Οι στίχοι του Δήμου Μούτση υπήρχαν πάντα τυπωμένοι στα εσώφυλλα των τριών τελευταίων του έργων, των απολύτως «προσωπικών» του. Δείγμα ασφαλώς του πόσο ο ίδιος θεωρεί τους στίχους αυτούς απαραίτητους και αλληλένδετους με τη μουσική του. Ασφαλώς μπορούν να λειτουργήσουν πλήρως αυτονομημένοι, ως ποιητικά δηλαδή κείμενα. Θα ήταν χρήσιμο για κάθε ακροατή, σήμερα που ο στίχος στο ελληνικό τραγούδι δεινοπαθεί, να σκύψει πάνω σʼ αυτά τα κείμενα και οπωσδήποτε θα βγει πολλαπλά κερδισμένος. Οι πρώτες λέξεις που έρχονται αμέσως στο νου και στην καρδιά όταν ακούς ή διαβάζεις αυτές τις λέξεις (δηλαδή τη σκέψη) του Δήμου Μούτση είναι: λιτότητα, ελληνικότητα, ευαισθησία, αξιοπρέπεια, δηκτικότητα μοναχικότητα, τρυφερότητα, άμυνα, ευγένεια και απογύμνωση.
Στην έκδοση «Μια φυσαρμόνικα που κλαίει έχουμε τη χαρά να (ξανα)διαβάσουμε συγκεντρωμένους τους στίχους ενός τόσο σημαντικού δημιουργού.
Το βιβλίο «Δήμος Μούτσης – Μια φυσαρμόνικα που κλαίει» μπορείτε να το προμηθευτείτε με αντικαταβολή στην τιμή των 8 εύρω (συν έξοδα αποστολής) αρκεί να στείλετε τα στοιχεία σας (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο, ταχυδρομικό κώδικα) με e-mail στο metro-no@otenet.gr ή τηλεφωνικά στα 210 9703932, 6974 930838
Δεν έχω μέσον
Το φεγγάρι κομμάτια
κι ο ήλιος μισός, Κύριε ελέησον!
Ποιός νόμος παρανόμως
μου κρύβει το φως; Δεν έχω μέσον!
Το φεγγάρι κομμάτια
ταξιδεύει, κι εγώ, Κύριε ελέησον!
κουβαλάω τη σκιά μου
ποτ’ εκεί ποτ’ εδώ! Δεν έχω μέσον!
Το φεγγάρι ειν’ η ψυχή μου
μ’ αυτή τραγουδώ. Κύριε ελέησον!
Μου λες να φωνάξω
μα πώς ν’ ακουστώ, δεν έχω μέσον!
Μονοπάτι μου σκοτεινό!
Γυρεύω ένα μύθο/απο τοίχο σε τοίχο
να βγω να μη βγω!
Θα ‘ρθουν οι άλλοι/ μα εγώ και πάλι
στο ίδιο σκηνικό.
Λυπημένο μου τραγούδι/καταφύγιο μυστικό,
γύρνα στην άλλη/ μεριά το κεφάλι,
μαζί σου κι εγώ!
Μαζί σου πηγαίνω,/ανεβαίνω ανεβαίνω
ψηλά, κι ας χαθώ.
Περιθώρια δεν υπάρχουν
το τοπίο κλειστο! Κύριε ελέησον!
Τόση αναίδεια που λάμπει
εγώ τι να πω, δεν έχω μέσον!
Εργοστάσια θλίψης
τροβαδούροι μου εμπρός! Κύριε ελέησον!
Η Ελλάδα δεν είναι
του καθ’ ενός! Δεν έχω μέσον!
Μπαλκονάκι ζηλευτό!
Λαμπρά φωτισμένο,/στοιχειωμένο
κολασμένο,
προπαντός λαϊκό!
Θα ‘ρθουν οι άλλοι/και πάλι και πάλι
το ίδιο σκηνικό.
Λυπημένο μου τραγούδι/καταφύγιο μυστικό,
γύρνα στην άλλη/ μεριά το κεφάλι,
μαζί σου κι εγώ!
