Έχει επικρατήσει η άποψη-εσφαλμένα νομίζω-ότι η Κατερίνα Γώγου έγραφε μόνο οργισμένη ποίηση. Δηλαδή, έγραφε ποιήματα μόνο όταν ήταν σε έξαλλη κατάσταση και κυρίως κάτω από πολύ δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, φορτισμένα με πόνο, πίκρα, πάθος, οργή και απέραντη ευαισθησία. Ποιήματα εντελώς άκομψα, που ξεχωρίζουν για το επαναστατημένο ύφος τους και το τολμηρό λεξιλόγιο που χρησιμοποίησε η δημιουργός τους για να τα φτιάξει.
Με άλλα λόγια, πολλοί είναι αυτοί που είχαν σχηματίσει την εντύπωση και κατά βάθος πίστευαν (πιθανόν να πιστεύουν ακόμη) ότι, η Γώγου, επιπόλαια και αβασάνιστα, πρόχειρα και βεβιασμένα, έριχνε στο χαρτί ότι τη συγκινούσε, την πονούσε ή την εκνεύριζε για να γεμίσει απλώς τις λευκές σελίδες ενός τετραδίου. Γραπτά κείμενα τα οποία, κατά την άποψή τους, δεν τα επεξεργαζόταν καθόλου πριν τα παραδώσει για δημοσίευση.
Εντύπωση, όπως είπα, εσφαλμένη, από την οποία παραπλανήθηκαν και οι περισσότεροι Έλληνες κριτικοί λογοτεχνίας, ακόμη και κάποιοι περιώνυμοι της δικής της γενιάς, με αποτέλεσμα να θεωρήσουν ή, καλύτερα, να εκτιμήσουν την ποίησή της ωσάν ρηχή και επιφανειακή και να την προσπεράσουν αδιάφορα.
Σε τελική ανάλυση, αυτοί οι κριτικοί λογοτεχνίας, χωρίς δεύτερη σκέψη και προβληματισμό, επιχείρησαν αυθαίρετα και κατάφεραν, μπορώ να ισχυριστώ, με τις ενέργειές τους, σκόπιμα ή άθελά τους, να κατατάξουν την ποίηση της Κατερίνας Γώγου σε κατηγορία υποδιαίστερη, γεγονός, φυσικά, που είχε αρνητικό αντίκτυπο σε μία μεγάλη ομάδα αναγνωστών της. Κατηγορία που ακόμη δεν ήταν άξια ν’ αναφερθεί στις σελίδες της σύγχρονης ελληνικής γραμματολογίας ούτε και με ψιλά γράμματα!
Για να ακριβολογώ, εννοώ πως, αυτοί οι κριτικοί, απερίσκεπτα και βεβιασμένα, αποφάσισαν πως πρέπει να κατατάξουν την δουλειά της στην κατηγορία της άτεχνης ποίησης, που είναι ποίηση χωρίς ουσία και περιεχόμενο και που, κατά τη δική τους πάντοτε αντίληψη, αυτή η ποίηση φτιάχνεται στο άψε σβήσε, χωρίς κόπο και μόχθο.
Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, το γεγονός πως η Κ. Γώγου δεν συμπεριλαμβάνεται σε καμία ανθολογία από αυτές που έχουν εκδοθεί και κυκλοφορήσει τα προηγούμενα χρόνια, ενόσω ζούσε η ποιήτρια και, οι οποίες ανθολογίες, περιλαμβάνουν το έργο ποιητών της δικής της γενιάς. Δηλαδή, είναι άτομα που έχουν, λίγο πάνω ή λίγο κάτω, την ίδια ηλικία με την ποιήτρια και ομαδικά κωδικοποιήθηκαν κάτω από τον όρο ΄΄Γενιά της ήττας΄΄ ή ΄΄Γενιά της αμφισβήτησης΄΄!
Δεν αμφιβάλλω όμως, πως τα περισσότερα ποιήματα της Κ. Γώγου δίνουν στο αναγνωστικό κοινό την εντύπωση πως τα έγραψε με αυτό τον τρόπο: Δηλαδή, εν βρασμώ ψυχής και στα γόνατα της. Ακαριαία, κάτω από δύσκολες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, και με μεγάλη ψυχολογική φόρτιση.
Όμως, παράλληλα, μέσα από το συνολικό ποιητικό έργο της, όπως αυτό μπορούμε να το βρούμε σήμερα συγκεντρωμένο στο τόμο που τιτλοφορείται ΄΄Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε΄΄, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΄΄Καστανιώτη΄΄, διαπιστώνω πως η Κ. Γώγου μελετούσε πρώτα εξαντλητικά και μετά έγραφε τα δικά της ποιήματα ή κάποια από τα δικά της ποιήματα.
