ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

Βλέπω τα μεγάλα δέντρα της νύχτας
να ανορθώνουν τον ουρανό των βουλεβάρτων,
τις άμαξες της Ρώμης να κουβαλούν το φεγγάρι
στους τάφους της αρχαίας Αππίας Οδού.

Μεγάλο μερτικό πήρε ο θάνατος απʼ όλους μας.

Κι όμως ήταν μεγάλη η ζωή το βραδάκι
γεμάτη βλέμματα σε κάθε σπίτι, και πιο μακριά
ώς τον ουρανό, στα φώτα που άναβαν, στα καμπαναριά,
στα γαλάζια ονόματα των επιγραφών,
δεν θʼ απαντήσει κανείς πια;

Αχ, διακλαδώσεις μουσκεμένες από σπίτια
κι ουρανό, ουρανός των βουλεβάρτων,
ουρανός γυμνός χελιδονιών!

Αχ νύχτα μας ένωσες
ανθρώπους κουρασμένους και καλούς,
με τη γλυκιά μας κουβέντα
σʼ έναν κόσμο δίχως φόβο.

Θα γυρίσει θα γυρίσει,
μʼ ένα τίναγμα η καρδιά
αν ξυπνήσει

θα βρει τις λέξεις;
Θα καλέσει τα πράγματα, τα φώτα, τους ζωντανούς;

Τους νεκρούς, τους ηττημένους,
ποιος θα τους ξυπνήσει;

CXLIV

: “El hoy es malo, pero el mañana… es mio”.

: «Το σήμερα είναι άσχημο, αλλά το αύριο… είναι δικό μου»

*

XVII

En mi soledad
he visto cosas muy claras,
que no son verdad.

Στη μοναξιά μου
είδα πράγματα τόσο καθαρά,
που δεν είναι αλήθεια.

*

LII

Hora de mi corazón:
la hora de una esperanza
y una desesperación.

Ώρα της καρδιάς μου:
η ώρα για μια ελπίδα
και μια απελπισία.

Ακούστε εδώ το ποίημα της Çiğdem Sezer «Όταν περάσει η βροχή» μελοποιημένο από τον Ali Kocaoğlu

Όταν περάσει η Βροχή

θα φύγουμε όταν περάσει η βροχή

στην ίδια θάλασσα θα κάνουμε έρωτα

στο ίδιο όνειρο θα κολυμπήσουμε

περίμενε

να περάσει η βροχή

Είναι η βροχή της καλοσύνης

ας βρέξει

φέρνει ανοιχτές θάλασσες, και κοντινά μπλε

τί να είναι η καλοσύνη που λένε

νομίζεις;

είναι το να μπει στο σπίτι μας η βροχή

Εμείς δεν είχαμε ποτέ ένα σπίτι από βροχή

ακούς είπα “εμείς”

σαν δυο ορφανούς που χάνονται ο ένας μες’ τον άλλον

Δεν είναι και βουνό αλλά πως γκρεμίζεται

και μπαίνει στο έρημο πηγάδι μου

και μες το βαθύ σκοτάδι

μια κατάμαυρη θάλασσα διείσδυσε στο αίμα μου

μέσα μου ένας κομματιασμένος ουρανός

εγώ είμαι και μπογιά και πινέλο και καμβάς

ποίος βάφει την μνήμη στο χρώμα της θύμησης;

φωτιά είναι δίκια μου

στάχτη είναι δίκια μου

το ντουμάνι είμαι εγώ

τί είναι αυτό που καίγεται μέσα μου;

Είπα ότι το κοντινό μπλε φέρνει θάλασσες

τελειώνοντας την μοναξιά.

Μου είπε ότι αυτή που αποκαλώ ως βροχή

είναι ορφανή του ουρανού

Έσπασε το κλαδί μέσα μου

μια απ ‘ τις θάλασσες ναυάγησε στο καραβάκι μου

δεν υπάρχει βροχή

δεν υπάρχει ουρανός

μου απόμεινε μόνο

πνίγομαι σαν τα πουλιά

της καλοσύνης

Είπα θα φυσήξει άσχημα η θάλασσα.

