Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Αναγνώσεις

Αναγνώσεις

Αναγνώσεις

John-T.F and Lewellyn Powys [ο Γιάννης Γκούμας προτείνει αναγνώσεις για το Καλοκαίρι 2012 #05]

 

Οι αδελφοί Πάουις, γιοί ενός ιερέα της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ήταν ένα καταπληκτικό τρίο εκκεντρικών συγγραφέων.

Ο λιγότερο ιδιόρρυθμος από τους τρείς ήταν ο Λουέλιν (1884-1939) ο οποίος το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του πάλευε με τη φυματίωσε, στην οποία τελικά υπέκυψε. Έγραψε καλά γι’ αυτό τον αγώνα, Πετσί με πετσί (Skin for Skin, 1925) και για τα ταξίδια του, Έβενος και φίλντισι (Ebony and Ivory, 1924), υπήρξε επίσης ικανός βιογράφος. Πάντως δημιουργικός συγγραφέας δεν ήταν, και τα δυο του μυθιστορήματα είναι αμελητέα.

Διαβάστε περισσότερα
Αναγνώσεις

Jean Genêt (1910-1986) [ο Γιάννης Γκούμας προτείνει αναγνώσεις για το Καλοκαίρι 2012 #04]

 

Κλέφτης, μαστρωπός, αυνανιστής, προδότης, τοιούτος, ο Ζαν Ζενέ γεννήθηκε στο Παρίσι και η μητέρα του τον εγκατέλειψε στη κοινωνική πρόνοια, μια πράξη που όλη του τη ζωή δεν μπόρεσε να εξηγήσει. Στιγματισμένος σα κλέφτης από τους θετούς γονείς του, ο Ζενέ μεταξύ ηλικίας δέκα και τριάντα-οκτώ χρονών πήγαινε φιρί-φιρί για φασαρία. Το 1948 γλύτωσε την καταδίκη σε ισόβια φυλάκιση λόγω των λογοτεχνικών του επιτευγμάτων. Για τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ, που μαζί με άλλους ήταν υπεύθυνος γι’ αυτή τη λογική και ανθρωπιστική πράξη επιείκειας, ο Ζενέ ήταν ένας σύγχρονος υπαρξιστής ήρωας. Για τον Σαρτρ ήταν υποδειγματικός λόγω της εκλογής του να γίνει η εικόνα (κλέφτης, εγκληματίας) που οι θετοί γονείς του -και μετά η κοινωνία- του επέβαλαν.

 Μέχρι που ο Ζενέ απέκτησε λογοτεχνική φήμη, λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η δράση του ήταν βασικά αστική. Είναι ένδειξη της μεγαλοφυίας του ότι, ειδικά ως θεατρικός συγγραφεύς, έλαβε μέτρα ν’ αναπτυχθεί. Για τον συγγραφέα του μυθιστορήματος Η Παναγία των λουλουδιών (Notre-Dame des fleurs, 1944), γραμμένο κρυφά με μολύβι στη φυλακή το 1943, και την αυτοβιογραφία Ημερολόγιο του κλέφτη (Journal du voleur, 1948), το ναδίρ της ύπαρξης βρίσκεται σε μια περίτεχνη άρνηση των αστικών τελετουργιών: να είσαι βρομιάρης, να κλέβεις, να είσαι δειλός, να αυνανίζεσαι, ν’ αμολάς πορδές και να ευχαριστιέσαι τη μπόχα, να προδίδεις, σκόπιμα να είσαι τυπικός εχθρός της κοινωνίας.

Διαβάστε περισσότερα
Αναγνώσεις

Sidonie Gabrielle Colette (1873-1954), [ο Γιάννης Γκούμας προτείνει αναγνώσεις για το Καλοκαίρι 2012 #03]

 

