Η Άϋβυ Κόμπτον-Μπερνέτ, τα μυθιστορήματα της οποίας είναι χτισμένα πάνω σε μορφή διαλόγου, αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο για την Αγγλική λογοτεχνία: μια ευυπόληπτη και αριστοκρατική κυρία, η «ηθική αδυναμία» της οποίας (από την άποψη της βικτωριανής ηθικολογίας), ο λεσβιασμός, την προίκισε με υψηλή ευφυία, της άνοιξε ένα παράθυρο στην κακεντρέχεια των ανθρώπων. Αυτή η πικρή και οξύνους ευφυία, στην, ας πούμε, ενδόμυχη συνείδηση της συγγραφέως, πήρε την ειρωνική της απόφαση κάποια στιγμή μεταξύ της έκδοσης του πρώτου, τελείως συμβατικού διηγήματος, Ντολόρες (Dolores, 1911), και το Πάστορες και Κυρίαρχοι (Pastors and Masters, 1924), το πρώτο μυθιστόρημα που «φέρνει στο φως» την Κόμπτον-Μπερνέτ.
Η Άϊβυ Κόμπτον-Μπερνέτ ήταν μια πανούργα ταχυδακτυλουργός: η ηπιότητα, εσωτερική ηρεμία και ευγένεια της διαδικασία της, η αναγραφή διαλόγου, κρύβει την άκρως μελοδραματική ιδιότητα της πλοκής των έργων της – την έλλειψη ενδιαφέροντος για ρεαλισμό – στο κάτω κάτω, όλοι οι ήρωες στα μυθιστορήματά της συμμετέχουν στην απόλαυση της δημιουργού, στυλιστικά και επιγραμματικά ( τα μειονεκτήματά της (η ανώτερη μεσαία τάξη στο τέλος της βικτωριανής εποχής), σημαντικά) και το αναγνώριζε όσο και η γνώμη της για την ύπαρξη, η στέρηση ψυχολογικής πείρας, γνώσης πραγματικής νοητικής διαδικασίας, το ισχυρό, και όχι δημιουργικό, χυλωμένο στοιχείο συναισθηματισμού μέσα της. Είναι η περίπτωση θριάμβου μιας αυτοεπιβαλλόμενης, δραστικής θεραπείας. Το θέμα της, από την ευρύτερη άποψη, είναι η εκμετάλλευση: βλέπει τους τύπους της σαν εκμεταλλευτές ή εκμεταλλευόμενους αλλά μπορεί ν’αποδειχθεί ότι οι εκμεταλλευτές είναι μεταμφιεσμένοι σε εκμεταλλευόμενους, ή η θέση μπορεί ν’ αλλάξει. Μόνο για ένα πράγμα μπορεί να είσαι βέβαιος: η επιφάνεια της ιστορίας θα παραμείνει ομιλητική, μια φλεγματική παρωδία των πρωταγωνιστών τα κατεστραμμένα και καταστρεπτικά μυαλά. Οι πλοκές της σχεδόν αμετάβλητα έχουν να κάνουν με τέτοια αισχρά, βίαια ή πολύκροτα εγκλήματα, όπως αιμομιξία, δολοφονία, πλαστογραφία κ.λπ.
Τελικά, αυτά μπορεί να μην είναι καν μυθιστορήματα, αλλά διασκεδαστικές ινδικές φαντασιώσεις, όπου τίποτε δεν συμβαίνει στα μυαλά των ανθρώπων. Όπως η ίδια είχε πει με χαρακτηριστική παραπλανητική, σαρδόνια ευθύτητα: «η πραγματική ζωή» δεν «βοηθάει σε τίποτε». Αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Τελικά η ποιότητα που αποκομίζουμε από αυτές τις πατατηρήσεις είναι εξίσου τραγική με την πρόθεση της -με κλασική παιδεία- γεννήτρας τους. Υπάρχουν πάνω από είκοσι μυθιστορήματα, από τα οποία κάποιος μπορεί να επιλέξει: Αδέλφια και Αδελφές (Brothers and Sisters, 1929), Γονείς και Παιδιά (Parents and Children, 1941), Υπηρέτης και Υπηρέτρια (Manservant and Maidservant, 1947), Μια Κληρονομιά και η Ιστορία της (A Heritage and its History, 1951), που είναι όλα θαυμάσια.