Μαζί σου πηγαίνω,/ανεβαίνω ανεβαίνω
ψηλά, κι ας χαθώ.
Οι προφήτες του κόσμου
σε μαντείο κλειστό! Κύριε ελέησον!
Οι καλύτεροι σωπαίνουν
εγώ τι να πω, δεν έχω μέσον!
Κύριε Τζαφόλια
Έτσι όπως σε κοιτάζω πίσω από τη βιτρίνα
και σε διαβάζω στα πρωτοσέλιδα να μιλάς
με την κοιλίτσα σου κάπως μεγάλη που να μη βλέπεις το χώμα που πατάς
ω, πόσο θα’ θελα να σε πιστέψω εγώ
και να σε πάρω πολύ στα σοβαρά
μα εσύ έχεις γνώμη και για την δική μου την αγωνία
κι εμένα μου ανάβουνε τα λαμπάκια ξαφνικά
γιατί….
Κύριε Τζαφόλια, κύριε Τζαφόλια
κύριε Τζαφόλια κάτι συμβαίνει εδώ
Τούτος ο δίσκος που μας ενώνει
είναι ένα μαύρο στρογγυλό μηδενικό
κι εσύ κάθεσαι απάνω του και καμαρώνεις
ρεμπέτικα εφάμιλλα των ευρωπαικών
ω, πόσο θα’ θελα να σε πιστέψω εγώ
και να σε πάρω πολύ στα σοβαρά
μα εσύ έχεις γνώμη και για την δική μου την αγωνία
κι εμένα μου ανάβουνε τα λαμπάκια ξαφνικά
γιατί….
Κύριε Τζαφόλια, κύριε Τζαφόλια
κύριε Τζαφόλια κάτι συμβαίνει εδώ
Θα’ πρεπε να σε κραμάσουνε σ’ ένα μουσείο
παρά να σε ακούω και να βουλώνω τ’ αυτιά μου
να’ ρχουμαι κάθε 25 Μαρτίου
να σε χειροκροτώ κι εγώ και τα παιδιά μου
Κύριε Τζαφόλια, κύριε Τζαφόλια
κύριε Τζαφόλια κάτι συμβαίνει εδώ
Κάτω από την χαρτοσακκούλα που φοράς στο κεφάλι
κι αυτές τις τόσο χαριτωμένες σου αναφορές
βλέπω τις νότες που σου αντιστέκονται
σου αντιστέκονται, σου αντιστέκονται
κι εσύ λέγε ό,τι θες
Η μια σου η σκέψη σκοτώνει την άλλη
φιλοδοξία πέρα για πέρα υστερική
μια στα Βαλκάνια μια στην Ευρώπη
Lacoste, Givenchy και ΤΖΑΤΖΙΚΙ μαζί
Κύριε Τζαφόλια, κύριε Τζαφόλια
κύριε Τζαφόλια κάτι συμβαίνει εδώ…
Πάει, μας τέλειωσε πια
“Πάει μας τέλειωσε πια…”
ακούστηκε να λέει μυστικά
η μια ψυχή στην άλλη
και παντού “Αλληλούια”
“Πάει μας τέλειωσε πια…”
Κι αυτό καθώς από γενιά
σ’ άλλη γενιά περνάει
από βαθειά, όλο βαθύτερα πονάει
Κι αν υπάρχουν μερικοί
που δικαίωση προσμένουν
δηλαδή ικετεύουν για μια κάποια
πληρωμή και περιμένουν
κι όλο ελπίζουν για τ’ αλλού
ας ελπίζουν… “τη εξαιρέσει εμού”
“Πάει μας τέλειωσε πια…”
τώρα η ανάγκη ενός θεού είναι κοντά
όχι που η εκδίκηση γυρεύει
μα ενός θεού να ‘ρθει να γεννηθεί ξανά
Κι αν υπάρχουν μερικοί
που δικαίωση προσμένουν
δηλαδή ικετεύουν για μια κάποια
πληρωμή και περιμένουν
κι όλο ελπίζουν για τ’ αλλού
ας ελπίζουν… “τη εξαιρέσει εμού”
(συνεισφορά του “ποιείν” στην σημερινή παγκόσμια ημέρα μουσικής)
Τον πέτυχα στην τηλεόραση,στην Μπήλιω Τσουκαλά ,να δίνει μια από τις ελάχιστες συνεντεύξεις του.
