανι απεναντι σε ολους τους διαβρωτες, ΕΜΑΣ!, της κοινης γνωμης.
Γενικα, η Ελλαδα παρ’οτι αρχικα δεν το’ χα αντιληφθει ειναι γεματη αστους.
Το κλιμα μου θυμιζει μια ωραια μερα που διαβαζα ποιηματα μου μπροστα σε ανθρωπους και οι γνωστες σαρανταρες απο τα ποιητατα, ευαισθητες και μανες, αναρωτηθηκαν ”ειναι λεσβια;”
εκει καταλαβα το χαιρε βαθος αμετρητο της ελληνικης αντιληψης περι ποιησης και το κακο που εχει κανει στον μεσο ελληνα ποιητη η ψυχαναλυση.
Δυστυχως, οσοι πιστευουν πως ο υπερρεαλισμος πεθανε η πως η απελευθερωση εχει ηδη συντελεστει και τιποτε δεν προκαλει, ειναι και αυτοι που φοβουνται να ανακαλυψουν τον τηλεβοα του οπισω (σατανα σατανα!)
σ.σ η προταση απο τα διασπαρτα γραμματα ειναι
”χωρίς τις διακεκομμένες έρημους των στιγμών και των μάλλων φύσεων”.
Ave! (για μια καλυτερη ελλαδα, φυσικα!)
τελικά είσαι λεσβία;
συμφωνώ με το “Το πράγμα προσφέρεται ως γλωσσική απόλαυση.” του Μίχου.Τα ποιήματα διαβάζονται άνετα, ο λόγος ρέει.σε προκαλούν να τα απαγγείλεις.μέχρι εκεί όμως.από κει και πέρα είναι πολύ “βαριά” για μένα.μου αρέσουν παρ’ όλα αυτά κάποια κομμάτια τους.με πρώτο απ’ όλα το
Θρίαμβος!
Το βάζο αλλοιώνεται
Δεν είμαι πια εγώ
Εγώ δεν είμαι πια
Ο λερός.
πολύ όμορφο…
με τις απόψεις της λαμπρινής διαφωνώ κάθετα.αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία.ο υπερρεαλισμός όπως και να ‘χει, δεν είναι η μόνη αλήθεια.
κ.Λαμπρινή γιατί κάποιος που δεν του αρέσουν τα γραπτά σας ή προσβάλλουν την αισθητική του ίσως, δεν έχει δικαίωμα να αναλύσει την άποψη του ενώ κάποιος που του αρέσουν το έχει;Εκτός αν γνωρίζεστε με τους κυρίους και υπάρχουν προσωπικές κόντρες και σας εκδικούνται με αυτόν τον τρόπο.Όσο για το ειρωνικό ύφος που αντιμετωπίζονται απόψεις ή ποιήματα από αρκετούς εδώ μέσα το βρίσκω κι εγώ ιδιαίτερα προκλητικό και ενοχλητικό.
Κύριε Πρίμπα συνεχίσετε να λατρεύετε πράσινους θεούς, αλλά για το θεό μην μπαίνετε στον πειρασμό να τους βοσκήσετε κιόλας.
(Και η πλάκα είναι πως εξακολουθώ να πιστεύω πως μας ενώνουν -ποιητικά- πιο πολλά από ό,τι μας χωρίζουν.)
Η ποίηση είναι πρώτα από όλα γλώσσα, όποιος το κατάλαβε το κατάλαβε, όποιος όχι ας επιστρέψει στον Όμηρο μπας και το καταλάβει…
Ο υπερρεαλισμός πέθανε, ζήτω ο υπερεαλισμός…Λες κι αυτό είναι το ζητούμενο κι όχι αν μπορούμε να απολαμβάνουμε πότε πότε το σπάσιμο των αλληλουχιών…
ΥΓ
Δεν διεκδίκησα ποτέ το αλάθητο του Πάπα κι ούτε με κοίταξα ποτέ στον καθρέφτη έχοντας το ένα μου χέρι μέσα από το πουκάμισο λέγοντας πως κάποτε θα επιστρέψω από την Αγία Ελένη…
Μολοταύτα, εξακολουθώ να έχω το θάρρος της γνώμης μου και να μην κρύβομαι πίσω από ψευδώνυμα.
Έχω καταλάβει βέβαια από καιρό πως το διαδίκτυο αποτελεί την καλύτερη φάρμα παραγωγής θρασύδειλων μηδενικών που το μόνο που έχουν είναι τη χολή τους και την παντελή έλλειψη μυαλού και ταλέντου τους.
Συνήθως τους παίρνω στην -πολύ- πλάκα, δεν είναι άλλωστε για τίποτε παραπάνω, αλλά θα ήθελα πολύ σοβαρά να ρωτήσω τους διαχειριστές αν νομίζουν πως ανώνυμα υβρεολόγια και παραληρήματα του τύπου “ενεργός πολίτης” προσφέρουν κάτι.
Προς θεού δεν έχω πρόβλημα με την πιο σκληρή κριτική ή διαξιφισμό, άλλωστε κατά καιρούς έχω “διασταυρώσει” τα ξίφι μου και με τον κ. Μίχο και με τον κ. Μουζάκη και με τον κ. Λειβαδά. Αλλά τουλάχιστον εκεί είχα να κάνω με “πρόσωπα” με ονοματεπώνυμο…
@14 Καλή μου
Εκεί κλεισμένος , μέσα στου ωκεανούς
που να αντιληφθώ πως ο άνθρωπος
έφτιαξε χορτομηχανή !!!!
