Άθελά μας γίναμε μάρτυρες του απόπλου του monitor στις 7 Ιανουαρίου 2007.
Σε έναν βίαιο κι απρόσμενο αποχαιρετισμό, τα λόγια περισσεύουν. Μας έρχονται χρήσιμα τα λόγια του λαού: καλό ταξίδι, ήσυχες θάλασσες Παναγιώτη Βρυώνη. Θα μας λείψεις.
Είχες γίνει η καθημερινή μας συνήθεια μαζί με τον καφέ και τα τσιγάρα.
Μπαίναμε να δούμε πόσα αστεράκια μας έβαλαν τα Linkblogs. Να μετρήσουμε την απήχηση στους συναδέλφους μπλογκίστες.
Από καιρό είχαμε την αίσθηση πως ο ευγενής αγώνας που μας αναλογεί θα ήταν “το ελεύθερο ή κλειστό νετ”, και δεν διαψευθήκαμε.
Είθε να ακολουθήσουν κι άλλοι το παράδειγμά σου. Δον Κιχώτη μου, που τα ήθελες όλα.
Θα επιστρέψουμε στους μονόλογούς μας. Ίσως απαλλαγμένοι από τη νεύρωση του καθημερινού post, να βρούμε το κουράγιο να πούμε πιο ουσιαστικά πράγματα.
Όταν έπεφτα μικρός και χτυπούσα το γόνατο, η γιαγιά μου φυσούσε την πληγή μέχρι να φύγει ο πόνος, και συνέχιζε να μου λέει παρηγορητικά πως “μεγάλωσα”. Τα τραύματα φαίνεται πως μας κάνουν μεγαλύτερους. Το τραύμα της δικής σου απώλειας ας μας “μεγαλώσει” όλους.
