22
Η καύλα το χυδαίο εξευγενίζει
υψώνει το μουνί ως το αιδοίο
κι η πούτσα μου ένα κάνει το δύο
κάθε υποδοχή σου όταν ξεσκίζει.
Από το θα σε χύσω ως το χύνω
μεσολαβεί διάστημα με μέλι
κι ας έρθει να το γλείψει όποιος θέλει
εγώ μ’ όλους τους τρόπους θα στο δίνω.
Είσαι γαμιόλα κι είμαι ο γαμιάς σου
και να το λες σε όποια γλώσσα θέλεις
μα όταν μες στην καύλα σου ανατέλλεις
ή πίσω σου θα μ’ έχεις ή μπροστά σου…
Και να μη σ’ είχα γκόμενα και μούσα
έτσι όπως σε γαμώ θα σε γαμούσα.
Η ΜΝΗΣΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ
Παιγνιώδη Ερωτικά Σονέτα
(Διορθωμένη και Επηυξημένη)
Εκατό Αριθμημένα Αντίτυπα
(και πολλά είναι)
Εκτός Εμπορίου, κοστίζουν ένα μέιλ…με ταχυδρομική διεύθυνση.
Σπεύσατε… που έλεγαν και οι παλαιοί…
εΙΧΑ ΓΥΝΑΊΚΑ,είχα και ζα
είχα μια Βάσω με βυζιά
μα προκοπή δεν είχα
Ο γνωστός Βάρναλης.
Να ρήξω και μια ανάλυση από την εποχή Ευριπίδη επί του θέματος.
“Στην πραγματικότητα από την ώρα που απομακρύνονται οι θεοί και οι λογείς Εφραίμ, γεγονός που σηματοδοτεί και τη δική μας εποχή θα μπορούσαν να ακολουθηθούν διάφορες κατευθύνσεις. Ακόμα και ο ορθολογισμός δεν καταφέρνει να τις συμπεριλάβει όλες!
Σε αυτό τον απελευθερωμένο κόσμο, και σοφά θάλεγα εκλαικευμένο, μπορεί ταυτόχρονα να εξελιχθεί ένας πραγματισμός, ένας ρελατιβισμός,εξ ου και η μυθοποίηση της σεξουαλικότητας, μια εκλογικευμένη ηθική ή μια ηρωική στάση ζωής. Το σεξ είναι μια θυσία του ατομικισμού μια επαναστατική αρχή κοινωνικοποίησης, νομίζω αυτό θέλει να πει ο ποιητής”
Στείλε κιάλλα ομπρέ!
Ω Θεοί του Ολύμπου.. πόσο ευχαριστημένοι θα ήσασταν αν είχατε τότε σύντροφό σας τον Λαλιώτη..
Ελπίζω μονάχα να μην έχουν κάποιοι την ιδέα ότι αυτό θεωρείται ποίηση.
Ξεφτυλίσαμε τη λέξη “σονέτο”..
Πάντως μεταξύ μας , αντί για τσόντες θα διαβάζουμε Λαλιώτη πλέον
Η ποιμενίς και η αδελφή της
σας εύχονται καλά “παίγνια” μετά την ανάγνωση του βιβλίου τούτου
Κύριε Μίχο,
Φανατική σας αναγνώστρια “ερεθίστηκε” τόσο με αυτό που διάβασε εδώ ,που μου είπε να σας ζητήσω και δεύτερο αντίτυπο-για εκείνην… 🙂
Να πω την αλήθεια:σας ζήλεψα…:)
Ως εκ τούτου, το δεύτερο αντίτυπο να το θεωρώ εξασφαλισμένο;…
Και μια πρόταση προς τους διαχειριστές του Ποιείν:τι θα λέγατε για ένα ποστ στο Ποιείν με τα “αισχρά” μας πονήματα;…Δεν μπορεί,όλο και κάτι θα ‘χει σκαρωμένο ο καθένας μας….:)
Προτεινόμενη περίοδος για το ανέβασμα του ποστ,η Αποκριά…
Προβλέπω εκείνη τη μέρα πως θα καταρρεύσει από τις επισκέψεις ο ιστο-χώρος που μας φιλοξενεί. 🙂
κάνε καλά κουμάντα διανομής,
μη μείνουμε μπουκάλα,ε;
ναι, κι άλλωστε,
τι σημασία έχει
αν γαμιόλα εγώ, γαμιάς εσύ,
αν εσύ είσαι εγώ κι αν εγώ είμαι εσύ!