Με εξέπληξε η επίθεση σου και όπωα
φαίνεται δεν με παρακολουθείς !?!
Έγραψα πρόσφατα πως κερδίζω
τον υπερρεαλισμό οργιά μα την οργιά
και ίσως και από εσένα να πείρα
ένα-δύο ποδάρια .
Σταυρό δεν κρατώ γιατί θα μου
έκαιγε τα χέρια .
Εάν σε έθιξε η υποψία μου
ως προς το ονοματεπώνυμο σου
ζητώ συγνώμη .
Τούτα και εμμένω……….:)
Μόλις τώρα συνειδητοποίησα πως ο “ενεργός πολίτης” στρέφεται εναντίον του ερωτιδέα…
(Θέλω διακοπές και μεταμόσχευση IQ…)
Κ. Μίχο θα συμφωνήσω με τη “δύναμη γραφής”.
Πάω για ύπνο.:-)
Και επειδή μπορεί να σε μπέρδεψα
Μια οργιά ίσον έξη ποδάρια .
Γιώργο, στη ζωή μου τα περισσότερα θρασύδειλα μηδενικά που έχω συναντήσει έχουν ονοματεπώνυμο – και δεν χάνουν την ευκαιρία να υπογράφουν με αυτό. Όσο δε για τα ανώνυμα υβρεολόγια, σε ρωτώ με σεβασμό και ειλικρινή πρόθεση, σε τι διαφέρει για σένα ένα ανώνυμο υβρεολόγιο από ένα επώνυμο;
Περί του ότι “η ποίηση είναι πρώτα απ’ όλα γλώσσα”: αυτή η (σκληρά αναγωγιστική) θέση εξαντλεί την ουσία και τη σημασία της ποίησης στο χειρισμό των δομικών της μονάδων. Δες λίγο και την επίκληση στον Όμηρο: μάλλον αδυνατίζει την επιχειρηματολογία σου, παρά την ενισχύει. Σαφώς ο Όμηρος και ο Αισχύλος είναι μάστορες της γλώσσας, αλλά αυτό που προέχει είναι η ιστορία που θέλουν να αφηγηθούν, οπότε η μαστοριά τους τίθεται στην υπηρεσία της αφήγησης.
Δεν αντιλέγω ότι οι γλωσσικές αλχημείες προσφέρουν πολλά στην ανανέωση της υπάρχουσας ποιητικής γλώσσας, αλλά σε καμιά περίπτωση η ποίηση δεν ταυτίζεται με την ανανέωση της ποιητικής γλώσσας (ή με την επίτευξη της ιδιοφωνίας του ποιητή). Σαφώς οι πειραματισμοί είναι και ευπρόσδεκτοι και προσδοκώμενοι, αλλά…
Τα κείμενα της κυρίας Αιωροκλέους τα αποδέχομαι συλλήβδην, χωρίς κριτική. Από το ελάχιστο που μπορώ να αντιληφθώ για τις προθέσεις και τις επιδιώξεις της ενασχόλησής της με τη γραφή, πιστεύω ότι η γραφή και η εν γένει στάση της περί τα ποιητικά έχει σημαντικές επιπτώσεις στον ποιητικό μας περίγυρο. Το εάν μου αρέσουν δεν έχει καμιά σημασία, όπως και το εάν εντάσσονται στην προσωπική μου περί ποίησης αίσθηση: σημασία έχει ότι σε άλλους αρέσουν και άλλους τους ενοχλούν, συνεπώς ανοίγουν διάλογο (ή διαμάχη) με τους αποδέκτες τους.
Αλίμονο στους αδιάφορους.
Παναγιώτη δεν θα διαφωνήσω παρά μόνο σε αυτό: τα θρασύδειλα “επώνυμα” ανθρωπάρια έχουν τουλάχιστον ένα προσωπείο για να φτύσεις πάνω τους.
Σε ό,τι αφορά τη γλώσσα τώρα, εξακολουθώ να θεωρώ πως δεν είναι απλά ένα “όχημα” για τα νοήματά μας κι ούτε είναι απλά ο ευρύτερος ορίζοντας που μέσα του θα διαπλάσουμε συνειρμούς και λεκτικές εκφράσεις επικοινωνίας.
Ίσως να μην έγινα αντιληπτός, η “γλώσσα” στην οποία αναφέρομαι δεν είναι οι “γλώσσες” στις οποίες σκεφτόμαστε απλά ή μιλάμε και γράφουμε.
Η “γλώσσα” στην οποία ξανά και ξανά επανέρχομαι είναι ο ανθρώπινος τρόπος ύπαρξης.
Αν το καλοσκεφθείς ακόμη και η αντίληψη των εσωτερικών μας κινήσεων (συναισθήματα, τάσεις κι εντάσεις) καθορίζεται από τον τρόπο που θα επιλέξουμε να τα αποκωδικοποιήσουμε.
Με αυτή την έννοια, η γλώσσα δεν είναι ούτε απλά ένας τρόπος έκφρασης κι επικοινωνίας αλλά ούτε και μεταβάλλεται σε απόλυτο και υπερβατικό κόσμο που πάντοτε μας διαφεύγει.
Η γλώσσα είμαστε εμείς όπως κάθε λεπτό και ώρα προσπαθούμε να αυτοπροσδιορισθούμε μέσα από τη συνείδηση της ύπαρξής μας ως όντα που μόνο μέσω αυτής της συνείδησης γινόμαστε άνθρωποι.
