Ο Ρέννε ήθελε να ταξιδέψει στην Αμβέρσα, αλλά πώς θα το έκανε αυτό χωρίς να συγχυστεί; Το μεσημέρι δε θα κατάφερνε να βρίσκεται εκεί. Έπρεπε να αποδεχτεί το γεγονός ότι δε θα έφτανε το μεσημέρι στην Αμβέρσα. Ακούσατε μήπως τη λέξη Αμβέρσα; Να ‘ταν άραγε μια σκέψη; παραδοχή μήπως; ή κάποιο συμπέρασμα; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Σκοπός του Ρέννε ήταν η καλλιέργεια και η αναζωογόνηση του ψυχισμού του.
Και τώρα φανταζόταν πως κάθεται στο τρένο και πως θυμόταν ξαφνικά τη συζήτηση στο τραπέζι, απ’ όπου έφυγε μόλις· παρεπιπτόντως έστω ως απάντηση σε μια σύντομη ερώτηση, σε κάθε περίπτωση πάντως ο ίδιος έψαχνε συσχετισμούς με την πόλη, με τον Μεσαίωνα και την προκυμαία του ποταμού Σέλντε.
Ξαφνιασμένος άρχισε να ιδροκοπάει. Μαζεύτηκε καθώς αναλογιζόταν τα συμβάντα, ακαθόριστα κι απρόβλεπτα ακόμη, πάντως τόσο μικρά κι ασήμαντα, απ’ την άποψη της πορείας ζωής ενός κυρίου.
Τον τύλιξε ένα νέφος αδυναμίας και δισταγμών. Πού θα έβρισκε τις εγγυήσεις ότι κάτι θα μπορούσε να διηγηθεί για το ταξίδι, κάτι θα έπαιρνε μαζί του, κάτι θα βίωνε;
Μεγάλες σκοτούρες, όπως ο σιδηρόδρομος, στάθηκαν απέναντί του, η άφιξή του στον σταθμό μαζί με την αναγκαστική μετακίνησή του στον χώρο ενασχόλησης, όλα αυτά τα πράγματα συμβαίνουν μύχια, όμως κάνουν κάποιον να υποφέρει μέσα του, βαθιά κι απαρηγόρητα.
Πώς του ‘ρθε η σκέψη ν’ αφήσει αυτά με τα οποία εκπλήρωνε τη μέρα του; Ήταν τόσο θαρραλέος να βγει απ’ το καβούκι του; Πίστευε όντως σε μια διεύρυνση αντί σε μια καταστροφή;
Όχι, είπε, όχι. Τ’ ορκίζομαι: όχι. Μόλις πριν λίγο σαν βγήκα απ’ το κατάστημα, υπήρχε αυτή η μυρωδιά μενεξέ, ήμουν πουδραρισμένος, μια κοπέλα με στήθος λευκό πλησίασε, και δεν ήταν απίθανο πως κάποιος θα την προσέγγιζε. Καθόλου απίθανο πως κάποιος θα χαιρόταν και θ’ αφήνιαζε. Μια ολάκερη ακτή δυνατοτήτων απλώνεται εδώ, που πάνω της χτυπά το γαλάζιο στήθος της θάλασσας. Αλλά για να εξιλεωθώ, θα πάω τώρα για φαγητό.
Αφού υποκλίθηκε στην είσοδο αναγνώρισε συγκεκριμένα πρόσωπα. Ποιος ήταν αυτός; Κάθισε σιωπηλά. Οι κύριοι σηκώθηκαν με δυσκολία.
Ο κύριος Φρίντχοφ μιλούσε για ένα ιδιαίτερο τροπικό φρούτο που το κουκούτσι του έχει το μέγεθος αυγού. Τη συμπαγή σάρκα του την τρως με το κουτάλι. Κάποιοι ισχυρίζονται πως έχει γεύση φουντουκιού. Αντιθέτως ο ίδιος θεωρεί πως έχει γεύση αυγού και τρώγεται με πιπέρι κι αλάτι. Πρόκειται για ένα γευστικότατο φρούτο, και παρόλο που έτρωγε 3-4 τη μέρα, δεν είχε ποτέ κάποια σοβαρή ενόχληση.
Σ’ αυτό το σημείο παρενέβη ο κύριος Κέρνερ, αναφέροντας πως πρόκειται για κάτι αξιοσημείωτο. Φρούτο με πιπέρι κι αλάτι; Αυτό του φάνηκε εντελώς ασυνήθιστο, και τοποθετήθηκε επ’ αυτού.
Διαβάστε περισσότερα