σημασία έχει πώς γράφεις!
πώς γράφεις.
είσαι ποιητής, κι όλα τ’άλλα, μετά έρχονται, δυστυχώς, έρχονται μετά. και μ’όποιο όνομα.
συγχαρητήρια και καλοτάξιδο…
την αγάπη μου, και την αποδοχή μου, και τη βαθιά μου εκτίμηση.
Μια παρατήρηση για την τεχνική:και φυσικά έχει την άρτια φόρμα του σονέτου…
14στιχο ποίημα,με 4 στροφές,ιαμβικός ενδεκασύλλαβος ο κάθε στίχος,με σταυρωτή ομοιοκαταληξία,εκτός των δύο τελευταίων στίχων που η ομοιοκαταληξία είναι ζευγαρωτή.
Άψογη μορφή.
Kάπου διάβαζα στο δίκτυο βιογραφικό του ποιητή. “Γεννήθηκε στα blogs” έγραφε. Τώρα διαβάζω τον τρόπο πληρωμής: όσο ένα mail. Και χαίρομαι.
Καλοτάξιδο.
“…μικρός είχα έν’ άλογο τον Ντορή που πολύ αγαπιόμαστε κι ο πατέρας όταν τον έπαιρνα γυμνόραχον να φύγουμε στην εξοχή που πολύ μ΄άρεσε για να με προστατέψει του ‘βαζε τα παραπέτα στα μάτια να μη σκιάζεται και με ρίξει κάτω και τα χαλινά που τονε χτυπούσανε οικτρά τραβώντας στον ουρανίσκο να πονάει να υπακούει και θαρρούσα πως εγώ ο ίδιος τα φορούσα στα μάτια μου και στο στόμα μου και πονούσα και μόλις ξεμακραίναμε και δε μας έβλεπε τα ‘βγαζα να με πάει κι αριστερά και δεξιά και παντού στον κόσμο κι ούτε μια φορά δε σκιάχτηκε κι ούτε μια φορά να μη με υπακούσει να με ρίξει χάμω που ‘ταν ελευθερος κι ευτυχισμένος
τι να εξηγώ τώρα για παρατέτα και ποιητές, να κοιτάω μόνο ευθείες όπου άλλοι θενε και να γράφω τυπικός σε ξένους κανόνες, απ’ τη φύση θα γράφω κι απόλα του ανθρώπου κι όσοι έχουν ή θέλουν να ‘ χουν παραπέτα στα μάτια , άσε που δεν τους προστατεύουν από τίποτε, ας τα κρατήσουνε, μα δε κάνει για ποιητές …”
Βασίλη μόλις το είδα. Δεν είμαι φίλος μ’ αυτά, ξέρεις τι εννοώ, τα βράδια στήνουμε διάφορα και έχει γούστο, πραγματικό, για βιβλίο όμως δεν θα το έβλεπα. Το πιο σημαντικό είναι πως είναι θαρραλέο και τολμηρό. Μπράβο. Καλή πορεία.
Βλέπουμ’ εδώ: η Παλατινή Ανθολογία
-επίκαιρη, για χρόνια δύο χιλιάδες-
περνάει, στη λαϊκή πρώτα ψυχαγωγία,
και γίνεται στιχάκια και καντάδες,
ακροβατώντας, στα όρια του χυδαίου.
Από του Εμπειρίκου την προσπάθεια
– που μετά θάνατον διαδόθηκε, εκ νέου –
ο δρόμος μένει δύσβατος, μ’ αγκάθια.
Κι έρχεται ένας Λαλιώτης να μας φέρει,
σε αμηχανία, έμπλεη σχολίων.
Εχει στην ποίησή μας να προσφέρει
ο λόγος περί αιδούς και περί αιδοίων;
Κάποιοι θα πούνε για παραλογοτεχνία
– μ’ άπληστα θα διαβάσουν τα σονέτα,
προτού αποφανθούν: πορνογραφία!
Εισαγγελέα φέρε! Σφράγγισέ τα!
πορνογραφία;Δε θα το έλεγα.Δεν είμαι βέβαιη ούτε για την ερωτική πρόθεση.
Η πρόθεση όμως της -έστω και αμήχανης- πρώτης ανάγνωσης, στέφθηκε από επιτυχία, είμαι σίγουρη!
Θα το διαβάσω και δεύτερη!