Ακόμη και η γλώσσα του κορμιού, ακόμη κι η γλώσσα των υπολογιστών (για να αναφερθώ σε κάτι γνώριμο κι οικείο σου) υπάρχει ως συνισταμένη σημαίνοντος και σημαινόμενου με κέντρο την ύπαρξή μας.
Προσπάθειες σαν της Λαμπρινής σαν στόχο έχουν την απελευθέρωσή μας από τις παγιωμένες συνειδησιακές μας “τάσεις”. Και ως τέτοιες ακριβώς είναι πολύ σημαντικές γιατί ανανεώνουν το χωράφι της ποίησης.
ΥΓ
Μακάρι να έχω συχνά την ευκαιρία να διαβάζω και να απαντώ σε σχόλια σαν το δικό σου Παναγιώτη. Σχόλια που βροντοφωνάζουν σκέψη, σεβασμό και διάθεση για γνήσια επικοινωνία.
Γιώργο Πατιέ και το λέω ειλικρινά, δεν υπάρχει κάτι που να μας χωρίζει δλδ να σηκώνει τείχος στην επικοινωνία μας. Σε εκτιμώ όπως εκτιμώ όλους τους συνομιλητές μου, αλλά η εκτίμηση δε σημαίνει ταύτιση απόψεων. Μου έδωσες μια ευκαιρία να σε πειράξω ποδοσφαιρικά, είμαι σίγουρος ότι θα το κάνεις κι εσύ. Μη μου βάζεις τύψεις :-))
Δημήτρη Μουζάκη, πολλοί ξέρουνε (όπως εσύ κι εγώ που συνεργαστήκαμε μαζί του) ότι ο Μίχος ό,τι κάνει το κάνει χωρίς κανένα απολύτως οικονομικό αντάλλαγμα ή όφελος.
Σε μια εποχή που η συντριπτική πλειονότητα επιδιώκει τη δημιουργία αυλής υμνητών και συνδιαλέγεται μόνο με αυτήν και μόνο για όσο την αισθάνεται υποχείριό της, το να δίνεις ανοιχτό βήμα λόγου (και επιπλέον ανιδιοτελώς) είναι κάτι για μένα πολύ σημαντικό και θα το επαινούσα σε οποιονδήποτε.
Με το Μίχο από το 2007, συναντηθήκαμε και αυτό σε εκδηλώσεις τρεις φορές και είναι ζήτημα αν έχουμε μιλήσει 5-6 φορές στο τηλέφωνο και τα email που έχουμε ανταλλάξει ήταν μόνο για τα δυο βιβλία.
“Ποίηση χωρίς εκφραστικό διακύβευμα δεν υπάρχει, και απόπειρες σαν αυτή το υπενθυμίζουν και στους εν ωραιολογία υπνώττοντες.”
προτιμώ λοιπόν να διατελώ εν ωραιολογία υπνώττουσα.. φαντάζομαι το έχω το δικαίωμα να βλέπω την ομορφιά εκεί που άλλοι βλέπουν απλώς μια πεισιθανάτια εμμονή ή μια ωραιολογία.
πάντως ,το σχόλιο του ερωτιδέα εμένα μου φάνηκε από μόνο του ποίηση ..μήπως αυτό έβαλε φωτιά στη συζήτηση;
προσέξτε ειδικά αυτό
“Και μη μου προσάπτετε πληγωτικά κίνητρα
γιατί ο λαβωμένος είτε είναι ξωτικό
σύμφωνα με ένα χιτάκι της ραπ είτε
αργοπεθαίνει.
Εις πάσα περίπτωση να λαβώσει δεν δύναται.
Ειδικά την ομορφιά με λόγο ύπαρξης…”
ειδικά την ομορφιά με λόγο ύπαρξης..
χα χα μου άρεσε πολύ αυτό το βαρύγδουπο
“Εμείς θα παίξουμε Ποίηση ”
κάντε το λοιπόν.
τα δικά σας τα ποιήματα ,έτσι κι αλλιώς ,τα εκτιμώ. Θα ήταν κρίμα να σταματήσετε ..
όταν μιλούσα για ομορφιά δεν εννοούσα όσα γράφω εγώ..
εννοούσα ολόκληρη την κλασική λογοτεχνία την οποία λατρεύω και βλέπω να βάλλεται στο όνομα της ανανέωσης.
Εννοούσα τον Ντοστογιέφσκι, τον Όμηρο και τον Καβάφη ,τα δημοτικά μας τραγούδια και τους τραγικούς ποιητές.
Μπορεί να θεωρείτε ότι δεν αξίζω πεντάρα ως δημιουργός, ότι απλά αντιγράφω..δικαίωμά σας
Δε μιλούσα όμως για μένα. Μιλούσα για την ομορφιά. Και ομορφιά στα ποιήματα της κ. Αιωροκλέους δεν είδα. .δικαίωμά μου
Τέτοιου είδους ποιήματα κανονικά δεν θα έπρεπε να προκαλούν καμία διαμάχη.Αλλωστε ένα ασφαλές δικαίωμα είναι του καθενός να εκφράζεται μέσω του τρόπου που επιλέγει να ακουστεί ή να γράψει χωρίς να προυποθέτει αυτό βέβαια την απαίτηση από το όποιο κοινό τυχόν φτάσουν τα ποιήματα αυτά να τα πάρει στα σοβαρά εφόσον από μόνα τους στερούνται κάθε τέτοια διάθεση ή έστω προσδοκία..
