22
Η καύλα το χυδαίο εξευγενίζει
υψώνει το μουνί ως το αιδοίο
κι η πούτσα μου ένα κάνει το δύο
κάθε υποδοχή σου όταν ξεσκίζει.

Από το θα σε χύσω ως το χύνω
μεσολαβεί διάστημα με μέλι
κι ας έρθει να το γλείψει όποιος θέλει
εγώ μ’ όλους τους τρόπους θα στο δίνω.

Είσαι γαμιόλα κι είμαι ο γαμιάς σου
και να το λες σε όποια γλώσσα θέλεις
μα όταν μες στην καύλα σου ανατέλλεις
ή πίσω σου θα μ’ έχεις ή μπροστά σου…

Και να μη σ’ είχα γκόμενα και μούσα
έτσι όπως σε γαμώ θα σε γαμούσα.

Η ΜΝΗΣΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ
Παιγνιώδη Ερωτικά Σονέτα
(Διορθωμένη και Επηυξημένη)

Εκατό Αριθμημένα Αντίτυπα
(και πολλά είναι)

Εκτός Εμπορίου, κοστίζουν ένα μέιλ…με ταχυδρομική διεύθυνση.
Σπεύσατε… που έλεγαν και οι παλαιοί…

Κείμενα Χρόνια

ΌΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΟΣ, ήμουν λιγόφαγος. Η μητέρα μου με κυνηγούσε να φάω. Κάθε πρωί μου ετοίμαζε ένα σάντουιτς να το πάρω μαζί μου για κολατσιό. Δεν το έτρωγα ποτέ. Σε ένα μεγάλο ντουλάπι πίσω απʼ το θρανίο μου, αποθήκευα σχολαστικά όλες εκείνες τις βιταμίνες που δεν κατέληγαν στο στομάχι μου. Ήταν ένα βουνό από αχρησιμοποίητα γεύματα, έμοιαζε με το μέλλον μου: όσο κι αν προσπαθούσα, δεν μπορούσα να το αποφύγω.
Μια μέρα η δασκάλα με ανακάλυψε. Τα σάντουιτς είχαν σαπίσει, η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη• όλη η τάξη κρατούσε τη μύτη της. Στο διάλειμμα τα έβγαλε όλα και τα άπλωσε στο θρανίο μου: «Ορίστε τα χάλια σου», μου είπε. «Μήπως θα ήθελες να τους ρίξεις μια τελευταία ματιά;»
Τα κείμενα αυτά θυμίζουν εκείνα τα σάντουιτς του σχολείου – είναι, κατά ένα τρόπο, «τα χάλια μου». Οι ζαβολιές που μʼ αρέσουν. Στον ρόλο της μητέρας μου είμαι πλέον εγώ. Εγώ πρέπει να φροντίζω για το φαγητό μου- άσε που πρέπει να το τρώω κιόλας.

Δημοσιευμένα την τελευταία εξαετία, στην πλειοψηφία τους στην εφημερίδα «metro», αλλά και στην «Ελευθεροτυπία», την «Καθημερινή», το «Δίφωνο» ή αλλού, γραμμένα κάτω από το πιεστικό βάρος της ύλης που κλείνει και τον αυστηρά περιορισμένο αριθμό των λέξεων που απαιτούνται, προσπαθούν να βγάλουν λίγο το κεφάλι τους έξω απʼ το νερό, να μουρμουρίσουν απόψεις και λόγια που διαρκούν μια μόνο στιγμή ή αντέχουν στο χρόνο: Σα φωτογραφίες που αποδεικνύουν απλώς ότι μεγαλώσαμε.
Κείμενα χρόνια, ερείπια. Που σουλατσάρουν σε βιβλία, σε πρόσωπα, σε καλοκαίρια, σε γεγονότα της προσωπικής μου επικαιρότητας. Για καταστάσεις του νου και γυναίκες που ευθύνονται για όσα συμβαίνουν. Κείμενα που κρυφοκοιτάζουν απʼ την κλειδαρότρυπα το χτες αλλά και το αύριο. Που κόβουν δρόμο, για να φτάσουν κατευθείαν στο τέλος. Ηδονοβλεπτικά, πλανόδια, αναπόφευκτα. Σαν αναβράζοντα δισκία.

Από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφόρησε η νέα συλλογή ποιημάτων του Στάθη Κουτσούνη με τον τίτλο Έντομα στην εντατική.

