Η ζέστη λύτρωσε
Το γυμνό δάσος
Δάσος πια δεν υπάρχει
Ούτε ταξίδια πλέον στο νερό
Μήτε ίσκιος ελαφρύς στις πλάτες μας
Ο ουρανός μας έγινε αχθός
Το σώμα μας είναι βορά
Ντυμένη μεστωμένα δάκρυα
Τα δάχτυλα είναι αιματηρά καρφιά
Τα στήθη αναδιπλώνονται
Το στόμα έχει μόνο αδέλφια
Δεν υπάρχει πια παράθυρο να ανοίξεις
Δεν υπάρχει τοπίο πια
Αέρας καθαρός μήτε αέρας μολυσμένος
Τα μάτια μας επιστρέφουν στην πηγή τους
Κάτω από τη γυμνή σάρκα της γενέθλιας ομορφιάς τους.
μτφ. Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός
Έχασε 7 ανθρώπους δικούς του, ΤΕΣΣΕΡΑ παιδιά, ΤΕΣΣΕΡΑ!!!!!!και στέκεται πιο αξιοπρεπής από τη Φώφη που έχασε τη θέση της μονάχα. Ουστ από εδώ. Σας σιχάθηκα.
“Δεν υπάρχει πια παράθυρο να ανοίξεις
Δεν υπάρχει τοπίο πια
Αέρας καθαρός μήτε αέρας μολυσμένος”
Ελένη γεια σου,
δεν μπορεί παρά να είσαι εσύ πίσω από αυτή τη πολύ καλή “δουλειά”
νικη