Η σεμνότητα κι η σοφία τον χαρακτήριζε
(η Μπήλιω δίπλα του,με τις ανόητες ερωτήσεις ,τα άστοχα-αμήχανα χαμόγελά της,φάνταζε διπλά άσχετη…)
Τον ρώτησε κάποια στιγμή με ποιους μιλά για την τέχνη του-κι ο ίδιος απάντησε ότι μιλά με όλους εκτός από….τους ομότεχνούς του-εκείνοι,είπε,ασχολούνται όλοι,αποκλειστικώς με το πώς θα φτιάξουν ένα σουξέ και πώς θα κάνουνε πιο πολλά φράγκα…
Μ’ εντυπωσίασε το γεγονος ότι επέμενε πως αυτό αφορούσε σε Όλους τους καλλιτέχνες-δεν ανέφερε καμιά εξαίρεση…
Πρόκειται να βγάλει καινούριο δίσκο-ξέρουμε όλοι ότι σωπαίνει εδώ και χρόνια.
Δεν μπορούσε να γράψε κάτι ισάξιο της φυσαρμόνικας όπως είπε,γι’ αυτό και τόση απουσία όλον αυτόν τον καιρό…
Δυσκολεύτηκε πολύ να βρει έναν έτοιμο αξιοπρεπή στίχο-δεν περίμενε από επώνυμους στιχουργούς να δει τέτοια προχειρότητα λόγου….
Μίχο,τη Φυσαρμόνικα και το Όνειρο τα θεωρεί ο ίδιος τα δυο καλύτερα τραγούδια του.
Προσωπικά στη φυσαρμόνικα βρίσκω και απόηχο από τους Μοιραίους του Βάρναλη.
Περιμένω με ανυπομονησία τη νέα του δουλειά.
Συγχαρητήρια στο Ποιείν που με αυτήν την αναφορά στον Δήμο Μούτση τιμά την παγκόσμια μέρα της μουσικής.Δεν θα μπορούσατε να επιλέξετε κάτι καλύτερο κύριοι…
ΟΝΕΙΡΟ
Μουσική – Στίχοι : Δήμος Μούτσης
Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό
στ’ όνειρο που είδα χθες το βράδυ
κι ήμουνα απ’ τη μια του κύκλου εγώ
κι εγώ από την άλλη.
Κι ήμουνα απ’ τη μια του κύκλου εγώ
ήμουνα εγώ κι από την άλλη
έτοιμος να μου αποκριθώ
και να ρωτήσω πάλι.
Κι ύστερα χάθηκα μακριά
χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά
χορεύοντας και τραγουδώντας.
Ειβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας
έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας…
Κι είδα ένα παιδί μικρό παιδί
που έπαιζε και μου ‘ριχνε στα ζάρια
το ύστερο του πόθου μου φιλί
τα πρώτα παιδικά μου χάδια
Κι εκεί- εκείνη τη στιγμή
άκουγα να τραγουδάν εντός μου
ο ύπνος με το θάνατο μαζί
τραγούδια του ερωτός μου.
Κι ύστερα πάλι ξαφνικά
χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά
χορεύοντας και τραγουδώντας.
Ειβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας
Κι είδα τις ελπίδες μας σκιές
βάδιζαν αμίλητα εμπρός μου
σύμβολα σημεία και μυστικές μορφές
αυτού του μάταιου κόσμου…
Και είκοσι αιώνες σκοτεινοί
έφταναν στο τέλος τους πια τώρα
κι από έναν κόσμο σ’ άλλον τελικά
εμείς περνάμε λέει ώρα την ώρα…
Κι ύστερα πάλι ξαφνικά
χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά
χορεύοντας και τραγουδώντας.
Ειβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας…
Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό
στ’όνειρο που είδα χθες το βράδυ
κι ήμουνα απ’ τη μια του κύκλου εγώ
κι εγώ από την άλλη…
Πες μου τι είν’ αυτά που βλέπω εδώ
πρόφτασα να πω στον εαυτό μου
μη μιλάς μον’ κοίτα και περνά λέει αυτός
και βγήκα από τ’ όνειρό μου…
υγ.Τα περισσότερα από τα νέα του τραγούδια,αν θυμάμαι καλά,είπε πως θα τα ερμηνεύσει η Αλεξίου.
Η σιωπή, μερικές φορές, είναι εκκωφαντική. Περισσότερο από πρόχειρους στίχους, σουξεδιάρικους, και μουσικές ντάπα ντούπα!Ειδικά στην περίπτωση του Δήμου Μούτση κάτι σημαίνει. Ωστόσο, αν και κατανοώ τη σκοπιμότητα, μου κάνει εντύπωση που εμφανίστηκε στην τηλεόραση.
Χαίρομαι πολύ που το Ποιείν εστιάζει στον αγαπημένο μου Δήμο Μούτση. προσωπικά λατρεύω πολλά ακόμα τραγούδια του, τόσα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια- ποιό να πρωτοαναφέρω; Την Ερηνούλα; Το γουώκμαν; Το “ποτέ πιά”; Τη νταλίκα; Το αύριο πάλι; Και πόσα άλλα…
Χάρηκα για το βιβλίο, αλλά δεν το χρειάζομαι. Τους ξέρω όλους τους στίχους απ έξω! Πολύ περισσότερο χάρηκα που έμαθα ότι ετοιμάζει νέο δίσκο. Επιτέλους!
(ευχαριστώ πολύ Κυριάζ για την υπόμνηση Σ;-)))
Δήμος Κάτω Ολύμπου
Δημοτική Βιβλιοθήκη Ραψάνης
Ο Μορφωτικός Σύλλογος Ραψάνης , η Δημοτική Βιβλιοθήκη Ραψάνης και το παραδοσιακό καφενείο ΜΗΤΙΑ , διοργανώνουν μουσική εκδήλωση στο θέατρο του Μήτια ,με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μουσικής(21/6) ,το Σάββατο 28-6-2008 και ώρα 21:00 το βράδυ με θέμα : «Μουσικό ταξίδι στις μουσικές της Ευρώπης από την αναγέννηση ως σήμερα» .
Το σύνολο εγχόρδων του ωδείου Φίλιππος της Βέροιας με την διδασκαλία της καθηγήτριας μουσικής Παρασκευής Καραγιάννη θα μας ταξιδέψει μουσικά στην Ευρώπη από την αναγέννηση ως σήμερα ,παρουσιάζοντας έργα των : J. Susato (1500-1561) , A. Vivaldi (1678-1750) , J.S. Bach (1685-1750) , I. Pleyel (1757-1831) , J.F.Mazas (1782-1849) ,J .Brahms (1833-1897) ,B. Bartoc (1881-1945) & E.M. Rodriguez (1897-1948) .
Η Παρασκευή Καραγιάννη κατάγεται από την Λάρισα , σπούδασε βιολί στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας και στο νέο Ωδείο Θεσσαλονίκης. Σπούδασε ακόμη στο τμήμα μουσικών σπουδών του ΑΠΘ .Από το 2003 είναι καθηγήτρια μουσικής στην Α/θμια Εκπαίδευση . To Σύνολο εγχόρδων αποτελείται από τους : Παρασκευή Καραγιάννη ,Χρυσικοπούλου Παναγιώτα ,Μοχάμετ Νανά , Κωνσταντινοπούλου Πένη , Τσιάρα Αλεξάνδρα ,Κρυπίδου Σόφια (Βιολιά ) , Θραβαλος Κωνσταντίνος (Τσέλο) .
Παράλληλα , το πρωί στο χώρο της βιβλιοθήκη Ραψάνης θα γίνει παρουσίαση των εγχόρδων και των μουσικών στα παιδιά σε μια προσπάθεια προσέγγισης τους στο μαγευτικό κόσμο των μουσικών και της μουσικής.
Η Είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
Η Σοφί που παίζει βιολι στη Ραψανη (βλ.σχολιο 6) λεγεται Κουπίδου.