Δύο βασικά χαρακτηριστικά της ποιήσεως που παράγει η εποχή που έτυχε να ροβολάμε στην πλάτης της ,είναι κατά την γνώμη τα εξής:
Πρώτα θα αναφερθώ λοιπόν σε έναν “ανακατεμένο ως ερχόμενο” που αφού πέρασε από όλα τα κλειστά μαγαζιά των αισθήσεων ,της καλαισθησίας και της ήσυχης δημιουργίας του σαν μοναδικός κόσμος ,σκόνταψε πάνω στις ταμπέλες της ασυνάρτητης πολυκοσμίας και εκτός των άλλων πίστεψε πως θα φτιάξει και ποίηση με ενδιάμεσα μυστικά παρμένα από τις συντετριμένες μπρος στην παρα φύσιν χρήση τους λέξεις..
Αυτή η ποίηση χαρακτηρίζεται από μερικούς ειδικούς ως τάση για έναν εκσυγχρονισμένο υπερεαλισμό και από κάποιους άλλους σαν ένα σύνθετο μοτίβο που η φρεσκάδα και η πρωτοτυπία το σώζουν,το συντηρούν και του κρατούν το παρών για το μελλον προκειμένου να δείξουν τελικά τι θα δείξει.Κατά την γνώμη μου λάθος μέγα.
Ουδεμία Ποίηση δεν μπορεί να παραχθεί με ομορφογενείς τρόπους που στηρίζει την δυνατότητα της να υπάρξει αυτόνομη πάνω σε αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβεί, μιας και η απώλεια του όποιου νοήματος είναι εξασφαλισμένη από τον υπνόσακο ακόμα του κοιμητού της πριν καταλήξει σαν ξυπνημένο όνειρο και πριν να ιδωθεί σαν γραμμές που το λένε και ποίημα.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι πως όπως όλοι νομίζουν πως θα αφήσουν το στιγμα τους γερά πάνω στο χάρτη του χρόνου,έτσι και κάποιοι πιστεύουν σε όλα αυτά τα τρισχαριτωμένα της πολιτικής που συμαζώχτηκαν από καιρό τώρα πάνω μας περί επανά- και ανά- και ξανά έως δεν συμαζεύεται, που θα τα πετύχουν λένε με το γραψίμι τους.
Δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα επανίδρυσης ,ούτε αναγέννησης ούτε εμφάνισης κάποιου καινούργιου ρεύματος (έστω και με παλιά νερά) την εποχή τούτη.Συντήρηση και άμυνα προσπαθούν να κρατήσουν οι αληθινοί ποιητές προκειμένου στα διαολεμένα αυτά χρόνια που οι άνθρωποι ξεκοφτήκανε στεγνά από τους υπολοιπους ,από τα γεγονότα που η ανθρωπινη συνευρεση παρήγαγε και από τον ορατό κόσμο μιας φυσικής και απείραχτης ομορφιάς.
Τα διεξοδικά φτωχούλικα προσπέρασματα του ενός από τον άλλον πάνω στα οχήματα της εκκεντρικότητας και με στόχο έναν κήπο με αυτοφιείς παραξενιές, δεν μπορούν να αποτελούν ποίηση και να σχολιάζονται σαν έτσι..
Λυπάμαι που το λέω αλλά ο εκατό τοις εκατό σουρεαλισμός ανήκει στο αντρικό φύλο. Οι υπόλοιπες (χοχοχοχο) καταβαίνετε ε; οι υπόλοιπΕΣ λέγω καλύτερα να ακουμπάμε και με τα δυο πόδια στη γη κι ας κρατάμε βυζορακέτες. (ή και βυζοκροκέτες).
Κατ’ εμέ αποτύχατε γιατί το παρακάνατε. Αχαλίνωτος σουρεαλισμός δεν φτάνει ούτε το νυχάκι του αχαλίνωτου ρεαλισμού.
Όμως, είστε γοητευτικότατη και συνεχίστε έτσι, πατήστε τους και λιώστε τους μαζί με “τις” την επόμενη φορά όμως κάντε το στο πατητηρι του μυαλού σας, εκεί που τα σταφύλια της σεξουλικής οργής άμα πατηθούν καλά δίνουν τέλειο αμφόκρασο.
Και να θυμάστε, όλοι μπορούμε να το παίξουμε ή να το γυρίσουμε στο σουρεαλισμό. Μετρημένοι στα δάκτυλα ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥΣ ΚΑΙ ΓΛΥΠΤΕΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ, μπορεί να βγουν αλώβητοι.
Επιτέλους ας κλείσει κάποιος αυτή την πόρτα στην ποίηση, από τότε που άνοιξε ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΠΟΙΗΤΕΣ. (χοχοχοχ) με εννοήσατε έτσι; (και χάνουν και το δρόμο της επιστροφής)
Συγχαρητήρια πάντως και καλοτάξιδο.
Nina
Κύριε Μίχο ελπίζω να μην απολογείστε. Κάθε έκδοση από αδέσμευτους με τους γλοιώδεις τύπους που εξαφάνισαν από τον λογοτεχνικό χάρτη την χώρα μας, είναι και μια σφραγίδα υπόσχεσης ότι τίποτα δεν χάθηκε. Και η κυρία που σας εμπιστεύτηκε αν και αντιπαθιέστε καλώς έπραξε, και εσείς επίσης. Αν δεν είχαμε και ένα εξφακτοριζικό παράθυρο να πηδηχτώμεν θα την πλήρωνε ο φούρνος σατιρικών μικροκυμάτων.
