ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ (από το Official Webclip) πατήστε ΕΔΩ

Συγχρονισμένοι πλήρως
και κάπου ανάμεσα στις αναπνοές
του κόσμου όλου ο γύρος
σ’ ογδόντα μέρες, σ’ ογδόντα άδικες φυλακές.

Αναστημένοι κι άδειοι
απ’ το τριήμερο κάτω απ’ τη γη
πόρνες μαζί και άγιοι
σ’ ένα αγκάλιασμα, σε ένα βρώμικο φιλί.

Κι αν το κορμί σου είναι η γη σου
φύτεψε πάθη, θέρισε ενοχές
βάλ’ τη σοδειά σου μες στην ποδιά σου
πούλα τη στα παζάρια, σ’ αγορές.

Όμορφοι και ηττημένοι
την ήττα γιορτάσαμε με ωραία γιορτή
σαν σ’ εξορία σταλμένοι
κι ούτε τολμήσαμε να ξεστομίσουμε το «γιατί»

ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ
(αιώνες μετά)
Άνοιξε τα χέρια της και είπε:
Δεν έχω καρδιά να σας δώσω
Το σώμα μου στάχτη πυκνή σ’ ένα άδειο βάζο
Όμως ελάτε
Θα σας διδάξω  την Απώλεια.
*
Πως χάνεσαι μόνη σου;
Μα δεν χρειάζεται εισιτήριο η  επιστροφή.
*
Ο χρόνος δεν είχε αιτία να σταματήσει
Ειρωνεύτηκε τα ασπροκάστανα μαλλιά της
και πήγε κι έκατσε  βαρύς στ’ αριστερό της φτερό.
Έκτοτε εκείνη γέρνει προς τα δεξιά
να ισορροπήσει κάπως το διασκελισμό της μοναξιάς της
*
Ήμουν κάποτε μια νότα σ’ ένα φθαρμένο πεντάγραμμο -θυμήθηκε
Κανείς δεν μ’ έκανε τραγούδι
αλλά εγώ δεν το έβαλα κάτω
Τις νύχτες -αιώνες τώρα-  μπαίνω στ’ αυτιά των σκύλων
κι εκείνοι τρέχουν αμέσως να προστατέψουν όσους αγάπησα
*
Αυτό που ξέρω από σένα είναι ένα
βλέμμα που αδειάζει
κάθε φορά  που  φέρνω  την κουβέντα στο αίμα μου.
Αυτό που ξέρεις από μένα
είναι ένας άνεμος που γελά σαν τρελός γύρω σου
και περιμένει να γυρίσεις την πλάτη
για να κοπάσει λίγο μέσα του την τρικυμία.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως γνωριζόμαστε.
*
Πόση θάλασσα πια να φέρω; Πόσο ουρανό;
Κάποιος άλλος θα μ’ έδιωχνε και με λιγότερα.
*
Στο κάτω κάτω υπάρχει για όλους μας ένα τοπίο φυγής
μια έρημος κι ένα σταυροδρόμι
Στάσου μια στιγμή να πάρω τσιγάρα
κι έρχομαι ν’ αναληφθούμε
*

Ό,τι αγάπησα
καταγράφηκε επιτυχώς στις ετικέτες των ρούχων μου.
Έτσι κάθε φορά που ντύνομαι
φοράω  κάποιον από εσάς
*
Άνοιξε τα χέρια της και είπε:
Μου τα πήραν όλα:
τη δουλειά μου την υγεία μου
τους απογόνους που δεν έκανα.
Κάτι τρίμματα από παλιά αντίδωρα
έχουν απομείνει στις παλάμες μου
Όσα δεν φάνε τα πουλιά
ευχαρίστως να σας τα δώσω
Να τα ρίχνετε στους δρόμους
για να επιστρέψετε σε μένα
Σε μιαν άλλη ζωή.