Μου είπε όλοι είμαστε ορφανοί του κάποιου άλλου

σε ποιον θα πάμε;

Εμείς δεν είχαμε ποτέ ένα σπίτι από βροχή

ακούς είπα “εμείς”

εμείς δυο πληγές που κλείνονται ο ένας στον άλλον

Τελευταίο σημάδι στο ποτήρι

Τα χείλη σου τελευταίο σημάδι στο ποτήρι μου
Είναι ενθύμιο από την φυγή σου
δυο σταγόνες από δάκρυ
στα μάτια μου
από τότε που μου είπες τελείωσε
και έφυγες.
Η απουσία σου στα μάτια μου
και εσύ στην καρδιά μου
πως θα είναι το τέλος μου
είναι άγνωστο.
Μου λείπει η μυρωδιά σου
μες στα ανήσυχα πάθη μου
η πίκρα της απουσίας σου
δεν λέει να ησυχάσει στο αριστερό πλευρό μου.

Στο ρυθμό της γκρανκάσας του Μοντάλε, Ποιήματα από τη συλλογή: «Άλλοι Στίχοι» Επιλογή, Μετάφραση & Επίμετρο: Ευαγγελία Πολύμου

                    «Η ποίηση γίνεται τέχνη τη στιγμή ακριβώς που η τέχνη
                    αμφισβητείται και αναιρείται προς όφελος άλλων ανθρωπίνων
                    δημιουργιών: του θεάματος, της χειρονομίας, της κρυπτογράφησης,
                    του πρόχειρου κλισέ. Πανάκειες δεν υπάρχουν: αν άλλαζε ο κόσμος
                    θʼ άλλαζε και η ποίηση· αλλά η ποίηση (ό,τι επιζεί από αυτήν)
                    δεν μπορεί νʼ αλλάξει τον κόσμο…».

                                                                          Εουτζένιο Μοντάλε

Φίλοι μου, μην πιστεύετε στα έτη φωτός

Φίλοι μου, μην πιστεύετε στα έτη φωτός
στον καμπύλο ή επίπεδο χωροχρόνο.
Η αλήθεια βρίσκεται μες στα χέρια μας
αλλά είναι άπιαστη και ξεγλιστρά σαν χέλι.
Ούτε και οι νεκροί θέλησαν ποτέ να την συλλάβουν
για να μην ξανά-ξεπέσουν ανάμεσα στους ζωντανούς, εκεί
όπου όλα είναι δύσκολα, όλα είναι ανώφελα.

*

Άλλοι Στίχοι

Όταν τʼ όνομά μου φιγούραρε σχεδόν σε κάθε εφημερίδα
μια γαλλική φυλλάδα διέδωσε τη φήμη
ότι ποτέ μου δεν υπήρξα.
Διόλου δεν άργησαν οι διαψεύσεις.
Αλλά η ψευδής είδηση ήταν η πιο αληθινή.
Η ύπαρξή μου ένα διπλότυπο ανέκυψε,
μια πλάνη όπως εκείνη η πλανητική
τούτα τα χρόνια χαίρει της τιμής συζητήσεων.
Ψευδολογούν λοιπόν οι αστρονόμοι ή, μάλλον, κάνουνε φαλσέτο;
Η φωνητική μουσική
χρήζει τέτοιων ή παρόμοιων τεχνασμάτων.
Μα τι να πούμε για τον ήχο των Σφαιρών;
Και τι για την πλάνη, την αλήθεια ή το ποτ πουρί;
Δουλειά μας δεν είναι το ξέμπλεγμα του κουβαριού.
Εξάλλου και οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι
πλάσματα είναι με σάρκα και οστά. Και ιδού
η χρεία, το καθήκον να κρούσουμε την γκρανκάσα.