Μελετούσε πολύ, και μάλιστα, συστηματικά και σε βάθος, ποίηση άλλων δημιουργών, τόσο Ελλήνων όσο και ξένων καταξιωμένων ποιητών, πράγμα το οποίο θα προσπαθήσω ν΄ αποδείξω στη συνέχεια αυτής της εργασίας μου. Και η μελέτη και η τριβή της Κ. Γώγου με την ξένη ποίηση, όπως έχω κάθε λόγο να υποψιάζομαι αλλά και όπως διαφαίνεται μέσα από τα γραπτά κείμενα που μας άφησε, ξεκινούσε από ΄΄Το φως που καίει΄΄, του Κώστα Βάρναλη και το ΄΄Καπνισμένο Τσουκάλι΄΄, του Γιάννη Ρίτσου, και κατέληγε στην ΄΄Έρημη Χώρα΄΄, του Τόμας Στερνς Έλιοτ και το ΄΄Ουρλιαχτο΄΄, του Άλλεν Γκίνσπεργκ ή και αντίστροφα.

 Ό Μπάμπης Ζαφειράτος, εμφανίστηκε και ξεκίνησε την πορεία του όταν περίπου, άλλος λίγο πιο νωρίς, άλλος αργότερα, ξεκίνησαν και οι περισσότεροι ποιητές της γενιάς του 70, παρουσιάζοντας, το 1977 τα ποιήματά του στην «Γ΄ συνάντηση Νέων Δημιουργών» που από το 1975, ένα μήνα (και αργότερα δύο) κάθε χρόνο, μέχρι και το 1983, διοργάνωνε στο «Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο ΩΡΑ», ο πολύτιμος, ο αξεπέραστος και αξέχαστος για όλους μας, ζωγράφος –και κυρίως μόνος στην κορυφή ακόμη και σήμερα «ακουαρελίστας»–, Ασαντούρ Μπαχαριάν. Την ίδια περίπου εποχή, ο Ζαφειράτος, συμμετέχοντας ενεργά στα τεκταινόμενα, δημοσιεύει κείμενα του στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» και ποιήματα του στα διαδραματίσαντα σπουδαίο –το δεύτερο μάλιστα ιστορικό ρόλο– περιοδικά «Τομές» και «Τραμ». Στη συνέχεια όμως, ό Ζαφειράτος για λόγους που ο ίδιος επέλεξε, σταμάτησε να εμφανίζεται με δημοσιεύσεις ή άλλες παρεμβάσεις στην λογοτεχνία μας.
Και λέω «σταμάτησε να εμφανίζεται με δημοσιεύσεις», ακριβώς διότι κρατώντας στα χέρια μου το σχολιαζόμενο εδώ άρτι εκδοθέν βιβλίο του, με έναν εξαίσιο πίνακα του Ανδρέα Ζαφειράτου στο εξώφυλλο, ο οποίος αποδίδει άριστα –δεν μπορώ να αντισταθώ και να μη το αναφέρω– τον τίτλο της συλλογής και το κλίμα του βιβλίου, δεν διέκοψε την επαφή του με την γραφή αλλά, τουναντίον, την καλλιέργησε –όπως φαίνεται– με πάθος, άφατη αφοσίωση και προσήλωση, επιτυγχάνοντας μάλιστα και αποτελέσματα σπουδαία. Ας διατρέξουμε το βιβλίο όμως, κάπως πιο αναλυτικά: Ως εκ τούτου, από διαίσθηση, θέλω να επισημάνω ότι πρόκειται για μια «Επιλογή», και μάλιστα πολύ αυστηρή, ποιημάτων γραμμένων από το 1972 μέχρι και το 2005, χωρισμένο με τρόπο ευκρινέστατο, σε εννέα περιόδους. Όσον αφορά την πρώτη περίοδο-ενότητα «Τα πουλιά, (1972)», τα ποιήματα, αν και φαίνονται να είναι ερωτικά, εν τούτοις ο προσεκτικός και υποψιασμένος αναγνώστης θα παρατηρήσει ότι αυτά δεν απευθύνονται παρά σε μια πολυπόθητη ελευθέρια πού λόγω της χούντας είχε καταλυθεί και που δεν διαφαινόταν, ούτε καν στο βάθος του ορίζοντα, να ξαναέρχεται.

Στο ίδιο κλίμα κινούνται και τα ποιήματα της δεύτερης ενότητας «Από τη ζωή των αγαλμάτων, (1973- 1974)», μόνο πού εδώ ο ερωτισμός του λόγου αντικαθίσταται από μια ζοφερή τραχύτητα, καθότι είχαν ήδη διαδραματιστεί τα αιματηρά γεγονότα του Πολυτεχνείου και ο πόνος γίνεται πιο άμεσος, θρηνώντας πλέον πιο σπαρακτικά την ολοκληρωτική συντριβή της ελευθερίας: Κορμιά από γύψο εκμαγεία ραγισμένα. Όλα σημαδεμένα από τη μνήμη σου.