Είναι αληθινά λυπηρό το γεγονός ότι δίπλα στο όνομα Λαμπρινή Αιωροκλέους τοποθετείται βαρύγδουπος ο χαρακτηρισμός «μήλο της Έριδας», αντί του «δημιουργού».
Όσοι δυσπειθείς και διάφοροι, θα μπορούσαν να περιοριστούν στη διατύπωση μιας κριτικής αντί να διάκεινται εχθρικά απέναντι σε μια κορασίδα, που, τοιουτοτρόπως, εκθέτει τον εαυτό της. Εικάζω πως τόσο οι διθυραμβικές κριτικές και τα δαφνόφυλλα όσο οι φιλονικίες και οι κακεντρεχείς σχολιασμοί οδηγούν στον ίδιο δρόμο της στασιμότητας. Αν είχα την τιμή να ονομάζομαι η ίδια δημιουργός, θα επιθυμούσα επαφή εξελικτική και πρόσφορη, ικανή να (με) εξυψώσει, παρά ατέλευτα ξεμαλλιάσματα μέχρι πρωίας.
Το κατεστημένο μοιάζει μίζερο και ενέχει μέχρι το μεδούλι ατέρμονες προκλήσεις, επικρίσεις και απεχθείς εφορμήσεις. Ανευθύγραμμη, λοιπόν, θα σχολιάσω επί της ποιητικής ουσίας της Λαμπρινής και του αν αυτή εγείρει, σε προσωπικό επίπεδο πάντα, σκέψεις ή/και συναισθήματα.
Μια γλωσσική πανδαισία υπήρξε, για μένα, το ΣΌοΥ της δΕΥτέρΑΣ, με έξαρση συναισθημάτων και υπερπλασία εικόνων. Ο λόγος είναι όμορφος, ακριβώς επειδή είναι ανήμερος και φαινομενικά στερούμενος νοήματος. Δεν επιχειρώ να τον περιθάλψω και να τον τοποθετήσω ευπρεπώς σε καλοκαμωμένα εκμαγεία. Είναι ζωοποιός και ύδωρ ρέον. Λεπτό χιούμορ και αυτοσαρκασμός, έκφανση ενδόμυχων φόβων, πάθος ακατανίκητο και ορμητικό για το ζειν, αυτό αντίκρισαν τα δικά μου μάτια. Οι ακόλουθες λέξεις εκείνης αποτυπώνουν επακριβώς ό,τι αισθάνομαι:
Κατά τις δέκα το βουβάλι
Την κατ’ εξοχήν ποιητική ώρα
Που οι γρύλοι κρεμοποιούνται στο λίκνο του παπουτσιού μου
Και προσλαμβάνουν έναν βυρσοδέψη και μια εκκλησία
Εξαθρώνω ένα ποντίκι στα θερμιδόμετρα των αλεξίπτωτων
Και υπολείπομαι των ευσταθειών του Παν
μια αμυγδαλή συμπαντικών αιματουριών
και ένα σανδάλι
Καθώς ευθυγραμμίζω το σκαμπό με τις δαχύσεις του φωτός στον αυχένα μου
Απολιθώνω την έκλειψη του ηλίου
Το ειδύλλιο του ανθρώπου με τις ριπές
Είναι η σείση των οργάνων μου
Αποδεσμευμένη από κάθε τι ηθικό και ανήθικο
Απ’ όλες τις απελευθερώσεις που υφίσταμαι στη διάρκεια της ημέρας
Επιτέλους, μια αεροτομή φύεται στα μπούτια μου!
(Οι κνήμες των εμπροσθόφυλλων) –ναι, έχω αντίτυπο του έργου της
Το αν ο υπερρεαλισμός ζει ωσάν αγέρωχος σημαιοφόρος ή κοιμάται αμέριμνα πλάι στους Κέρβερους αδελφούς του, δε με απασχολεί ιδιαίτερα. Προσωπικά, τουλάχιστον, αντιλαμβάνομαι πως δε διανύουμε την αναβίωση ενός κινήματος τέχνης, αλλά τη μεστή έκφραση μιας ψυχής. Οι διαξιφισμοί περί σφαλμάτων και ορθών, ηθικού και ανήθικου, μοιάζουν περιττοί.
Θεώρησα άδικο που παραλήφθηκε η αναφορά στην ηλικία της νεαράς: είναι μόλις 18 ετών.
Με ευφημισμούς και αφοσίωση.
Αλκμήνη Μάνου
Υ.Σ.: Όλη η κίνηση γύρω από το «μήλο» με έκανε να διερωτηθώ το εξής: αν το σύνολο των ποιημάτων αυτών περικλειόταν από μια βροντώδη υπογραφή –τάχα, «Αντρέ Μπρετόν»-, θα αγκαλιαζόταν άραγε με ασκητική ευλαβικότητα από την πλειονότητα των σχολιαζόντων ή η δηκτικότητα τους θα ήταν το ίδιο δριμεία; Να σημειώσω ότι δεν επιχειρώ να συγκρίνω τους δυο δημιουργούς, αυτό που με απασχολεί είναι η ευστάθεια των προτιμήσεων και της αντίληψης για το ωραίο.