Ο ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ

Αυτό είναι «παράνομος» το νόμο να ξεφεύγει: Για να μη κάνει τίποτα στα πάντα αυτός θα στέργει. Στη τράκα ζει όπου μπορεί κι είναι δειλό θρασίμι, Διπρόσωπος, απόβρασμα δεν κάνει για τακίμι. Απατεώνας δουλικός, μπράβος ξανθός γιʼ αράπης; Με μαστοριά πορεύεται στη στράτα της απάτης. Μαϊμού, ρουφιάνος γυναικών, γυναίκα στην ανάγκη, Για νά ʼχει κάποιο ποσοστό παίρνει ψυχές φαλάγγι… Μπορεί να τον κρεμάσουνε ή Δήμιος να γίνει, Ευνούχος, έμμισθος φονιάς, τίποτα δεν αφήνει… Ακόμα και ο χάροντας τον έχει αποστραφεί, Τον έφτυσε ο θάνατος τον φτύνει κι η ζωή. Τρώει τα πάντα και σκατά μʼ αντάλλαγμα χρυσάφι, Ζει όμως και με τίποτα έχει ψυχή σαράφη. Είναι φορέας πολλαπλών ποικίλων ονομάτων. Πότε γιορτάζει; Προφανώς πως των Αγίων Πάντων. Κατά καιρούς ονόματα διάφορα έχει πάρει Μα του κελιού του τʼ αρχικά τον έχουνε σταμπάρει. Τι τάχα τον καθοδηγεί; Ο έρωτας, τα πάθη; Όλα τα έχει παραβεί, έχει πνιγεί στα λάθη… Το μίσος; Όχι. Η κλοπή; Μήτε τον πολύνοιάζει. Μήπως και βίτσιο σκοτεινό τη σάρκα του ταράζει; Όχι δεν είναι ούτʼ αυτό μά ʼχει ψυχή πουτάνα, Στη τέχνη του διαγουμιστή είναι «καημένη μάνα». Σκόντο δεν έκανε ποτέ μήτε και του διαβόλου, Και καθετί εξʼ απʼ αυτό το θεωρεί: «του κώλου». Χτυπιέται και ταυτόχρονα το χτύπημα γυρίζει, Εκεί ʼναι μόνο καθαρός, αυτό τον εξαγνίζει. Βαλεαρίδες.

Μιά μέρα απʼ τη ζωή μου

Στις τέσσερις ρόγες του σταφυλιού
Που μου κρύβουν τον ήλιο
Αυτή τη μέρα
Που το συμμιγές αριθμητήριο των γεωργών θερίζει τα ούλα μου

Να σας συστηθώ

Πάνω στα μηλίγγια των Εβραίων
Πάνω στην ακρυλική ομορφιά
Πάνω στο υδραυλικό φλέμα

Αποσυντίθεμαι μες στο κυλινδρικό αντίσωμά μου

Εγώ ο καταλύτης των ηλεκτροχρωμάτων
Θέλω να αποχυμώσω τους μαστούς μου στις διαστημικές ρακέτες
Και να κοιμηθώ με τους αρουραίους

Θέλω νʼ αλέθω τις μασχάλες των ορυκτών
και να ξεκοκαλίζω τʼ αστέρια
Θέλω να είμαι ,η υδρόγειος ψωλή.

Μήδεια

Χα χα στο σκοτάδι σου, γρατζουνώ στίχους
Στα χείλια σου, ζεσταίνω αίμα –
και σε φιλώ στο ικρίωμα.
χιονιάδες,
Σε κάθε σου λέξη.
Αγαπημένε, λέξη έκλαμψη
έκπαγλη για μένα συζήτηση χτες, που όλοι σε γνώριζαν μέσα από τη φήμη του ποιητή και τα συναπαντήματα κάποιας μαντάμ ορτάνς
Αγαπημένε, λέξη η ίδια έκπαγλη ως ωροβολίδα, πατά στιγμές στο σκοτάδι και τις σβήνει, μετά τίποτα, καθαρός ουρανός μʼ αστραπές που κοιμούνται
«κοιμούνται», πόσο αστραφτερά μαχαίρια κόβει τούτο το ρήμα
Πλένει το σώμα

σʼ αγκαλιάζω ρήμα-φρίκη,
ʽ-ο δράκος, τότεʼ, στο παραθύρι των παιδικών χρόνων
Μακέλεψε ένα ένα τα παιδιά του,
Μήδεια κι εγώ,
Σου προσέφερα στίχους,
Ικέτεψα τα στερνά μου να σου μιλήσουν
Τα κύματα να κατευνάσουν την καθάρια αγάπη σου,
Τα στιλέτα-τακούνια μου να σε χτυπήσουν ακαριαία στην πιο φριχτή σου ουτοπία
συνάντησα ανοιχτά τα φυλάκια της οδού, μπήκα μέσα, έβαλα παντόφλες, έστρωσα ταβάνια με προβιές, πήρα το σκοινί,
Κρεμάστηκα σʼ έναν αμνό, πέρασα, βγήκα έξω,
Στάθηκα απέναντι
Έσκουψα,
Σκίστηκα σα χαρτί με παλιές στιγμές
Γρύλισα τα λεπτά που μου χάρισες
Πείνασα, έκραψα, νεκρώσιμα βάρεσα τούμπανα
Γύρισα,
Κοίταξα,

Κανείς.
Τότες φοβήθηκα θάνατε το πού σου το κράτος.
Μακέλεψα
Τα στήθια μου τότες. Μη ματαμετανιώσω και βυζάξω ελπίδες.
Και τα παιδιά μου τα πέταξα ψηλά στον αγέρα.
Μου έκλεισε το μάτι ο άνεμος,
Με μια σκόνη.

30-01-2008