Η μετάφραση/απόδοση του Ανδρέα Χ. Ζούλα  ακολουθεί και τηρεί απολύτως τον κανόνα της ισοσυλλαβίας: Κάθε στίχος της μετάφρασης/απόδοσης έχει τόσες συλλαβές όσες και ο μεταφραζόμενος στίχος του Αρχαίου Κειμένου. Η Εισαγωγική Ευχή και οι ογδόντα οκτώ Ορφικοί Ύμνοι παρατίθενται σε αντικριστές σελίδες, αριστερά το Αρχαίο Κείμενο και δεξιά, η μετάφραση/απόδοση, ώστε ο αναγνώστης, όπως εξηγεί ο Ανδρέας Χ. Ζούλας, να έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί στίχο τον στίχο, χωρίς καν τη χρήση λεξικού, το αρχαίο κείμενο και να χαίρεται την ασύγκριτη ομορφιά του.

Ὀνείρου
θυμίαμα ἀρώματα
Κικλήσκω σε, μάκαρ, τανυσίπτερε, οὖλε Ὄνειρε,
ἄγγελε μελλόντων, θνητοῖς χρησμωιδὲ μέγιστε∙
ἡσυχίαι γὰρ ὕπνου γλυκεροῦ σιγηλὸς ἐπελθών,
προςφωνῶν ѱυχαῖς θνητῶν νόον αὐτὸς ἐγείρεις,
καὶ γνώμας μακάρων αὐτὸς καθ’ ὕπνους ὑποπέμπεις,
σιγῶν σιγώσαις ѱυχαῖς μέλλοντα προφαίνων,
οἷσιν ἐπ’ εὐσεβίηισι θεῶν νόος ἐσѳλὸς ὁδεύει,
ὡς ἂν ἀεὶ τὸ καλὸν μέλλον, γνώμηισι προληφѳέν,
τερπωλαῖς ὑπάγηι βίον ἀνθρώπων προχαρέντων,
τῶν δὲ κακῶν ἀνάπαυλαν, ὅπως ѳεὸς αὐτὸς ἐνίσπηι
εὐχωλαῖς ѳυσίαις τε χόλον λύσαντες ἀνάκτων.
εὐσεβέσιν γὰρ ἀεὶ τὸ τέλος γλυκερώτερόν ἐστι,
τοῖς δὲ κακοῖς οὐδὲν φαίνει μέλλουσαν ἀνάγκην
ὄѱις ὀνειρήεσσα, κακῶν ἐξάγγελος ἔργων,
ὄφρα μὴ εὕρωνται λύσιν ἄλγεος ἐρχομένοιο.
ἀλλά, μάκαρ, λίτομαί σε ѳεῶν μηνύματα φράζειν,
ὡς ἂν ἀεὶ γνώμαις ὀρѳαῖς κατὰ πάντα πελάζηις
μηδὲν ἐπ’ ἀλλοκότοισι κακῶν σημεῖα προφαίνων

F275/ Should you but fail at – Sea –

Should you but fail at – Sea –
In sight of me –
Or doomed lie –
Next Sun – to die –
Or rap – at Paradise – unheared –
I’d harass God –
Until He let you in!

F275/ Μα αν τύχαινε στη Θάλασσα να – πνίγεις –

Μα αν τύχαινε στη Θάλασσα να – πνιγείς –
Στα μάτια μου ευθύς –
Ή καταδικασμένος να ξαπλώνεις
Δίπλα στον Ήλιο –να πεθάνεις –
Ή στον Παράδεισο – να κρούεις – δίχως ν’ ακουστείς –
Θα έσκαγα τον Θεό –
Μέχρι που θα σου άνοιγε!

Ποιητής από τους πιο ιδιαίτερους της σύγχρονης γερμανόγλωσσης λογοτεχνίας, γνωστός για την τρυφερή ειρωνεία και την αγάπη του για τη φύση, ο Thomas Rosenlöcher γεννήθηκε το 1947 στη Δρέσδη. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες και αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Λογοτεχνίας «Γιοχάννες Μπέχερ» της Λειψίας. Υπήρξε ακόμη δοκιμιογράφος, μεταφραστής και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Βραβεύτηκε επανειλημμένα. Πέθανε τον Απρίλιο που μας πέρασε, την 13η του μηνός, στην Κράισα, κωμόπολη της Σαξωνίας μετά από βαριά ασθένεια.

