Συναντιόμαστε ποιητές για κουβέντα και ποτό. Απόψε βραδιά γνωριμίας.

Την επόμενη Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2007, συζήτηση για την Διαδικτυακή Ποίηση.

Άθελά μας γίναμε μάρτυρες του απόπλου του monitor στις 7 Ιανουαρίου 2007.

Σε έναν βίαιο κι απρόσμενο αποχαιρετισμό, τα λόγια περισσεύουν. Μας έρχονται χρήσιμα τα λόγια του λαού: καλό ταξίδι, ήσυχες θάλασσες Παναγιώτη Βρυώνη. Θα μας λείψεις.

Είχες γίνει η καθημερινή μας συνήθεια μαζί με τον καφέ και τα τσιγάρα.

Μπαίναμε να δούμε πόσα αστεράκια μας έβαλαν τα Linkblogs. Να μετρήσουμε την απήχηση στους συναδέλφους μπλογκίστες.

Από καιρό είχαμε την αίσθηση πως ο ευγενής αγώνας που μας αναλογεί θα ήταν “το ελεύθερο ή κλειστό νετ”, και δεν διαψευθήκαμε.

Είθε να ακολουθήσουν κι άλλοι το παράδειγμά σου. Δον Κιχώτη μου, που τα ήθελες όλα.

Θα επιστρέψουμε στους μονόλογούς μας. Ίσως απαλλαγμένοι από τη νεύρωση του καθημερινού post, να βρούμε το κουράγιο να πούμε πιο ουσιαστικά πράγματα.

Όταν έπεφτα μικρός και χτυπούσα το γόνατο, η γιαγιά μου φυσούσε την πληγή μέχρι να φύγει ο πόνος, και συνέχιζε να μου λέει παρηγορητικά πως “μεγάλωσα”. Τα τραύματα φαίνεται πως μας κάνουν μεγαλύτερους. Το τραύμα της δικής σου απώλειας ας μας “μεγαλώσει” όλους.

Στους αγαπημένους φίλους που έφυγαν Τάκη Τλούπα και Γιώργο Ζαρίμπα

…άρχισαν τ’ άλογα να κλαίνε του Αχιλλέως
…Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακριές χαίτες κουνούσαν την γη χτυπούσαν με τα πόδια και θρηνούσαν τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο -αφανισμένο-…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π.  ΚΑΒΑΦΗΣ «Τα άλογα του Αχιλλέως»

Τα ζώα που αγάπησα με πάθος κι’ ακόμα αγαπώ είναι τα άλογα. Δεν είχα διανοηθεί πόση ομορφιά, περηφάνια, νοημοσύνη και κομψότητα έχουν αυτά τα ζώα. Ακόμα κι’ αυτά που οργώνουν τη γη, όταν σέρνουν ζεμένα το υνί, η κίνηση τους είναι περήφανη και σηκώνουν το κεφάλι ψηλά τραβώντας μπροστά.
Ακριβώς την ίδια ασφάλεια και σιγουριά αισθανόταν όταν τον έπαιρνε και τον πήγαινε βόλτα με το ποδήλατο, ο Οδυσσέας. Του έδειχνε τον κάμπο, τη λίμνη, το μικρό δάσος, του έφτιαχνε μεγάλους πολύχρονους χαρταετούς και τους πετούσαν μαζί στα λιβάδια της Γκιούλμπερης και της Μπάκραινας, τους ανέβαζαν ψηλά, πολύ ψηλά ώσπου χάνονταν, γινόταν στον ουρανό μια μικρή κουκκίδα και έπειτα τους κατέβαζαν σιγά σιγά ως τη γη κι’ εκείνος έτρεχε και τους έπιανε.
Του έκανε εντύπωση, πώς αυτά τα χαρτιά είχαν ανεβεί τόσο ψηλά στον ουρανό, είχαν αψηφήσει τον αέρα και τα σύννεφα κι’ είχαν ισορροπήσει σ’ ένα σημείο, αγναντεύοντας ολόκληρο τον κάμπο.
Όταν επέστρεφαν στο «κονάκι» ο Οδυσσέας τον έπαιρνε πίσω στο στάβλο με τα άλογα, τον έχανε για λίγο, κι’ έπειτα τον ξανάβλεπε να έρχεται κρατώντας από το χαλινάρι μια μικρή, κατάλευκη φοραδίτσα. Τον κάθιζε στη σέλα, το αλογάκι τον δεχόταν υπομονετικά, έπειτα ξεκινούσε, έκανε γύρους στην αυλή του στάβλου τρατάροντας μαλακά και προσεχτικά και σε μια στιγμή σταματούσε περιμένοντας τον ευγενικά να κατεβεί.

Τέσσερις από τους νέους εγγραφέντες στο απουσιολόγιο του χρόνου.

