Αφιερωμένο στον ποιητή Νίκο Καρούζο (1926-1990) είναι το νέο τεύχος του «Μανδραγόρα».
Ο Νίκος Καρούζος τιμήθηκε με το Β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (για τη συλλογή του «Ποιήματα»), με το Α’ Βραβείο Ποίησης της Ομάδας των Δώδεκα (για τη συλλογή του «Ελαφος των Αστρων») και με Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή «Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη»). Στο αφιέρωμα, οι αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρία να διαβάσουν ανέκδοτα ποίηματά του, ανέκδοτα ημερολόγια των «σουηδικών ημερών» και των «ημερών της δοκιμασίας» του ποιητή και μια ανέκδοτη επιστολή του προς τον Κωστή Παπακόγκο.
Για τον ποιητή γράφουν οι: Αλέξανδρος Αργυρίου, Ιάσων Δεπούντης, Σάββας Μιχαήλ, Εύα Μπέη, Παναγιώτης Νούτσος, Μαρία Σερβάκη, Σωκράτης Σκαρτσής, Μάνος Στεφανίδης, Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου, Μαρία Αλμυρά, Αλέξανδρος Αραμπατζής, Παναγιώτης Βούζης, Χρήστος Γιαννακός, Λίνος Ιωαννίδης και Ευ. Τζάνος.
Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 08/11/2007
Σημ. Το πορτρέτο του Νίκου Καρούζου φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Αχιλλέας Χρηστίδης
Ρωγμές
Πάλι στους δρόμους οπού ζήσαμε την προσωπίδα
κόκκινη με σταλαγματιές χρυσου
τέτοια περιπέτεια τέτοια ωραία ελπίδα
μεσ στις συνέχειες των ονείρων έχω τον αμνό
δεν πιστεύω στα ποτάμια ολοένα τρέχουν
δεν πιστεύω στα φύλλα ολοένα πέφτουν
είναι θεία ένδον αιθάλη π’ αλλάζει τις οράσεις
κι ο θάνατος βαθαίνει την τέφρα.
Η Συντομία του Ονείρου
Τρέχει μέσ’ στα χαράματα το ελάφι
που είναι η χαρά μου τόσος αντίλαλος
εδώ που κατοικώ
ένα πουλί από καπνό ανέρχεται στο ξημέρωμα.
Ιδού ο Τρέχων
έχει σφάξει το αρνί στις πηγές των υδάτων.
Θριαμβική νεφέλη όχημα παλαιό ιδού ο Τρέχων
και το σύρουν
άλογα τρυπημένα στα λάμποντα πλευρά.
Μέσα στο όχημα βρίσκομαι και πηγαίνω
προς τον άγνωστο προορισμό μου
Η ευγένεια της κωμωδίας μας
Οταν ζεραθεί το χαμομήλι στον καλύτερο ήλιο της χρονιάς
έρχονται βράδια να γυρέψει από δαύτο κι ο φτωχός κι ο πλούσιος
κι όπως κυλάει ζεστό μέσα μας και βάλσαμο
κ’ ευωδιάζουν τα σπλάχνα κι αρμονίζονται
φέρνοντας κάποιο αίσθημα φαγωμένης πεταλούδας με τα
χνούδια της
ένα τίποτα ένα χορτάρι φέρνοντας όλη την ειρήνη
έτσι κι ο Ιησούς ένα τίποτα, μονάχα φτυσμένος
μονάχα η μέσα φλόγα που λιώνει την αφή
κι ο Θεός γυμνοπόδης εν’ αρνί στον αέρα
ψηλά στο δέντρο της βυσσινιάς το καιόμενο πέρα στη δύση.
Α τι φριχτό που είναι το νερό ένα τίποτα κι ο αόρατος
μας έτυχε καθώς το μαχαίρι στο λαίμο του κόκορα.
Η χρησιμότητα της απειλής
Έχουν αρχίσει να με κυκλώνουν επικίνδυνα οι ώρες.
Ακούω τα φυλλώματα σήμερα
γίνηκαν ανήσυχα χορικά.
Πρέπει να ζήσω τις αντίστροφες δυνάμεις.
Ω καρδιά μου – τρομαχτικότερη σελήνη!
Νεότερος
[…] Αισθάνομαι μόνος
αφού δεν έχει δεύτερη ζωή ν’ αλλάξουμε
και το φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ίδιο.
Σύντροφε ουρανέ
άλλοτε η ελπίδα φεγγοβολούσε στα χέρια
κοιτάζω το σώμα βρίσκω τ’ όνειρο
πάει κ’ η αγάπη
χάνεται
σαν το νερό στην πέτρα.
Τι είναι πια ένα δέντρο τι είναι τ’ ασημένια φύλλα;
Μέσ’ στην ορμή της ερημιάς γινόμαστε διάφανοι.
Μου δείξανε τον Νίκο Καρούζο σε ένα βιβλιοπωλείο στην Ακαδημίας γωνία με Ιπποκράτους το 1980, με τη φράση “να ένας χριστιανός ποιητής”, κι αυτή η φράση ατυχώς για πολλά χρόνια σκέπασε τον Καρούζο στην συνείδησή μου, όπως σκέπαζαν τα βιβλία χριστιανικού περιεχομένου τη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου…
Έπρεπε να διανύσει μεγάλο δρόμο η φωνή του για να με συγκινήσει, να γίνει συρίζουσα, βραχνή, κι ασθματική, από την προσπάθεια και τον κόπο να κατακτήσει το “στήθος”…
Συμφιλιώθηκα μαζί του, πάει να πει, άρχισα ν΄ανοίγω λογαριασμούς μαζί του μόνον όταν άκουσα τον ίδιο να απαγγέλει ποιήματα. Η φωνή του με οδήγησε τελικά στον Καρούζο…
Μία από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές του “ποιείν” εδώ:
http://www.poiein.gr/archives/1184/index.html#more-1184
Γνώρισα τη μορφή του Καρούζου, όπως κι οι περισσότεροι της γενιάς μου, απο την φωτογραφία που κοσμούσε το εξώφυλλο της ‘Πρώτης Εποχής’ των εκδόσεων Ερατώ.
Σε πολλούς γνωστούς ποιητές υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στο κείμενο που διαβάζεις, και το άτομο που σε κοιτάζει από το εξώφυλλο. Όχι στον Καρούζο: η μορφή του, σαν ν’αντιστοιχούσε απόλυτα με τον ήχο της ποίησής του.