Διακρίνω μια πρόθεση βεβήλωσης του ιερού, δίχως την οποία δεν υπάρχει γνήσιος διονυσιασμός.
‘Ομως υπάρχει και μια γλωσσική βιαιότητα, ένας γλωσσικός σαδισμός που κάνει αυτά τα ποιήματα να έχουν κοινωνιολογικές και ψυχαναλυτικές προεκτάσεις.
Στείλτε και σε μένα ένα! Οι εποχές είναι δύσκολες.
Aγαπητέ κύριε Ράπτη, επιτρέψτε μου να εκφράσω μια καλοπροαίρετη απορία: όταν λέτε “αυτά τα ποιήματα” εννοείτε ότι έχετε διαβάσει το βιβλίο;
Θέλω, εξάλλου, να σημειώσω ότι στο σονέττο που παρατίθεται νιώθω ότι δεν υπάρχει καμία μέριμνα για να “βγει” η ομοιοκαταληξία ή το μέτρο.Τουτ’ έστιν, η ομοιοκαταληξία ή το μέτρο απλώς υπάρχει.
Πέραν τούτου, ο ρεαλισμός του ποιήματος δεν είναι ρεαλιστική μεταφορά του φαντασιακού. Πρόκειται για βιωματικό ρεαλισμό, απολύτως αυθόρμητο στο πάθος του.
Το ποίημα σε προκαλεί να επιστρέψεις σ’ αυτό για μια ουσιαστικότερη ανάγνωση…
Ολοφάνερα δεν υπάρχει η πρόθεση να ερεθίσει το υπογάστριο-για μένα τουλάχιστον ο στοχασμός πάνω στη γλωσσική έκφραση του έρωτα δεν αποτελεί αυνανιστική προπαρασκευή μα ερωτική συνομιλία της γλώσσας με το σώμα.
Πασίδηλη η πρόθεση για προβληματισμό πάνω στην ποιητική γλώσσα τη χρησιμοποιούμενη στον έρωτα κι όχι στον έρωτα καθαυτό.
(“Η καύλα το χυδαίο εξευγενίζει
υψώνει το μουνί ως το αιδοίο”
“Από το θα σε χύσω ως το χύνω
μεσολαβεί διάστημα με μέλι”
“και να το λες σε όποια γλώσσα θέλεις”
“Και να μη σ’ είχα γκόμενα και μούσα”)
Ο έρωτας της ποίησης σε άμιλλα με την ποίηση του έρωτα.
διόρθωση:
“Πασίδηλη η πρόθεση για προβληματισμό πάνω στην γλώσσα τη χρησιμοποιούμενη στον έρωτα κι όχι στον έρωτα καθαυτό”
Έχετε δίκιο κ. Μουζάκη. Εννοούσα “αυτό το ποίημα”. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο. Απλά υπέθεσα και έκανα τη γενίκευση οτι και τα άλλα ποιήματα θα κινούνται σε αυτό το πλαίσιο.
Περιμένω ..τα ποιήματα!!Το μέιλ το έστειλα!!
Καλοδεχούμενο και σίγουρα θα είναι καλοτάξιδο (προβλέπω εκτός από διπλοδιαβάσματα και δανεισμούς σε ευρύ κύκλο)
Θυμήθηκα κι εγώ…
Χαμένη ψηφίδα
Κι αν είχε μπαγιατέψει
ακόμα καθόταν στο πλατύσκαλο
και σεργιανούσε στο δρόμο
με τα πόδια της ορθάνοιχτα.
Είχε μια τρύπα υγρή και σκοτεινή
σε κάποια πάροδο, στην Άνω Πόλη,
στη Σαλονίκη,
κι ούτε κουβέντα για το παρελθόν.
Όσο περνούσε η μπογιά της
του ‘δινε να καταλάβει,
είχε χαλάσει κρεβάτια και κρεβάτια
ως που στο τελευταίο
μούχλιασαν τα σεντόνια της.
“Ελισάβετ η αρτίστα” στον καιρό της,
ύστερα σαν ξέπεσε, “Κακάβα”.
Τώρα οι ρίζες παλεύουν
να ρουφήξουν το κορμί της.
Αν δεν είναι αργά, θα ήθελα -σαν τρελός- ένα αντίτυπο.
Σας ευχαριστώ, κύριε Λαλιώτη.
Βέβαια, πλην αυτού που αναρτήθηκε, υπάρχουν και πολύ ωραιότερα σονέτα στη συλλογή.