Η Κολέτ, που γεννήθηκε στη Βουργουνδία, ήταν βασικά fin de siècle συγγραφέας,  πολυγραφότατη και πρωτότυπη συγγραφέας αναμφιβόλου αναστήματος. Όλες οι αξίες και τα ενδιαφέροντά της προέρχονται από το μποέμικο Παρίσι της νιότης της: νοσταλγία, η τρέλα της νεότητας και η μετάνοια, μια χαλαρή στάση απέναντι την ηθική. Η Κολέτ ήταν συγγραφέας μεγαλύτερης κλίμακας απ’ ότι συνήθως εκτιμάται: μπορούσε με λεπτότητα να εντοπίσει την πρόοδο των διαθέσεων της νεολαίας, να ζωντανέψει την αστική ζωή μιας demimonde (η ίδια ήταν χορεύτρια και μίμος για αρκετά χρόνια μετά από το πρώτο της διαζύγιο το 1906) και να περιγράψει την ύπαιθρο -τοπία, ζώα, πουλιά και λουλούδια- με λεπτομερειακή άνεση. Τα πρώτα της βιβλία γράφτηκαν υπό την διεύθυνση του συζύγου της Γουίλι, που ο ίδιος είχε υπογράψει. Η περιπλανώμενη (La Vagabonde, 1911) κατά κύριο λόγο έχει σχέση με την ίδια.

Cheri (1920) και το επακόλουθο (La Fin de Cheri, 1926) αποτελούν την ιστορία αγάπης ενός νεαρού για μια πενηντάχρονη γυναίκα, και τη σταδιακή αποποίησή του. Μια ιστορία που αφηγείται με εξαιρετική ευαισθησία. Duo (1934) έχει ως θέμα ένα κατεστραμμένο γάμο και έναν άνδρα που έχει αυτοκαταστραφεί από ζήλεια. Gigi (1944), γραμμένο με προσοχή και φροντίδα και δίχως συναισθηματισμό, απέκτησε φήμη ως συναισθηματική ταινία.

Διαβάστε περισσότερα
Αναγνώσεις

Belica-Antonia Kubareli, «NIKO AGO THANKS GREECE WHEN FACING THE THREAT OF DEPORTATION»

 

NIKO AGO THANKS GREECE WHEN FACING THE THREAT OF DEPORTATION
We are all refugees somehow, sometime

 

Greece is supposedly giving citizenship to foreigners after they have lived at least 10 years in the country, hold a blue and green card, and have never committed any type of crime. However, this is only on papers. In reality, almost nobody gets citizenship. People from all over the world, who have bought houses here, work legally, pay taxes, use the Greek NHS, study here and bring up their children in Greece, cannot get citizenship.
Bureaucracy, corruption, court delays, national and religious inhibitions are used as fake saving clauses to prevent people who love Greece and have made it their home, to become officially Greek citizens. The problem is huge since there are more than 100,000 people waiting for their citizenship, according to official reports; this means many more are waiting but were never listed. UK gives citizenship at 7 years of residency, USA and Canada after 3 years, France 5 years, Germany 8 years, Ireland only 1 year and so on.
Niko Ago, is a journalist of Albanian origin who came to Greece 22 years ago. He studied literature and journalism here, and has two adult daughters. He is a Philhellene, well-known journalist working for the Greek media, and has interviewed all the Greek Prime Ministers plus innumerable Greek MPs of all the parties. Niko is also a novelist and a member in the leading committee of the Hellenic League for Human Rights.
Even now that he faces the threat of deportation, Niko says, “THANK YOU GREECE” and cries for being forced to leave the country he loves.
On 17th May 2012 he was informed that he must leave Greece within 30 days because during 2007-2008 he hadnʼt paid enough money to the NHS, the reason being his illness and inability to work full time. Now Niko faces the courts when he should simply have got the Greek citizenship and nationality ten years ago. The same goes for his daughters. The same goes for so many good honest foreigners in Greece. During the second elections 15 days ago, some politicians afraid of the public outcry, agreed to stop the court procedure and ordered the Bureau for Foreigners to give him permanent residence but not nationality! However, when Nikos accepted the compromise and asked for this type of paper, the Athens municipality told him they have no governmental order to issue it!
This means, that the politicians played another atrocious game on Niko. If Niko cannot get any legal paper he might be arrested by the Police, he wonʼt be able to work as a journalist and he will have to hide or leave immediately. He will be separated from his family and his two daughters who again have no Greek nationality though they were born in Greece and donʼt even speak Albanian.
Niko Ago is a typical case. He is a man who has every right to become a Greek on paper but not in reality.
Soon Greeks will face similar problems since many will try to relocate to foreign countries due to the crisis. During the first three months of 2012, 24,000 graduates have already left Greece seeking a better future elsewhere.
If you think that every man has the right to put in action his legal rights, if you have ever felt exiled, if you have ever lived abroad, if you have ever experienced hostility or invisibility simply because you are of different colour, or language, or religion, please distribute/share this.
From ancestry Greece was the cradle of hospitality and respect to those in need.
Letʼs not abolish this now.

