Boufflers (1738-1815)
Το επιτύμβιο του γραμμένο από τον ίδιο

Ενθάδε κείται Ιππότης πού γεννήθηκε εν κινήσει
Κι έζησε πλάνης στους μεγάλους δρόμους ως να ξεψυχήσει:
Για ν’ αποδείξει πώς δεν είναι άλλο τίποτε ή ζωή
Παρά, όπως είπε ένας σοφός, του ταξιδιού ή βουή.

Victor Escousse
Τελευταίοι στίχοι

Άγονη γη, αντίο!
Θεομηνίες ανθρώπινες και παγωμένε ήλιε,
Αντίο! Σαν φάντασμα μοναχικό
Απαρατήρητος θα ‘χω από δω περάσει.
Και, φοινικιές αθάνατες,
‘Όνειρο αληθινό της φλογισμένης μου ψυχής,
Αντίο!
Στερήθηκα τον άνεμο κι έκλεισα τα φτερά μου.
Αντίο!

! Oh pueblo perdido,
en la Andalucia del llanto!

Φύγαμε από τη Γρανάδα με άκυρες αισθήσεις .
Η μαυριτανική μεγαλοπρέπεια μας είχε εξουθενώσει-
Η αφόρητη γαλήνη των αυλών και των κήπων τους όπου οι αισθησιακοί και οι μεταφυσικοί ζούσαν σαν μια αναπνοή, εναρμονισμένοι στην μουσική της αρχιτεκτονικής και το ακατάπαυστο μουρμουρητό του νερού
Χρόνος και πάθος δίνουν σουβλιές το ένα στο άλλο
Κάτω από της ξεχειλισμένες ρόδιες ήλιων.

Οι λουλουδένιοι τάφοι στο Αλμπαϊθίν μας είχαν λαβώσει.
Το άρωμα των λεμονιών, ανακατεμένη με την αρχαία δυσωδία των σκοτεινών δρόμων
Οι πεινασμένες γάτες – καταραμένες ψυχές των μαυριτανών ερωμένων
Οι αιώνιοι κοιτούν στην σκιά την Αλάμπρα.

Φύγαμε.
Ο υπεραστικός διέσχιζε απέναντι την γόνιμη πεδιάδα,
Σιγά σαν ταξίδι της μνήμης.
Ποτέ μου δεν είχα δει τόσα ρυάκια.

7.
Ονειρεύτηκα οτι το όνειρο τελείωσε
Και ξύπνησα.
Σκοτάδι.
Δίχως φεγγάρι δίχως αστέρια
Μόνος στον κόσμο.
Κοίταξα πίσω και μη βλέποντας τίποτα
Η πίστη μου υποχώρησε
Την κέρδισα ξανά κοιτάζοντας μπροστά
Μεγαλώνει μόνο μέσα στο μέλλον.

15.
Το αίμα σου πίνουμε, ήλιε μου
Καθισμένοι στο χορτάρι
Με αίμα ο Λόγος σου
Τη γη πρασινίζει
Και γίνεται άνθος η ψυχή
Κι ολάκερη ανοίγει
Το αίμα σου να πιεί
που τ’ άστρα κυριεύουν.

(κι άλλος Ασλάνογλου στο “ποιείν”)

CHAOS

Where do we go in this welter
in the middle of the night

Beloved image
look
smile
travelling North

Ships and lights
across the sea

The road along the shore deserted

Where do we go

Why so sluggish the night
why so deep the sky

Darkness everywhere
the night denuded

Lucid image
lost in the night

Woebegone
we shall follow
the path
of stars

To each his own star
his own happiness
his own tears
No smile
nothing more

Η ζέστη λύτρωσε
Το γυμνό δάσος
Δάσος πια δεν υπάρχει
Ούτε ταξίδια πλέον στο νερό
Μήτε ίσκιος ελαφρύς στις πλάτες μας
Ο ουρανός μας έγινε αχθός

Το σώμα μας είναι βορά
Ντυμένη μεστωμένα δάκρυα
Τα δάχτυλα είναι αιματηρά καρφιά
Τα στήθη αναδιπλώνονται
Το στόμα έχει μόνο αδέλφια

Δεν υπάρχει πια παράθυρο να ανοίξεις
Δεν υπάρχει τοπίο πια
Αέρας καθαρός μήτε αέρας μολυσμένος
Τα μάτια μας επιστρέφουν στην πηγή τους
Κάτω από τη γυμνή σάρκα της γενέθλιας ομορφιάς τους.

μτφ. Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός