ΣΚΗΝΗ Ε’
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

ΜΑΚΒΕΘ

Έχω ξεχάσει
ολότελα την αίσθηση του φόβου,
Επέρασε ο καιρός που όταν γροικούσα
σκουσμό τη νύχτα μ΄έπιανε το ρίγος,
και παραμύθι αν άκουα θλιβερό
εσηκώνονταν του κορμιού μου οι τρίχες
ορθές, σα ναχαν μέσα τους ζωή.
Μ’ έχει χορτάσει η φρίκη! Ο στοχασμός μου
ο φονικός συνειθισμένος είναι
στο φοβερό, και πια δεν μπορεί
να μ’ αλάλιαζε.

(Ξανάρχεται ο Σεύτον)
Τι ήταν οι φωνές;

ΣΕΥΤΟΝ

Απέθανε η βασίλισσα, κύριέ μου!

ΜΑΚΒΕΘ

Έπρεπε να πεθάνει πιο στερνά!
Θαχα καιρό ν’ ακούσω λόγια τέτοια!
Το αύριο, και το αύριο και το αυριο
με το μικρό το βήμα τους μας σέρνουν
από μέρα σε μέρα, ως στη στερνή
τη συλλαβή των χρόνων το βιβλίο,
κι όλα τα εχτές μας φώτισαν τρελλούς
στο δρόμο προς τη σκόνη του θανάτου-
Σβήσου, μικρό κερί! Η ζωή δεν είναι
παρά ήσκιος διαβατάρικος, φτωχός
θεατρίνος, που κορδώνεται κι αφρίζει
στη σκηνή για τη λίγη του την ώρα,
κ’ έπειτα κανείς δεν τον ακούει,
είναι το παραμύθι που ένας βλάκας
το λέει, γεμάτο λύσσα και φωνές,
δίχως κανένα νόημα.

Ευρυδίκη

Όταν έρθω
δεν θα τραγουδώ,
απλά θα βρίσκομαι.
Θα είμαι το φως
που θρέφει τα λουλούδια,
που ωθεί τον κόσμο να κάνει έρωτα.

Όλα είναι δυνατά. Όλα.

Φως ξεχύνεται από την κοιλιά μου.
Όλα έχουν εξαγνισθεί,
όλα είναι όπως αρμόζει.
Κάθε φύλλωμα θα ριγεί από αγάπη.

Λέαινα

Η λέαινα είναι η αγάπη μου για σένα, η καστανόξανθη λέαινα
με το γυαλιστερό της δέρμα, με τα χρυσαφένια της μάτια.
Περπατάει πάντα στο πλευρό μου•
όταν κάθομαι να ξαποστάσω ξαπλώνει δίπλα μου,
με το πρόσωπό της στα πόδια μου σαν βασιλικός φύλακας.
Παίζω μαζί της, ξαπλώνω ανάμεσα στα αγέρωχα πόδια της
και την αφήνω να με στριφογυρίζει σαν να ήμουν το μικρό της.
Αισθάνομαι το βάρος των δυνατών πελμάτων της,
την κοφτερή προσέγγιση των νυχιών της.
Γεύομαι το θάνατο στην ανάσα της.

Τώρα η καστανόξανθη λέαινα αργοπεθαίνει.
Όλο και περισσότερο εξασθενίζει ξοπίσω μου,
καθώς προσπαθεί να με ακολουθήσει όταν σηκώνομαι.
Βλέπω το ξεραμένο αίμα γύρω από τη μουσούδα της.
Ξαπλώνει στα πλευρά της, και υψώνει
την ωχρή καθώς σβήνει ματιά της προς εμένα.
Την ρωτάω: Πού πήγε η δύναμή σου;
Πού εξαφανίστηκε η φωνή σου;
και ξαπλώνω ανάμεσα στα εξασθενημένα πόδια της
κλείνοντας τα μάτια μου με τα δικά της.

1.
Γιατί τεράστια τόσο τʼ αεροπλάνα
βόλτες δε κάνουνε με τα παιδιά τους;

Ποιο είναι το κίτρινο πουλί
που τη φωλιά γεμίζει με λεμόνια;

Γιατί δεν τα μαθαίνουν να μαζεύουν
μέλι απʼ τον ήλιο τα ελικόπτερα;

Που άφησε η ολόγιομη σελήνη
το νύχτιο σάκο της με αλεύρι;

2.

Αν πέθανα χωρίς να καταλάβω
τώρα από ποιόν ρωτάω την ώρα;

Από πού βγάζει τόσα φύλλα
η κάθε της Γαλλίας άνοιξη;

Που ο τυφλός μπορεί να ζήσει
που οι μέλισσες τον κυνηγάνε;

Αν και το κίτρινο τελειώσει
με τι το ψωμί θα φτιάχνουμε;

Σαλτιμπάγκοι

Ξεμακραίνει το μπουλούκι
Απ΄του κάμπου τα περβόλια
Απ΄τα γκρίζα πανδοχεία
Τ’ αλειτούργητα χωριά

Τα παιδιά πάνε μπροστά
Ξοπίσω σαλτιμπάγκοι αλλοπαρμένοι
Γνέφουν στα οπωροφόρα από μακριά
Κι εκείνα γέρνουνε καρτερικά

Σέρνουν μαζί τους σύνεργα κάθε λογής
Ταμπούρλα τσέρκια χρυσαφένια
Η αρκούδα κι η μαιμού ζώα σοφά
Απ΄τους περαστικούς πεντάρες ζητιανεύουν

Silvina Ocampo (1903-1993) (ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ)

Άϋπνε Παλίνουρε

«Nudus in ignota,Palinure, jacebis harena»
(Γυμνός θα κείτεσαι, Παλίνουρε, πάνω σ’ άγνωστη ακτή)

Τα κύματα, τα φύκια και τα φτερά,

τα σπασμένα ηχηρά κοχύλια,

το αλάτι και το ιώδιο, οι κακές οδύνες,

τ΄ αβέβαια δελφίνια κι οι χορωδίες

σειρήνων που κουράστηκαν να τραγουδούν,

δεν θα σου ξαναφέρουν τα ειρηνικά χώματα,

όπου περιπλανιόσουν με το ήσυχο βάδισμα,

που απομακρύνει πάντα τα βαθιά καράβια.

Παλίνουρε: η κλειστή, θαλασσινή σου όψη

κρατάει άγρυπνη την ειρηνική νύχτα.

Γυμνός και πλαγιασμένος

Αιώνια θα πεθαίνεις πάνω στην άμμο,

και με την αμεριμνησία μιας πέτρας θα μεγαλώνουν

τα νύχια σου και τα μαλλιά σου ανάμεσα στον κισσό.