ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΣ

Το βράδυ περπατά ανάμεσα στη βροχή και το νυχτερινό κίνδυνο την ασχημάτιστη σκιά του και όλα αυτά που τον έχουν πικράνει.
Στην πρώτη συνάντηση τρέμει – πού να καταφύγει μπρος στην απελπισία;
Ένα πλήθος πλανιέται μέσα στον άνεμο που βασανίζει τα κλαδιά και ο Κύριος του ουρανού τον παρακολουθεί με ένα μάτι τρομερό.
Μια επιγραφή τρίζει – o φόβος. Μια πόρτα κουνιέται και το παντζούρι από ψηλά χτυπά πάνω στον τοίχο τρέχει και οι φτερούγες που κουβαλούν το μαύρο άγγελο τον εγκαταλείπουν.
Και μετά,  μέσα σε διαδρόμους χωρίς τέλος μέσα σε κάμπους έρημους της νύχτας, όπου σκοντάφτει το πνεύμα, απροσδόκητες φωνές διαπερνούν τα χωρίσματα, ιδέες κακοχτισμένες κλονίζονται, οι καμπάνες του αμφίβολου θανάτου χτυπούν.

*

ΑΡΓΑ ΜΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ

Είμαι σκληρός
Είμαι τρυφερός
Κι έχασα τον καιρό μου
Να ονειρεύομαι μα δίχως να κοιμάμαι
Να κοιμάμαι περπατώντας
Παντού απʼ όπου πέρασα
Βρήκα την απουσία μου
Δεν είμαι πουθενά
Παρά μονάχα μες στο μάταιo
Όμως μέσα στα σπλάχνα μου
Εκεί που ο κεραυνός τόσο συχνά χτυπάει
Έχω κρυμμένη μια καρδιά
που κάθε λέξη κι ένα σκάλισμα τής δίνει
και στις μικρές κινήσεις της
στραγγίζει η ζωή μου

Γιατί με βασανίζεις; Γιατί με τρομάζεις;
Πώς τολμάς μπροστά μου
Να γελάς, σχεδόν γυμνή
στο φεγγαρόφωτο λουσμένη;

Είσαι σαν την αλήθεια – γυμνή
Κάνεις το αίμα να παγώνει.
Με βασανίζουν οι κινήσεις
Με βασανίζει ο έρωτας . . .

*

Η μνήμη έκρυψε τόσο κακό –
χωρίς σταθμά και μέτρο.
Όλη της τη ζωή ψέματα έλεγε, ψέματα,
Δεν της απέμεινε καθόλου πίστη.

Ίσως, δεν υπάρχουν μήτε πόλεις
Μήτε περιβόλια πράσινα,
Και υπάρχει μόνο η δύναμη των πάγων
Και των αλμυρών πελάγων.

Ίσως ο κόσμος – σκέτο χιόνι –
Να ναι ο έναστρος δρόμος.
Ίσως ο κόσμος – να ναι μια ταϊγκά
Στην αντίληψη του Θεού.

«Πέντε ποιήματα για την Κρις»

Ι

Πολύ πιο πέρα από το «μέσο-
στράτι απάνω της ζωής μας»
υπάρχει μια περιοχή του έρωτα
ένας λαβύρινθος πιο πολύ διανοητικός από μυθικός
όπου είναι δυνατόν να υπάρχεις
αργόσυρτα ευτυχισμένος
χωρίς τον παραληρηματικό μίτο της Αριάδνης
χωρίς αφρούς, χωρίς σεντόνια ή μηρούς.
Όλα καλύπτονται από μιαν ανάκλαση του δειλινού
τα μαλλιά, το άρωμά σου, το σάλιο σου.
Κι εκεί στην άλλη τη μεριά σε κατέχω
την ώρα που εσύ παίζεις με τη φίλη σου
της νύχτας τα παιχνίδια.

ΙΙ

Στην πραγματικότητα λίγο με νοιάζει
που το στήθος σου κοιμάται
στη γαλάζια συμμετρία του άλλου στήθους.
Εγώ θα το είχα συνθλίψει
για να το γαργαλήσω τρίβοντάς το
και θα είχες γελάσει και δικαίως
όταν το αναγκαίο και το αναμενόμενο
θα ήταν οι λυγμοί σου.

1.