~.~

Το εργαστήριο της Εδέμ

Θάμνος βαθύς. Ο καλός Θεούλης όλα τα βλέπει.
Ο καλός Θεούλης; Μα ποιος πιστεύει σήμερα σ’ αυτόν,
μου έκανε, καθώς ξαπλώναμε κατάχαμα επιτόπου
κι εγώ με μπατονέτα ιατρική, άου, σε πονάω;
σαν να ’μουν σ’ εργαστήριο κλινικής τής έψαυα τα ενδότερα.
Ένα κουμπάκι κόκκινο μες στο απαλόχρωμό του κάδρο.
Το αίνιγμα το πιο βαθύ της ιστορίας.
Ώς και το ξύλο ανέδιδε άρωμα μετά.
Δίπλα μας βάλθηκε ένας πετεινός να κακαρίζει,
ώσπου έπιασε σωστό κρεσέντο
και η φυλλωσιά η κρυψώνα μας από το πρώτο φως
αντί για νυχτοπράσινη βάφτηκε χρυσαφιά.
Μα τότε επάνω μας, σαν να μας έβλεπε στ’ αλήθεια ο Θεός,
έπεσε ξαφνικά ένας ίσκιος: Σταμάτα, η μαμά μου.
Στα γόνατα πεσμένη, τα θάμνα παραμέριζε
κι όλο τραβούσε εμπρός, μέχρι που βρέθηκε
να μας κοιτάζει σοβαρά με τα γυαλιά της:
Τι κάνετε εδώ κάτω μες στους θάμνους, κτήνη!
Αμέσως, τσακιστείτε, βγείτε έξω! – Αχ, πως συρθήκαμε
μπροστά της, με την ουρά στα σκέλια σαν σκυλί:
Όσο για εσένα, ακούς, να μη σε ξαναδώ εδώ πέρα!
Ήταν το χέρι αυτό, τ’ άτεγκτο κι αυστηρό,
που απ’ το εργαστήριο της Εδέμ με πέταξε έξω.

Μισοσκόταδο.
Ο μόνος συγκρατούμενος της φυλακής που μου ‘χει απομείνει τώρα πια, κάθεται να φάει μπροστά στο κούφωμα τού πλαϊνού παραθύρου τού κελιού μας, όπου , όπως και στο καγκελόφραχτο άνοιγμα που υπάρχει στη μέση τού επάνω μέρους της πόρτας εισόδου, φωλιάζει κι ανθίζει το πορτοκαλί ψυχορράγημα του απογεύματος.
Στρέφομαι κατά κει :
_ Κιόλας;
_Κιόλας. Σου έχω σερβίρει-αποκρίνεται χαμογελαστός.
Καθώς κοιτώ την ταυρίσια κατατομή του, ανάγλυφη απάνω στο διπλωμένο κοκκινωπό φύλλο του ανοιχτού παραθυριού, πέφτει το βλέμμα σε μια αράχνη σχεδόν αιθέρια, σαν δουλεμένη σε καπνό, που κείτεται σε απόλυτη ακινησία πάνω στο ξύλο, στο μισό μέτρο ύψος από το μέτωπο του ανθρώπου. Το λιόγερμα εξαπολύει μια επιμήκη, χαμηλωμένη κιτρινωπή λάμψη πάνω στην ήρεμη υφάντρα λες και τη σημαδεύει. Εκείνη έχει νιώσει, αναμφίβολα, τη ζεστή ηλιακή ανάσα • τεντώνει ένα από τα άκρα της με νυσταλέα, τεμπέλικη βραδύτητα και κατόπιν επιδίδεται στο κατηφόρισμά της με αδιάκοπα βήματα, μέχρι που μένει ακίνητη στο επίπεδο του γενιού του τύπου, με τρόπο που, καθώς εκείνος μασάει, φαίνεται σαν να κατάπιε το ζωύφιο.
Κάποια στιγμή τελειώνει με το φαγί του, και αυθωρεί το ζούμπερο πλευρίζει τρέχοντας προς τους μεντεσέδες από το χέρι του που είναι στη δεξιά μεριά της πόρτας, ακριβώς τη στιγμή που ο φυλακισμένος το αρπάζει μεμιάς. Κάτι έχει συμβεί. Ζυγώνω, ανοίγω ξανά την πόρτα, εξετάζω πέρα ως πέρα τους μεντεσέδες και συναντιέμαι με τη δύστυχη περιπλανώμενη, να ‘χει θρυμματιστεί σε σκόρπιες ίνες.
Μακέλεψες μια αράχνη – λέω με εμφανή έξαψη στον αυτουργό.
_ Όντως; με ρωτά αδιάφορα. Εντάξει, τότε : εδώ υπάρχει ένας αηδιαστικός ζωολογικός κήπος.
Και αρχίζει να κόβει βόλτες , σαν να μη συμβαίνει τίποτα κατά μήκος του κελιού αποβάλλοντας μέσα απ’ τα δόντια του υπολείμματα τροφής που τα φτύνει σωρηδόν.
Η δικαιοσύνη! Η ιδέα αυτή γυρίζει στο μυαλό μου.