Γεια σου Κωστα Ρεουση να’ σαι καλα.
δεν μπορω κουραστηκα να βλεπω 50αρηδες και 60αρηδες να ξεμαλλιαζονται για το ποιος θα γαμησει την ποιηση πρωτος. Αυτοι ειναι οι αταλαντοι, αυτοι γλειφουν τις πατουσες τους με αυτοπαθεια και πρεπει να τους ακουμε!
ειστε κουραστικοι, κυριοι,
τοσα σχολια εχουν να γινουν στο ποιειν στην κατηγορια νεοι ποιητες (εξον αλισανογλου) απο τον Φεβρουαριο και πισω
τι εγινε θιχτηκε η αισθητικη σας; (τι διαφημιση!)
οσες αναρτησεις ποιηματων τετοιου τυπου εχουν γινει, εχουν συναντησει τις ιδιες αντιδρασεις. Σε λιγο θα βγειτε στους δρομους για την υπερασπιση της Υψηλης Τεχνης.
Ειναι τοσο γελοιο και τοσο καρικατουρικο ολο αυτο που αρνουμαι να απαντησω. Να απαντησω σε ποιον; Στη Νινα; Που λεει πως ο υπερρεαλισμος ειναι αντρικη υποθεση; Να της αραδιασω 20 ονοματα γυναικων απο τη Ζιμπαμπουε ως και τη διπλανη πορτα; Να απαντησω στον κυριο Πριμπα που ανοιγει διαλογο κομμωτριας-γειτονισσας για το ποιους εκδιδει ο κ. Μιχος!
Βαρεθηκα. Ο χρονος θα δειξει. Στα ποιητατα ο ποιητης πεθαινει πρωτος. Δυστυχως.
Υ.Γ Ευχαριστω Κωστα Ρεουση και Αλκμηνη.
Λαμπρινή,
αν στα 18 σου χρόνια
έχεις τέτοιους προβληματισμούς
“σε ποιον να απαντήσω”
κι όχι “τι να ρωτήσω”
τότε σύντομα θα καταλήξεις σαν τους 50 αρηδες που κρίνεις.
Μετρίασε την πολυλογία σου ποιητική και μη. Είναι νωρίς ακόμα. Για αντιπαραθέσεις με ανθρώπους.
Προηγούνται αυτές με τα κείμενα.
Εις τον κύριον αριθμού 17:
Το θρασύδειλο και άφρον μηδενικό, δηλαδή εγώ, απότεινε υλικό για στοχασμό στο σχολιαστή που απαντά στο ψευδώνυμο Ερωτιδέας. Είκασα ότι υπήρξα επαρκώς σαφής με την άμεση προσφώνηση προς το άτομό του. Η ανωνυμία μου προκαλεί ευαρέσκεια και προικίζει με τη δυνατότητα να είμαι ο αληθινός εγώ, δίχως λαρυγγισμούς, ωραιοποιήσεις και λοιπά καλλυντικά, τα οποία αποδεικνύονται
επιτακτικά κατά την επωνυμία. Ειδάλλως, θα λήξω πίσω από τα δυαδικά -και όχι μόνον- κιγλιδώματα της παρεούλας.
Ενεργό μέλος, παρακαλώ. Ειρωνική νύξη στους δημιουργούς του ραπ χιτακίου που ο Ερωτιδεύς έθιξε.
σ.σ.: λαβωμένο ξωτικό
Pay my respects.
“active member” αν διαβάσεις και το 19 σχόλιό μου θα καταλάβεις πως είχα παρεξηγήσει και για αυτό με “ειρωνεύθηκα”.
Η πλάκα είναι πως ξαναδιαβάζοντας το σχόλιό σου έχοντας αυτή τη φορά στο μυαλό μου τον -μην τον χαρακτηρίσω- ερωτιδέα, συμφώνησα με τα όσα του σούρνεις.
Παρ’ολ’αυτά, εμμένω στη θέση μου για τα διάφορα ψευδώνυμα, είναι δείγμα “προσωπείου” πάνω σε προσωπείο, α μη τι άλλο δυσκολεύει την επικοινωνία..
respects paid…
Κυριε Αραβανη δεν ξερω τι ακριβως θιγει το σχολιο σας (;)
Νιωθω πως το σχολιο μου ελεγε ακριβως τα ιδια. Και βεβαια ρωταω! Και μαλιστα πιο συχνα απ’ οσο φανταζεστε! Αυτα που λετε μαλλον σκοπο εχουν να διαβαλλουν παρα να συμβουλευσουν καποιον. Γνωριζομαστε ; Ξερετε τις δραστηριοτητες μου η μηπως με ποιους ανθρωπους σχετιζομαι και ποιους ανθρωπους ρωταω;
Το τι θα γινω εγω αφηστε το στην ησυχια του. Αν καθοταν ο καθεις να σχολιαζει τι προκειται να γινει ο αλλος καλυτερα να ξεκρεμαγατε και τις αναρτησεις για περισσοτερο χωρο. Κρυβομαστε πισω απο το δαχτυλο μας, μαλλον. Αλλα τι να κανεις;
Μεσα απο τα βιβλια μας απανταμε; Ε, λοιπον το δικο σας ηταν αριστουργημα και μου απαντησε! Τι τα θελετε τα υπολοιπα;
Αντι να καθησετε να σκεφτειτε ποσα αποδυναμωμενα σπερματα αναθρεφουν τα κακογουστα σχολια και το μπαρμπισταν ,προσπαθειτε να επιτεθειτε σ’ εμενα;
δεν ξερω τελικα ποιος φοβαται ποιον
προτεινω γενικα σε οποιους μετα απο μια ηλικια δινουν μοναχα συμβουλες να γινουν πατριαρχες για να αμοιβονται κιολας.