Παλιότερα, αγαπιόμουνα με την Κυρά παλαβή
Από έρωτα, από πάνω μέχρι κάτω, ήταν βρεγμένη.
Στο δεξί κρατούσα τον Αριστοτέλη,
Και το αριστερό στην Κυρά, σαν μέσ στο πορτοφόλι.
Κύματα ξαφνιασμένα από συναίσθημα
Ίππευαν πάνω στο πνεύμα- λεπτό επιχείρημα!
Πλατσούριζα στο αίσθημα και τολμούσα να ανυψώνομαι
Με τη σκέψη μικρή, αρνιόμουνα να βάλω τα παπούτσια μου,
Μέχρι την Πέμπτη το μεσημέρι, όταν μας βλέπει ο μπαμπάς,
Εμένα ξαπλωμένος στους θάμνους, ένα με την κοπέλα!
Φωνάζω στο πατέρα: -είμαι Επικούρειος!
«Της μάνας σου, παλιόπαιδο»!
…
Δίπλα μου, δυο βήματα πιο πέρα,
Η μεταφυσική καθόταν ξαπλωμένη, με ανοιχτά τα σκέλια!

 
1. Ernst Stadler

Λέξεις

Μας απάγγειλαν λέξεις που βρίσκονταν πέρα από κάθε γνώση
και πόθο και γυμνή ομορφιά.
Προσεκτικά τις κρατήσαμε, σαν εξωτικά λουλούδια, και μʼ αυτές
στεφανώσαμε τα χρόνια μας τα παιδικά.
Υπόσχονταν περιπέτεια και θύελλα, κινδύνους και έκσταση και
όρκους θανάτου.
Μέρα τη μέρα καρτερούσαμε την περιπέτεια να βρούμε.
Αλλά άδειες κυλούσαν οι βδομάδες χωρίς σημάδια, και άλλο
δεν αντέχαμε το κενό μας να κουβαλούμε.
Και με τον καιρό οι πολύχρωμες λέξεις τα φύλλα τους αρχίσανε
να χάνουν. Χωρίς καρδιοχτύπι τις προφέραμε πλέον.
Και όσες με χρώματα απομείνανε, δραπετεύσανε και φύγανε απʼ
τη γη:
Κάπου μαγεμένες ζούσαν σε παραδείσια νησιά, παραμυθένια
και γαλήνια.
Το ξέραμε: απλησίαστες ήταν σα σύννεφα λευκά πάνω από τον
παιδικό μας ουρανό.
Αλλά κάποια βράδια κρυφά δακρύζαμε και νοσταλγικά, καθώς
ακούγαμε τον σβησμένο τους σκοπό.

*

Η μορφή είναι ηδονή

Μορφή και σύρτης πρέπει πρώτα να σπάσει,
Ο κόσμος από ανοιχτούς σωλήνες να περάσει:
Η μορφή είναι ηδονή, ειρήνη, ουράνια χαρά,
Αλλά εμένα να οργώνω το χώμα με τραβά.
Η μορφή να με δέσει θέλει και να με ορίσει,
Αλλά εγώ θέλω το Είναι μου παντού να ορμήσει-
Η μορφή είναι σκληρή διαύγεια που έλεος δεν έχει,
Αλλά για τους φτωχούς και θολωμένους έγνοια με κατέχει,
Και τον εαυτό μου δίχως όρια να δώσω
Έτσι ζητώ τη ζωή μου να εκπληρώσω.

Σχόλιο:

Τα παραπάνω δυο ποιήματα του Ernst Stadler (1883-1914), που περιέχονται στη συγκεντρωτική συλλογή του: Der Aufbruch, Leibzig 1914, θεωρούνται από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Οι πρωταρχικές επιρροές του ποιητή από τον νεορομαντισμό των Hoffmanstahl και George βρίσκονται πλέον μακριά, ενώ κυριαρχούν μηνύματα για μια παγκόσμια συμφιλίωση, για υπέρβαση του Εγώ και για νέες εκφραστικές δυνατότητες. Μετά από σπουδές συγκριτικής φιλολογίας στο Μόναχο, το Στρασβούργο και την Οξφόρδη, ο Stadler δίδαξε φιλολογία στις Βρυξέλες, ασχολήθηκε με τη μετάφραση έργων του Σαίξπηρ και απέρριψε θέση καθηγητή σε πανεπιστήμιο του Καναδά, για να στρατευτεί τελικά στη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου και να χάσει τη ζωή του στις 30.10.1914 από χειροβομβίδα στο Ypern.

Βιβλιογραφία:
Ernst Stadler, Der Aufbruch, Verlag der Weißen Bücher, Leibzig 1914.