Ένα μεγάλο εικαστικό και εκδοτικό γεγονός, με τίτλο «ανοιχτά πάντα και άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου… – Σκιαγραφώντας το Διονύσιο Σολωμό», διοργανώνουν από κοινού η Πινακοθήκη Μοσχανδρέου στο Μεσολόγγι και η Μικρή Άρκτος, με αφορμή τη συμπλήρωση 150 ετών από το θάνατο του Διονυσίου Σολωμού.

Πρόκειται για μια ομαδική εικαστική έκθεση, με τη συμμετοχή 65 ελλήνων ζωγράφων με έργα τους εμπνευσμένα από τη ζωή και το έργο του κορυφαίου ποιητή.

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια εκθέσεων Ίρις Κρητικού, ενώ στηέκδοση, που θα τύχει ολοκληρωμένης διανομής στα βιβλιοπωλεία, εκτός από την αναλυτική παρουσίαση των έργων της έκθεσης, περιλαμβάνονται το πρωτότυπο κείμενο του Νικολάου Μάντζαρου (στην ιταλική γλώσσα) που σκιαγραφεί την προσωπικότητα του Διονυσίου Σολωμού, καθώς και τρεις ανέκδοτες προσωπικές επιστολές του ποιητή που φωτίζουν πτυχές της ιδιωτικής του ζωής.

Την ελληνική μετάφραση και την επιμέλεια των κειμένων, καθώς και σχετικό επίμετρο υπογράφει ο Βασίλης Ρούβαλης, συγγραφέας-δημοσιογράφος και εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού e-poema.

Τάσος Λειβαδίτης, Η Μαργαρίτα δεν έφτασε ποτέ

Οι κάμαρες που αγαπηθήκαμε ταξιδεύουν μες στην ομίχλη, η
Μαργαρίτα ανάβει ένα κερί και κατεβαίνει τη σκάλα, το παλιό
σχολείο έκλεισε, το φεγγάρι γράφει με κιμωλία πάνω στα τζάμια
– κι αχ, πως να σου φτάσει μια ζωή μέσα στο ατέλειωτο άγνωστο
μιας νύχτας του φθινοπώρου, κι η Μαργαρίτα κρατάει το αναμμένο
κερί και κατεβαίνει τη σκάλα, περνάει ανάμεσα στους νεκρόυς της
και μπαίνει στη ζωή της, “είναι κανείς εδώ;” ρωτάει και ξανά
“είναι κανείς εδώ;”, καμιά απάντηση και θα περάσει πολύς καιρός
– γιατί κι η ποίηση είναι σαν μια εξομολόγηση αργά τη νύχτα,
σ΄ένα πρόσωπο που άξαφνα πέθανε
και μεις συνεχίζουμε να μιλάμε.

Αφιερωμένο στον ποιητή Νίκο Καρούζο (1926-1990) είναι το νέο τεύχος του «Μανδραγόρα».

Ο Νίκος Καρούζος τιμήθηκε με το Β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (για τη συλλογή του «Ποιήματα»), με το Α’ Βραβείο Ποίησης της Ομάδας των Δώδεκα (για τη συλλογή του «Ελαφος των Αστρων») και με Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή «Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη»). Στο αφιέρωμα, οι αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρία να διαβάσουν ανέκδοτα ποίηματά του, ανέκδοτα ημερολόγια των «σουηδικών ημερών» και των «ημερών της δοκιμασίας» του ποιητή και μια ανέκδοτη επιστολή του προς τον Κωστή Παπακόγκο.

Για τον ποιητή γράφουν οι: Αλέξανδρος Αργυρίου, Ιάσων Δεπούντης, Σάββας Μιχαήλ, Εύα Μπέη, Παναγιώτης Νούτσος, Μαρία Σερβάκη, Σωκράτης Σκαρτσής, Μάνος Στεφανίδης, Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου, Μαρία Αλμυρά, Αλέξανδρος Αραμπατζής, Παναγιώτης Βούζης, Χρήστος Γιαννακός, Λίνος Ιωαννίδης και Ευ. Τζάνος.

240 σελίδες για την κάνναβη

«Οι χασισοπόται εκ της επιδράσεως του χασίς και της όλης αυτών διαβιώσεως, έχουν διαμορφώσει ίδιον τύπον με έντονα εξωτερικά γνωρίσματα και συμπεριφοράν, εξ ων διακρίνεται η αντίθεσις αυτών προς το κοινωνικόν σύνολον.

Ο χασισοπότης διακρίνεται από τας βραδείας κινήσεις του, την πελιδνήν όψιν του προσώπου, το απλανές και πονηρόν βλέμμα και από το κάτω χείλος όπερ κρέμαται κυριολεκτικώς, δίδον έκφρασιν καταπεπονημένου και σκοτεινού ανθρώπου. Η ομιλία του είναι βραχνή και προφέρει βραδέως τας λέξεις, παρενθέτων συνθηματικάς φράσεις. Αι κινήσεις και το ύφος του, οσονδήποτε και αν εμφανίζεται ούτος ενδεδυμένος καλώς, προδίδουν την ιδιότητά του, διότι βαδίζει πάντοτε νωχελώς με κυρτωμένην ελαφρώς την μιαν ωμοπλάτην και με κρεμασμένας τας χείρας κατά μήκος του σώματος. Το όλον ύφος του είναι βαρυαλγές και διαρκώς παραπονείται δια την “άτιμη” τύχην του.

Γενικώς ο χασισοπότης αποφεύγει την έντιμον εργασίαν και παρουσιάζει δραστηριότητα μόνον οσάκις εγκληματεί, οπότε επιδεικνύει αλληλεγγύην, φιλοτιμίαν και γενναιότητα δια την προστασίαν των ομοίων του χασισοποτών».

Οι στίχοι του Δήμου Μούτση υπήρχαν πάντα τυπωμένοι στα εσώφυλλα των τριών τελευταίων του έργων, των απολύτως «προσωπικών» του. Δείγμα ασφαλώς του πόσο ο ίδιος θεωρεί τους στίχους αυτούς απαραίτητους και αλληλένδετους με τη μουσική του. Ασφαλώς μπορούν να λειτουργήσουν πλήρως αυτονομημένοι, ως ποιητικά δηλαδή κείμενα. Θα ήταν χρήσιμο για κάθε ακροατή, σήμερα που ο στίχος στο ελληνικό τραγούδι δεινοπαθεί, να σκύψει πάνω σʼ αυτά τα κείμενα και οπωσδήποτε θα βγει πολλαπλά κερδισμένος. Οι πρώτες λέξεις που έρχονται αμέσως στο νου και στην καρδιά όταν ακούς ή διαβάζεις αυτές τις λέξεις (δηλαδή τη σκέψη) του Δήμου Μούτση είναι: λιτότητα, ελληνικότητα, ευαισθησία, αξιοπρέπεια, δηκτικότητα μοναχικότητα, τρυφερότητα, άμυνα, ευγένεια και απογύμνωση.

Στην έκδοση «Μια φυσαρμόνικα που κλαίει έχουμε τη χαρά να (ξανα)διαβάσουμε συγκεντρωμένους τους στίχους ενός τόσο σημαντικού δημιουργού.

Το βιβλίο «Δήμος Μούτσης – Μια φυσαρμόνικα που κλαίει» μπορείτε να το προμηθευτείτε με αντικαταβολή στην τιμή των 8 εύρω (συν έξοδα αποστολής) αρκεί να στείλετε τα στοιχεία σας (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο, ταχυδρομικό κώδικα) με e-mail στο metro-no@otenet.gr ή τηλεφωνικά στα 210 9703932, 6974 930838