ΝΙΝΑ, στην ελλαδα εχουν μεταφραστει μονο Μανσουρ και Πρασινος και η δευτερη στα οψιμα εργα της και οχι οταν εγραφε υπερρεαλισμο. Αν ξερεις να διαβαζεις αγγλικα παρε το μειλ μου απο τους εκδοτας να σου στειλω εναν τομο με ολες τις γυναικες υπερρεαλιστριες ,απο μεξικανες ως τσεχες που ειναι και οι καλυτερες, αποψη μου βεβαιως.
(ληξις)
λοιπόν τα διάβασα τα ξαναδιάβασα κι επιτέλους κατάλαβα τι δεν κατάλαβα περίσσεια υπερεγώ
hope i die before get old
Λαμπρινή,
για τη ποιητική και μη πολυλογία μπορώ να κρίνω από τα ποιήματα και τα σχόλιά σου, δεν χρειάζεται να γνωριστούμε.
Δεν είναι συμβουλές. Καμπανάκια είναι που αλλάζουν χέρια από γενιά σε γενιά.
Όποια αυτιά είναι ανοικτά ακούν. Εδικά τα νεότερα…
Ήδη μου έδωσες συμβουλες και εσύ…για το τι να σκεφτώ…
Μην τρέχεις…
ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ
Πόνος
και πάλι πόνος
τρόμος
και πάλι τρόμος
στο άδικο σώμα
στην άδικη ψυχή
από ένα έρημο ξενοδοχείο
έφυγε ξαφνικά
χάθηκε η μητέρα
σ’ ένα μακρύ τούνελ
χάθηκε ο πατέρας
κι έρημη
πλανιέται
από πόνο
σε πόνο
από τρόμο
σε τρόμο
η άδικη ψυχή.
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ-ΕΚΤΟΤΕ
…και στης Λαμπρίνας τα γραπτά σφάζονται ποιητάρια….
Μη μασάς Λαμπρινή, συνέχισε να γράφεις πΟλύχΡωμα ποιήματα!
κι άσε τον καθένα να λέει το οξύ του και το αιχμηρό του
Ούτε μισή ρανίδα αίμα δεν είδα.
Θα σημειώσω από την αρχή ότι η εμπλοκή του όποιου παρουσιαζόμενου στα σχόλια είναι γελοία και δείχνει και μη εμπιστοσύνη στο υλικό του και εκβιασμό των κρίσεων.
Μέχρι του σημείου της όχι και τόσο πειστικής έκρηξης της Λαμπρινής, αφού σχετιζόταν άμεσα με διαφήμιση κάποιου περιοδικού, η πλειοψηφία των σχολιαστών άφηνε ένα θετικό πρόσημο. Παρ’ όλα αυτά όλοι, είτε θετικά είτε αρνητικά διακείμενοι στην ανάρτηση, πλην δυο, στολίστηκαν με μπόλικα επίθετα γιατί
– πρώτον τα σχόλια ξεπέρασαν λέει το συνήθη αριθμό [αυτό ναι!, δεν το έχω ματακούσει!]
– δεύτερον εκτραπήκανε, τρανό σημάδι ενασχόλησης των σχολιαστών με την κομμωτική ή την οικο-μαγειρική τέχνη, σε αλλότρια θέματα [και λοιπόν; μειώνεται σε κάτι η αξία της ανάρτησης; υπάρχει θέμα ιδιοκτησίας της θεματολογίας των σχολίων από τον παρουσιαζόμενο;]
Αν τέλος πάντων πίσω από την «έκρηξη» κρύβεται η προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων και μίμησης προ 80ετίας και βάλε καταστάσεων να θυμίσω το επίκαιρο της ρήσης για την ιστορία που επαναλαμβάνεται… και ιδίως όταν οι συνθήκες δεν ταιριάζουν.
Το μόνο σίγουρο η ανικανότητα αποδοχής της διαφορετικής άποψης που, φυσικά, σχετίζεται με συμπτώματα της γεροντικής ηλικίας. Πάλι καλά που, για να μην πιαστεί ο Ρεούσης, ο πήχης μπήκε στα πενήντα+ και όχι στα σαράντα+. Μείναμε μερικοί απέξω… για λίγο…
Ελπίζω στο χώρο που ετοιμάζετε να περιορίζεστε στην ανάγνωση και μόνο. Αν το παλέψετε μπορείτε να αποφύγετε και τις συσπάσεις του προσώπου…
Καλή σας νύχτα!
Όσο αυξάνεται η πολυπλοκότητα σε ένα σύστημα γραφής, αυξάνονται και οι πιθανότητες δημιουργίας ενός μοναδικού έργου. The road of excess leads to the palace of wisdom που λέει κι ο μπαρμπα-Μπιλ.
Εμένα με άρεσε η τραγιάσκα.
Τα παραπάνω ποιήματα δεν θα μπορούσαμε σε καμία περίπτωση να τα χαρακτηρίσουμε ιντερνετικά και ίσως από εκεί απορρέει μια κάποια δυσαρέσκεια των αναγνωστών-σχολιαστών.
