Η γριά

Σπάσανε την πόρτα
μπήκανε μέσα οι γείτονες
νόμιζαν κάτι ψόφιο υπάρχει εκεί

Ολοζώντανη τους υποδέχτηκε και γελούσε
Έκανε τη ζωή της
είχε κάτι αιώνες να πλυθεί

Κελαηδισμός

Τι τι
τι το ον
ον το τι
ον ον
τι τι

Ποίημα

Κοιτάζω το ποίημα από μια γωνία
Τόσο όμορφο- δεν το πιστεύω

Ξανακοιτάζω
(το ποίημα από άλλη γωνία)
Τόσο άσχημο- δεν το πιστεύω

Η καλή διατροφή

Για το ψωμί που μας δίνεις στην έρημο
(ψημένο σε μηδέν βαθμούς
στον φούρνο του θαύματος)
το θρεπτικότατο
το νοστιμότατο
σʼ ευχαριστούμε
Κύριε
αλλά δεν θα το φάμε
θα το φυλάξουμε κάπου
και δεν πειράζει που δεν θα τρώγεται πια
δεν πειράζει που θα είναι πέτρα

Ηράκλειτος
παιδός η βασιληίη

Πλησίασε το αγόρι που παίζει στην αμμουδιά
Προσπάθησε να το γοητεύσει με τον λόγο
Φάε σκατά γέρο- ήταν η απάντηση

Μετά

Στην Επίδαυρο το μαρμάρινο θέατρο
μας έκοψε την ανάσα
Ο χρόνος και οι βάρβαροι δεν το άγγιξαν
έδειξαν σεβασμό

Αλλά ο ξεναγός μας γελάει
Χτίστηκε, λέει, μετά
όταν όλα είχαν πια τελειώσει
για να περνούν οι άρρωστοι την ώρα τους
μεΟιδίποδες και Αντιγόνες

«COGITO ERGO SUM»

Μη ολιγαρκής η ψυχή
Με τα κομμένα της πόδια
Ό,τι πάρα πολύ, ποτέ αρκετό
Στο ναρκισσισμό της αυταπάτης
Καταπίνοντας αέρα κενό
Το υπερτροφικό εγώ κοντεύει να σκάσει

Άφθονος ο αέρας αυτός
Και η ομορφιά τεχνητή πάντα
Οπτικές ίνες σε συμπιεσμένη μορφή zip
Χάρμα οφθαλμών η αποθεραπεία
Στη λίμνη της αντανάκλασης

Δεν είδα τίποτε απόψε ούτε και χθες·
Τα σκέφτηκα όλα

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

Το πρώτο ποίημα ήταν ίσως για την Πρωτομαγιά
το δεύτερο για τα ανέμελα χρόνια στο σχολείο
ακολούθησαν άλλα όπου ένα αγόρι γνωρίζει ένα κορίτσι
και θέλουν μόνο να χορεύουν μαζί
κάποτε ήρθε ο θάνατος να μονοπωλήσει τους στίχους
ύστερα η αληθινή ζωή
– στη σκιά ενός δέντρου με άγνωστους καρπούς
που παλεύει να ριζώσει σε έναν ωκεανό από χώμα
χωρίς να πνιγεί
χωρίς να σωριαστεί από τη ναυτία του κουνημένου πότε
από τη μια και πότε από την άλλη ορίζοντα
αφαιρώντας τη λέξη ανώδυνα από το λεξικό της συγκο-
μιδής
πηδώντας και ξαναπηδώντας κύματα σύννεφα βλήματα
επί ματαίω

`
Ακούστε ΕΔΩ την «Ινδιάνικη Προσευχή» σε μεταγραφή του Θεοδόση Βολκώφ.
`

ΠΡΑΞΙΣ

Η δύναμη με δύναμη πώς σκύβει
επάνω απʼ τη γυμνή την ομορφιά
και αρσενική του θηλυκού την ήβη
λατρεύει και χαϊδεύει και φιλά.

Εδώ η μανία άοκνη δουλεύει
και αστράφτει, λάμψεις βγάζει κάποια οργή,
μα πώς η πρώτη έτσι τρυφερεύει
και η δεύτερη πώς γίνεται στοργή.

Αυτή που υποτάσσεται προστάζει,
της λείας λεία αυτός που κυνηγά.
Το σύμπλεγμα της σάρκας πώς αυγάζει

και μέσα στην αρχέγονη χαρά
το σώμα το αντρίκειο πώς σπαράζει
και της γυναίκας το κορμί πώς σπαρταρά…

Τα ποιήματα
να τα κοιτάτε στο πρόσωπο

‡
Μπορεί από ζωή να µη ξέρω, ξέρω όµως από πόρτες.

‡
Από το πώς χτυπάει η πόρτα, ξέρω ποιος δε θα µπει.

‡
Χτυπώ µόνο τις πόρτες που δεν ξέρω ποιος θα µου ανοίξει.

‡
Όταν µου κλείνουν µια πόρτα, ξέρω ποιος δεν είµαι.

‡
Όταν είµαι µε πολλούς ανθρώπους βλέπω αντί για πόρτα ένα παλιό παπούτσι αντρικό µε ένα καρύδι.

‡
Οι πόρτες εµφανίζονται ξαφνικά.

‡
Ο ξαφνικός αέρας φέρνει ένα σκύλο.

‡
Παρατηρείς ένα τοπίο και βλέπεις τη θάλασσα µπλε, τί πρωτότυπο!

‡
Μέσα µου το µπλε δεν είναι θάλασσα.

Γένεσις

Κι όπως κοιτούσα απέναντι µου
είδα ένα διάφανο πρόσωπο να µου χαµογελάει
κι εγώ έβλεπα µέσα του και πίσω απʼ αυτό
την άµµο και τη σκόνη της δηµιουργίας.

Σε µια βαλίτσα κουβαλώ
τη µισή αλήθεια
που είναι χειρότερη
κι από ένα γυάλινο ψέµα.
Την άλλη µισή την ψάχνω
στην ίριδα του µατιού σου
που αποτυπώνεται το άπειρο να πλανάται.

Με αυτό το σπλαχνικό φως που µε διαπερνά
ξηµερώνει η έβδοµη µέρα.