1.Γιάννης Ζουγανέλης

Τα δάχτυλα του Γιάννη, που τόση ώρα κρατούσαν το τέμπο της κουβέντας μας, ξαφνικά έσφιξαν δυνατά το τιμόνι. Πάτησε απότομα φρένο, το δεξί χέρι ταυτόχρονα εκτινάχθηκε προς το στήθος μου, να με συγκρατήσει αν τυχόν κι έφευγα μπροστά. Έτσι κι αλλιώς δεν πηγαίναμε με μεγάλη ταχύτητα. Κάπου εκεί στην Πεύκη, μετά τον ηλεκτρικό της Κηφισιάς, στο σπίτι του Γιάννη Χρυσούλη, πηγαίναμε ή γυρίζαμε. Πάνε χρόνια τώρα, που να θυμάμαι. Κι όμως έζησα πολλά, ζήσαμε πολλά, κι ίσως γιʼ αυτό διατηρούμε ακόμη την δύναμη να μας εκπλήσσουν τα πράγματα, ζητάω ακόμη την έκπληξη και το καινούργιο. Εκείνη τη μέρα, ο Γιάννης μου δίδαξε πώς να σταματάς τα γαυγίσματα ενός σκύλου που σε κυνηγάει. Κοκαλώνοντας το αυτοκίνητο ο Γιάννης, ανάγκασε τον σκύλο που μας αλυχτούσε κι έτρεχε παράλληλα με μας στο διπλανό χωράφι, να σταματήσει απότομα το κυνηγητό του και τα γαυγίσματα.

«Όχι», είπε ο Γιάννης «σιγά, μην μας επιβάλουν και τα σκυλιά το ρυθμό τους»!

Ούτε ο σωματικός πόνος μπορούσε να σταματήσει το δικό του τέμπο, σιγά το σκύλο. Κάποια μέρα είχε οδηγήσει με το δάκτυλο που τίναζε τη στάχτη του τσιγάρου, σφηνωμένο στο τασάκι του αυτοκινήτου για 30 ολόκληρα χιλιόμετρα. Δεν σταμάτησε να το τραβήξει έξω, για να μην καθυστερήσει κι άλλο στο ραντεβού του. Το έβγαλε καταματωμένο, μόνον όταν έφτασε στον προορισμό του, καταματωμένο, ξεσκισμένο, δάκτυλο του Γιάννη Ζουγανέλη.

1. Νίκος Ξυδάκης-Ελευθερία Αρβανιτάκη, «Γρήγορα η ώρα πέρασε», (Universal), Ποίηση της Σαπφώς σε απόδοση του Οδυσσέα Ελύτη, Ένα χορικό του Ευρυπίδη σε μετάφραση Κ.Χ Μύρη, Τρία ποιήματα του Διονύση Καψάλη,Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη

Κατά πολλούς ο σημαντικότερος δίσκος της χρονιάς. Δίσκος-έργο κατά τις περασμένες συνήθειες και χρόνια, όταν οι συνθέτες κυκλοφορούσαν μια ολοκληρωμένη εργασία με σαφή προσανατολισμό και όχι ένα παζλ στίχων και μελωδιών ώστε να προσελκύσουν ετερόκλητους πελάτες-καταναλωτές. Η ποίηση της Σαπφώς άκρως ερωτική, (Ολονυχτίς ο σκοτεινός/τα μάτια ο ύπνος κυριεύει/και με καίει, με καίει/και μʼ ανάβει ο πόθος/σύγκορμη), ασθμαίνουσα (Ο Έρωτας που βάσανα μοιράζει ο Έρωτας/ που παραμύθια πλάθει άρπαξε τη ψυχή μου/ και την τράνταξε ίδια καθώς αγέρας απ΄ τα βουνά/ χυμάει μέσα στους δρυς φυσομανώντας) και εσωτερική (Πυρετός κρυφός με σιγοκαίει/ κι ούτε βλέπω τίποτα ούτε ακούω) ενισχύεται από το λυρισμό της μελω-δίας του συνθέτη και την λεπτή χροιά της φωνής της Ελευθερίας Αρβανιτάκη –που ακούγεται περισσότερο κρυστάλλινη και ώριμη από ποτέ-. Ο συνθέτης επέλεξε στο ίδιο έργο να εντάξει και την ερωτική ποίηση του Ευρυπίδη (Ωραία θεά μου μη, μη βάζεις μη/ την παραζάλη μη, στην κάμαρά μου), τους τρυφερά μελαγχολικούς στίχους του Διονύση Καψάλη (Κι είναι νωρίς ακόμη νύχτες με τριζόνια/θα ʽρθουν πολλές, και πάντα η μνήμη θʼ αλλοιώνει) και τον αγωνιώδη λόγο-λυγμό του Κώστα Καρυωτάκη (Η τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει/ μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω/ να μου λικνίζεις την αιώνια μου θλίψη, καράβι/ δίχως να ξέρω που με πας και δίχως να γυρίσω!). Ξεχωριστή μνεία και εύσημα στον ενορχηστρωτή του δίσκου Βασίλη Κετεντζόγλου που αφουγκράστηκε το λόγο των ποιητών και τον απέδωσε εξαίσια μέσω της επιλογής των οργάνων της ορχήστρας (τσέλο, όμποε, κοντραμπάσο, τρομπέτα, βιόλα κ.α). Ο δίσκος έγινε χρυσός στον πρώτο μήνα κυκλοφορίας του…Η εκδίκηση του ωραίου; Σαφώς….