Μ.Δ.Γ.:
(Πού και πότε)
Κυκλοφορεί;
Ε.Μ.Ι.:
Τι δεν γίνεται χωρίς τιμές;
Και με αυτό το σχόλιο του περιπλανώμενου απατεώνα τίθεται ο όρος ιντερνετικά ποιήματα και μαζί με αυτόν η απορία, τι λογής είναι αυτά τα περίφημα ιντερνετικά ποιήματα που αρέσουν στους ιντερνετόβιους;
Και εντελώς αυθόρμητα μου έρχονται στο νου ένα σωρό ποιήματα, νεων και παλαιών, που διαβάζονται και στο ιντερνετ και «παραδόξως» αρέσουν όπου και αν διαβαστούν.
Ιντερνετικός Tristant Corbiere; για παράδειγμα; σαφώς να αναφέρω και την δική μου αρέσκεια στις πιο πάνω μεταφράσεις του κ.Χειλαδάκη.
Ένα γραπτό ή είναι ποίημα ή δεν είναι. Το μέσο προβολής μας πείραξε τώρα;
Επίσης μπορώ να πάρω ένα κουβά μπογιά και να τον πετάξω σε ένα τοίχο (δικό μου, μην κατηγορηθώ και για φθορά περιουσίας) εκείνο που θα δημιουργηθεί θα είναι μοναδικό, όσο και να προσπαθήσω εγώ ή άλλος να δημιουργήσει ξανά αυτό το «αριστούργημα» δεν θα μπορέσει.
Απολογούμαι Sophie, καθώς κρίνω εξ ιδίων. Είναι που η οθόνη υγρών κρυστάλλων επιδεινώνει το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας που με βασανίζει.
Αλλά επειδή δεν θέλω να αισθάνομαι μόνος, ορίστε:
http://www.useit.com/alertbox/whyscanning.html
Εγώ στα παραπάνω ποιήματα δεν υποπτεύομαι ρίψη μελανιού στο τετράδιο. Δικαίωμά μου – κι ας μην μπορώ να κρίνω αν ένα γραπτό είναι ποίημα ή δεν είναι.
Υ.Γ.: Χαιρετίσματα στην ξαδέρφη.
Τυχαία ρίψη μελανιού, παρντόν.
Πολύς λόγος για τις ηλικίες, ρε παιδιά! Οι εξηντάρηδες, οι εβδομηντάρηδες…
Αν είχατε απέναντί σας δηλαδή έναν 65άρη Ελύτη, ή έναν 70άρη Ρίτσο, δεν θα τους επιτρέπατε να κρίνουν τη δουλειά ενός νεώτερου; Έλεος!
XOΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ
Από τα “Δεκαέξι Χαικού”
13
Να ναι βασίλειο
το φως που τρεμοσβήνει;
Πυγολαμπίδα;
14
Νέα σελήνη.
Μα εκείνη την κοιτάει
από άλλη πόρτα.
ΜΠΟΡΧΕΣ
Η ευτυχία
….
Στην έρημο είδα τη Σφίγγα, νέα, καθώς άρχισαν να την χτίζουν.
Ουδέν καινόν υπό τον ήλιον.
Όλα για πρώτη φορά γίνονται, μα μ’ έναν τρόπο αιώνιο.
Αυτός που διαβάζει τα λόγια μου, αυτός τα σχηματίζει.
2 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
Τα παιδιά κ Αραβανή σπάνε τα πιάτα. Έμείς μαζεύουμε τα κομμάτια και φροντίζουμε να μάθουν πως οι αιχμές κόβουν. για περισσότερες λεπτομέρειες σας παραπέμπω στο κείμενο το οποίο συνυπογράφετε με τίτλο ”εμείς οι μαμμόθρεφτοι ελληναράδες”. http://www.poiein.gr/archives/10246/index.html
Συνυπογράφω όμως και αυτό…:
“Και φυσικά δεν εννοούμε να γίνουμε εν μια νυκτί μητροκτόνοι και πατροκτόνοι”
Συγχωρέστε με αλλά δεν είδα ούτε τα πτώματα ούτε το όπλο.;Αν υπήρξε φόνος εγώ είμαι λάθος. Το σιχτίρισμα των γονέων δεν τους αποκεφαλίζει αν αυτό εννοείτε. Άλλωστε το χέρι ενός παιδιού κλείνει πιο δύσκολα το στόμα ενός μεγάλου. υπάρχουν και ζητήματα μεγέθους. Τέλος πάντων. Γνώμη μου είναι πως με πιπέρι στο στόμα και φτου κακά δεν γίνετε δουλειά. Τα ποιήματα δεν με τρέλαναν αλλά καθόλου δεν χρειάζετε αυτό. ούτε πρεσβεύω την απόλυτη ανοχή αλλά όταν κάποιος είναι στα σκοινιά και τρώει ντιρεκτ ποτέ δεν τον κλωτσάω πεσμένο κιας μου βρίζει τα όσια και τα ιερά μεσα στο σπίτι μου. Όταν δε αυτός είναι μεσαίων βαρών και μεις κάμποσοι βαρέων κρατώ τους υπόλοιπους. Γι αυτό τα είπα σε εσάς και όχι σε άλλους. Τελεία και από εμένα παύλα. Καλή συνέχεια στην κ Λαμπρινή που σε μια ζωή διαρκώς πιο σουρεάλ πιστεύω θα προλάβει ποιήματα της να μεταβάλλονται σε πεζή πραγματικότητα.