Silvina Ocampo (1903-1993) (ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ)
Άϋπνε Παλίνουρε
«Nudus in ignota,Palinure, jacebis harena»
(Γυμνός θα κείτεσαι, Παλίνουρε, πάνω σ’ άγνωστη ακτή)
Τα κύματα, τα φύκια και τα φτερά,
τα σπασμένα ηχηρά κοχύλια,
το αλάτι και το ιώδιο, οι κακές οδύνες,
τ΄ αβέβαια δελφίνια κι οι χορωδίες
σειρήνων που κουράστηκαν να τραγουδούν,
δεν θα σου ξαναφέρουν τα ειρηνικά χώματα,
όπου περιπλανιόσουν με το ήσυχο βάδισμα,
που απομακρύνει πάντα τα βαθιά καράβια.
Παλίνουρε: η κλειστή, θαλασσινή σου όψη
κρατάει άγρυπνη την ειρηνική νύχτα.
Γυμνός και πλαγιασμένος
Αιώνια θα πεθαίνεις πάνω στην άμμο,
και με την αμεριμνησία μιας πέτρας θα μεγαλώνουν
τα νύχια σου και τα μαλλιά σου ανάμεσα στον κισσό.
ΛΟΥΙΣ ΡΟΣΣΑΛΕΣ (1910-1992) (ΙΣΠΑΝΙΑ)
ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Σαν τον μεθοδικό ναυαγό που μετράει τα κύματα που
του φτάνουν για να πεθάνει
και τα μετράει και τα ξαναμετράει, για ν’ αποφύγει λάθη ,
μέχρι το τελευταίο,
μέχρι εκείνο που έχει το ανάστημα ενός παιδιού και του σκεπάζει
το μέτωπο,
έτσι έχω ζήσει με τη μάταιη φρόνηση ενός αλόγου από
χαρτόνι μέσα στο μπάνιο,
γνωρίζοντας πως δεν έχω γελαστεί σε τίποτα,
εκτός από τα πράγματα που αγάπησα.
Τη χάρηκα πολύ την ακρόαση κύριε Μίχο, αλλά…
γνωρίζοντας πως δεν έχω γελαστεί σε τίποτα,
εκτός από τα πράγματα που αγάπησα.
Poema Autobiografía de Luis Rosales
Como el náufrago metódico que contase las olas
que faltan para morir,
y las contase, y las volviese a contar, para evitar
errores, hasta la última,
hasta aquella que tiene la estatura de un niño
y le besa y le cubre la frente,
así he vivido yo con una vaga prudencia de
caballo de cartón en el baño,
sabiendo que jamás me he equivocado en nada,
sino en las cosas que yo más quería.
así he vivido yo con una vaga prudencia de
caballo de cartón en el baño”
“έτσι έχω ζήσει με τη μάταιη φρόνηση ενός αλόγου από χαρτόνι μέσα στο μπάνιο”
Y ademas
CANCION DE LA NIEVE QUE UNIFICA AL MUNDO
Somos hombres , Señor , y lo viviente
ya no puede servimos de semilla ?
entre un mar y otro mar no existe orilla ?
la misma voz con que te canto miente .
La culpa es culpa y oscurece el bien ?
solo queda la nieve blanca y fria ,
y andar , andar , andar hasta que un dia
lleguemos , sinsaberlo , hasta Belen .
La nieve borra los caminos ? ella
nos llevará hacia ti que nunca duermes ?
su luz alumbrara los pies inermes ,
su resplandor nos servirá de estrella .
Llegaremos de noche , y el helor
de nuestra propria sangre Te daremos .
Ėste es nuestro regalo: no tenemos
más que dolor , dolor , dolor , dolor .
Βλέπετε πάντα υπάρχει το μικρόβιο
Του ισόμετρου και της ρίμας .