 

 

*************

Ο NIKO AGO ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΩ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ ΑΠΕΛΑΣΗΣ
Είμαστε όλοι πρόσφυγες, κάπως, κάποτε.

Διαβάστε περισσότερα
Αναγνώσεις

Ivy Compton-Burnett (1892-1969) [ο Γιάννης Γκούμας προτείνει αναγνώσεις για το Καλοκαίρι 2012 #02]

 

 

Η Άϋβυ Κόμπτον-Μπερνέτ, τα μυθιστορήματα της οποίας είναι χτισμένα πάνω σε μορφή διαλόγου, αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο για την Αγγλική λογοτεχνία: μια ευυπόληπτη και αριστοκρατική κυρία, η «ηθική αδυναμία» της οποίας (από την άποψη της βικτωριανής ηθικολογίας), ο λεσβιασμός, την προίκισε με υψηλή ευφυία, της άνοιξε ένα παράθυρο στην κακεντρέχεια των ανθρώπων. Αυτή η πικρή και οξύνους ευφυία, στην, ας πούμε, ενδόμυχη συνείδηση της συγγραφέως, πήρε την ειρωνική της απόφαση κάποια στιγμή μεταξύ της έκδοσης του πρώτου, τελείως συμβατικού διηγήματος, Ντολόρες (Dolores, 1911), και το Πάστορες και Κυρίαρχοι (Pastors and Masters, 1924), το πρώτο μυθιστόρημα που «φέρνει στο φως» την Κόμπτον-Μπερνέτ.
Η Άϊβυ Κόμπτον-Μπερνέτ ήταν μια πανούργα ταχυδακτυλουργός: η ηπιότητα, εσωτερική ηρεμία και ευγένεια της διαδικασία της, η αναγραφή διαλόγου,  κρύβει την άκρως μελοδραματική ιδιότητα της πλοκής των έργων της – την έλλειψη ενδιαφέροντος για ρεαλισμό – στο κάτω κάτω, όλοι οι ήρωες στα μυθιστορήματά της συμμετέχουν στην απόλαυση της δημιουργού, στυλιστικά και επιγραμματικά ( τα μειονεκτήματά της (η ανώτερη μεσαία τάξη στο τέλος της βικτωριανής εποχής), σημαντικά) και το αναγνώριζε όσο και η γνώμη της για την ύπαρξη,  η στέρηση ψυχολογικής πείρας,  γνώσης πραγματικής νοητικής διαδικασίας,  το ισχυρό, και όχι δημιουργικό, χυλωμένο στοιχείο συναισθηματισμού μέσα της. Είναι η περίπτωση θριάμβου μιας αυτοεπιβαλλόμενης, δραστικής θεραπείας. Το θέμα της, από την ευρύτερη άποψη, είναι η εκμετάλλευση: βλέπει τους τύπους της σαν εκμεταλλευτές ή εκμεταλλευόμενους  αλλά μπορεί ν’αποδειχθεί ότι οι εκμεταλλευτές είναι μεταμφιεσμένοι σε εκμεταλλευόμενους, ή η θέση μπορεί ν’ αλλάξει. Μόνο για ένα πράγμα μπορεί να είσαι βέβαιος: η επιφάνεια της ιστορίας θα παραμείνει ομιλητική, μια φλεγματική παρωδία των πρωταγωνιστών τα κατεστραμμένα και καταστρεπτικά μυαλά. Οι πλοκές της σχεδόν αμετάβλητα έχουν να κάνουν με τέτοια αισχρά, βίαια ή πολύκροτα εγκλήματα, όπως αιμομιξία, δολοφονία, πλαστογραφία κ.λπ.

Διαβάστε περισσότερα