Έντομα έχουν εισβάλει στην εντατική και απειλούν επίμονα τον ασθενή. Η διάθεσή τους είναι κανιβαλιστική. Η μόλυνση του αποστειρωμένου χώρου ορατή. Θα επιβιώσει ο ασθενής; Ποιος όμως είναι ο ασθενής και ποια τα έντομα;
Ο Στάθης Κουτσούνης, στην πέμπτη ποιητική συλλογή του με τίτλο Έντομα στην εντατική, καταθέτει ποιήματα-αντανακλάσεις ενός ιδιαίτερου οικολογικού βλέμματος. Παράλληλα, βαδίζοντας στις ατραπούς της ενοχής και του τρόμου, επιχειρεί να ακτινογραφήσει σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης και συμπεριφοράς. Για να καταλήξει στην αναγκαιότητα της σιωπής και τη διέξοδο της ποίησης.
________________________________________

Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ

Νύχτα ξυπνάει από μέσα
και βγάζει έξω τα κεφάλια της
από τις τρύπες του κορμιού μου
προς τα χαράματα της κόβω ένα
που πετάει αφρίζοντας ολόγυρα
μα ο σφαγμένος λαιμός
δικέφαλος την επομένη ξεφυτρώνει

χρόνια τώρα παλεύω
κυκλωμένος από κεφάλια
άλλα κομμένα και άλλα ανέγγιχτα
που με απειλούν επίμονα
έντομα στην εντατική

ξεχνώ ο αδαής να κάψω
κάθε κεφάλι όταν το κόψω

ΣΑΝΤΟΚΑ ΤΑΝΕΝΤΑ – ΦΥΛΛΑ ΠΟΡΕΙΑΣ (Εκδόσεις Έλευσις 2008)
Εισαγωγή, μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς

«Ατάλαντος και ανίκανος όπως είμαι, μονάχα δύο πράγματα μπορώ να κάνω, και μόνο: να περπατάω, με τα δικά μου πόδια, και να γράφω, τα δικά μου ποιήματα.» Με αυτές τις λέξεις περιέγραφε τον εαυτό του ο Σαντόκα Τανέντα• ο σπουδαιότερος ίσως ποιητής της Ανατολής στον εικοστό αιώνα.
Σε αυτό το βιβλίο βρίσκονται συγκεντρωμένα τα πιο χαρακτηριστικά και οργανωμένα αποσπάσματα γραπτών από τα ημερολόγιά του. Τα κείμενά του αποτέλεσαν ένα πολύ ιδιαίτερο σε ύφος και σε άποψη, ποιητικό στάγμα, που παρόλη την γεωγραφική απόσταση και τον «κλειστό» του χαρακτήρα, διάνοιξε τα πλαίσια της εποχής του και αποτέλεσε αναμφισβήτητα μία τρανή, και εντελώς απρόσμενη περίπτωση κορυφαίου «ανατολικού μοντερνισμού».
Ο Σαντόκα Τανέντα άσκησε μεγάλη γοητεία στους νεότερους ιάπωνες και στους δυτικούς λάτρεις της ποίησης δίνοντας την παράλληλη εντύπωση ενός υπερ-ρομαντικού ποιητή -κι αυτό δικαιολογημένα- μα ο Σαντόκα δεν ήταν στην ουσία παρά ένα υπέροχο υπόδειγμα του Μεγάλου Κανόνα της ίδιας της ιστορίας του χαϊκού. Επάξια ο Σαντόκα Τανέντα θεωρείται μέγιστος ιάπωνας ποιητής του 20ου αιώνα, ή καλύτερα, ο πέμπτος στη σειρά των πατέρων του είδους: Μπασό, Ίσσα, Μπουσόν, Σίκι, Σαντόκα.

Δείγματα γραφής:

Όσο πιο βαθιά
πιο βαθιά
βουνά πράσινα

Μουσκίδι
η πέτρα δείχνει
το μονοπάτι

Τρέμει πάνω
στο πόδι μου
το νερό νόστιμο

Ο διαβάτης
στο νερό
αντανάκλαση

Ευτυχής πιωμένος•
φύλλα μακριά
παρασύρονται

Ο δρόμος τρέχει
ευθεία μπροστά
ολομόναχος

Αιμάτινα λεπτά

Υγρές ανάσες
Σε στόμα κλειδωμένες
Ερωτοτροπούν

Νεκρό τοπίο
Το μάρμαρο ντυμένο
Με το αίμα σου

Αντάρτης καιρός
Σηκώθηκαν σύννεφα
Μάτωσ’ ο ήλιος

Διαπόμπευση

Αγάπης λόγια
Νοθευμένα με ψέμα
Κίβδηλη ψυχή

Αίμα και χολή
Με τα μάτια ξερνούσες
Τρύπιες αλήθειες

Ρίχνεις ευθύνες
Στο πρόσωπο μια μάσκα
Βενετσιάνικη!

Μελαγχολική αγάπη

Χάρτινες λέξεις
Χαρτιά ξεθωριασμένα
Κι η αγάπη; Πού;

Κοίταξε ψηλά
τα πουλιά χαράζουνε
το μπλε στα δύο!

κόκκινα μούρα
έβαψαν τα χείλη μου
χαμένο φιλί

Σιωπηλή Άβυσσος

Ψυχρή άβυσσος
Καρφωμένα τα μάτια
Σπάσε τον πάγο!

χάραξε θαρρώ
η νυχτερίδα ήπιε
κάθε μου σιωπή

δεν περνά λεπτό
σιωπηλοί λεπτοδείκτες
οι λύκοι πεινούν!