ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΚΑΝΑΤΙ
Στο Λεοπόλδο Πανέρο

Που πάει εκείνη η γυναίκα
έρποντας στο πεζοδρόμιο,
τώρα που σχεδόν νυχτώνει,
με το κανάτι στο χέρι;

Πλησιάστε δεν μας βλέπει.
Τώρα δεν ξέρω ποιο είναι πιο γκρι
Το κρύο ατσάλι των ματιών της
Το ξεπλυμένο γκρι από εκείνο το σάλι
Που μʼ αυτό τυλίγει το λαιμό και το κεφάλι
ή το έρημο τοπίο της ψυχής της.

Αργά περπατά, σέρνοντας τα πόδια,
φθείροντας τις σόλες, λειαίνοντας την πέτρα
αλλά πλακωμένη
από ένα τρόμο
σκοτεινό,
από μια θέληση
να αποφύγει κάτι τρομερό.

Ναι, είμαστε μπερδεμένοι!
Αυτή η γυναίκα δεν προχωρά από το πεζοδρόμιο
αυτής της πόλης,
αυτή η γυναίκα πάει σε ένα τόπο τραχύ,
ανάμεσα σε τάφρους ανοιχτές, τάφρους αρχαίες, τάφρους πρόσφατες
και θλιμμένες κορυφογραμμές,
ανθρώπινης διάστασης, από γη ανακινημένη,
από γη
που τώρα δεν χωράει στην τρύπα από όπου βγήκε
ανάμεσα σε αβυσσαλέα σκοτεινά πηγάδια
και θολά ξαφνικά χάσματα,
γεμάτα από λάσπη και νερά βαλτώδη και κουρελιασμένα σάβανα
με το χρώμα της απελπισίας.

(Φωτογραφία από ιδιωτικό αρχείο)

Το τραγούδι των φαντασμάτων

Σκόρπιοι Ινδιάνοι στο χάραμα στο μεγάλο δρόμο αιμορ-
ραγούν
Φαντάσματα του μυαλού στριμώχνονται στο εύθραυστο
τσόφλι του μυαλού ενός μικρού παιδιού

Με το πλήρωμα του χρόνου
(ένας στρατιωτικός σταθμός στην έρημο)

Μπορούμε να διαλύσουμε το παρελθόν,
ενεδρεύουν, τα σαγόνια του στις κλειδώσεις του χρόνου;
Η βάση
σ΄ένα στεγνό μέρος, να ενηλικιωθείς
τρύπες και σπηλιές.

Ο φίλος μου οδηγούσε μια ωρίτσα κάθε μέρα από
τα βουνά.
Το πούλμαν σε κάνει σκληρόπετσο με βιβλία
στα γόνατά σου.
Κάποιος πυροβόλησε τη γκόμενα στον απογευματινό χορό.
Δώσαν στο καλύτερο ζευγάρι τζάμπα δίσκους.
Οι νέγροι χορεύουν καλύτερα, απ΄τους γοφούς.

OMAGGIO AD
ALFONSO GATTO
(1909 – 2009)

ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ

Ένας άνδρας σαν κι εσένα, κουρασμένος,
με την ίδια λαχτάρα να είναι ακόμη
πιο μόνος απʼ ότι είναι με τις σκέψεις του,
να τακτοποιεί προσεκτικά με τα χέρια του
το φλιτζάνι, το ποτήρι, το τεφτέρι με τα ποιήματα,
να λαμποκοπά στα γυαλιά του η γενναία τρυφερότητα
με την οποία εξεμέτρησε το βίο του:
ιδού, μέσα στο ψύχος του ντροπαλού
Οκτώβρη το λουλούδι που σου κομίζω.
Το γλυκό εμπόριο της πλήξης
είναι το κουφέτο της σκέψης που αναμασάς
με τη στυφή βραδύτητα του βλέμματος
να παρατηρείς, να σημειώνεις και να μην ολοκληρώνεις
όπως έλεγες, τη νωχελική σοφία του έρωτα.

Dye Hard Press is proud to announce the publication of

WHO WAS SINCLAIR BEILES?

edited by

Gary Cummiskey and Eva Kowalska

ISBN: 978-0-620-42792-0

In 1960, William Burroughs, Gregory Corso, Brion Gysin and Sinclair Beiles collaborated on the now legendary collection of cut-ups, Minutes To Go. Readers of Beat literature know of Burroughs, Corso and Gysin, but who was Sinclair Beiles?

Sinclair Beiles was a South African poet, born in Uganda in 1930. He moved to Paris during the 1950s, where for a time he was a resident at the Beat Hotel. He spent several years in Greece and his first poetry collection, Ashes of Experience, won the first Ingrid Jonker poetry prize in 1969. Many other collections followed, published either overseas or in South Africa, to where he returned in the late 1970s.

Beiles died, generally ignored by the mainstream South African poetry anthologies, in Johannesburg in 2000.

Who was Sinclair Beiles? brings together a collection of interviews, memoirs and essays about Sinclair Beiles and his work, by Gary Cummiskey, Dawie Malan, George Dillon Slater, Earle Holmes, Eva Kowalska, Alan Finlay and Fred de Vries.

The book includes previously unpublished photographs of Sinclair Beiles.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ

Υπάρχει ένας τρόπος να αυτοκτονήσεις

που λέγεται ποίηση

Υπάρχει ένας τρόπος να πάρεις ένα μαχαίρι

και να σκαλίσεις στο άπειρο τίποτα του ουρανού

ένα μοναχικό κελί

που μέσα του κάποιος περνά τη ζωή του κόβοντας βόλτες

πετώντας περιστασιακά μηνύματα

απ’ το παράθυρο του βαρελόσχημου κελιού

στους αδιάφορους περαστικούς

Πάντα εγώ μόνο ακροατής; Και ποτέ μου δε θʼανταποδώσω
όσες φορές με ζοχάδιασε Κόδρου βραχνού Θησιίδα;
Ώστε σε μένα ατιμώρητα απάγγελνε κείνος τογάτες,
τούτος ελέγους; Τη μέρα ατιμώρητα μου ʽτρωγε πελώριος
Τήλεφος, ή ήδη γεμώντας την ούγια ψηλά του παπύρου
μέχρι τη ράχη γραφτός, αλλʼατελείωτος πάντα Ορέστης;
Το σπιτικό του κανένας δεν ξέρει καλύτερα απʼ όσο
του Άρη εγώ τα άλση και, στου Αίολου δίπλα τʼ απόγκρεμα βράχια,
του Ήφαιστου το άντρο. Τι κάνουν οι άνεμοι και ποιες τυραννάει
σκιές ο Αιακός, το χρυσάφι πούθε άλλος προβιάς κλοπιμαίας
σούφρωσε, ο Μώνυχος πόσο τρανές φλαμουριές σφενδονίζει-
τέτοια του Φρόντωνα βοούν τα πλατάνια, και μάρμαρα σειούνται
πάντα, κι αδιάλειπτη εκφώνηση στίχων ραγίζει κολώνες.
Πρόσμενε τα ίδια από κάθε ποιητή μας μικρό ή κορυφαίο.
Όμως κι εμείς ετραβήξαμε κάτω από τη βέργα το χέρι,
Δώσαμε ορμήνια στον Σύλλα κι εμείς να ιδιωτεύει και σε ύπνο
να βυθιστεί. Είναι ευήθης η αβρότητα, ολούθε όταν τόσους
συναπαντάς υμνοπόλους, χαρτιού να λυπάσαι σπατάλη.