Η ώρα που ξυπνάω κάθε μέρα είναι η ίδια. 07:40. Κάθε πρωί χρειάζομαι είκοσι λεπτά να αποφασίσω να σηκωθώ. Χρειάζεται να πάρω τα χάπια μου. Dagrilan. Η φλουοξετίνη είναι ένας εκλεκτικός αναστολέας της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης. Δύο κάθε πρωί. Αυτό έχει γίνει προέκταση του εαυτού μου. Πολλά χρόνια παίρνω χάπια για πρωινό. Η επανάληψη κάθε μέρα θυμίζει εκείνη την ιστορία με την μαρμότα. Είναι η μέρα της Μαρμότας.
Η διαδικασία έχει ως εξής: αν η μαρμότα βγει από τη φωλιά της και δει τη σκιά της (επειδή ο καιρός είναι ηλιόλουστος), τότε θα υπάρξουν ακόμα έξι εβδομάδες χειμώνα. Αν δεν δει τη σκιά της (επειδή ο καιρός είναι νεφελώδης), τότε η άνοιξη θα έρθει νωρίτερα.
Δίπλα σε αυτά προσπαθώ να εξηγήσω το μυστήριο της καθημερινότητας. Μια χρονιά έφτασα να παίρνω έξι χάπια κάθε μέρα, αντικαταθλιπτικά, αντιψυχωτικά, αγχολυτικά. Ξημέρωνα με τη λογική ότι τα χρειαζόμουν. Θυμάμαι να με έχουν φάει τα συναισθήματα και αν μην μου έχει μείνει καμία αντίδραση. Μια ευθεία γραμμή.
Έλεγα αν φύγω από το σπίτι θα πάω στην στάση του λεωφορείου δέκα λεπτά νωρίτερα πριν έρθει το λεωφορείο. Θα ελέγξω ότι έχω το εισιτήριο πίσω από το κινητό στην στροφή. Αν δεν έχω θα κρατάω τα ψηλά στο χέρι μέχρι να φτάσω στο μηχάνημα να βγάλω εισιτήρια. Θα μπω στο λεωφορείο. Θα πω καλημέρα στον οδηγό και θα πάω να κάτσω στην θέση αριστερά πίσω από την μεσαία πόρτα. Θα κατέβω μία στάση πριν την δουλειά μου. Η ώρα είναι 08:42. Θα ανοίξω το γραφείο. Θα ανοίξω τον υπολογιστή. Θα κάνω καφέ. Θα πάω να βαφτώ και θα αρχίσω την μέρα μου. Κάθε μέρα.

Αγαπητοί γονείς, δάσκαλοι και συμπολίτες,

Σήμερα, έχουμε τη δυνατότητα να μπορούμε να συζητήσουμε για την αναγκαιότητα των σχολικών στολών. Είναι ευλογία να έχουμε λόγο σε αυτό το ζήτημα για το καλό των μαθητών, προς όφελος των παιδιών μας, για το συμφέρον του μέλλοντός τους.
Σήμερα, δεν θα σας μιλήσω ως γονέας ούτε ως εκπαιδευτικός, θα σας μιλήσω κυρίως ως ένα άτομο που έχει την εμπειρία και των δύο καταστάσεων.
Δεν είναι η στιγμή για να συζητήσουμε τη σημαντικότητα της σχολικής ζωής, καθώς αυτό είναι κάτι που όλοι το αναγνωρίζουμε, αλλά είναι η στιγμή να σκεφτούμε τη σημαντικότητα ενός ενδυματολογικού κώδικα και πώς μπορεί αυτός να επηρεάσει τη ζωή ενός παιδιού.
Το δίλημμά μας έχει ως εξής: Θα πρέπει οι μαθητές να φοράνε μια συγκεκριμένη στολή κατά τη διάρκεια της παρουσίας τους στο σχολείο;
Όπως ανέφερα προηγουμένως, είχα την ευκαιρία να βιώσω και τις δύο καταστάσεις. Ως την ηλικία των δέκα ετών είχα την υποχρέωση να φοράω μια συγκεκριμένη σχολική στολή. Ήταν τότε που η κυβέρνηση πέρασε έναν νόμο που έπαψε εκείνη την υποχρέωση. Είχαμε κερδίσει την ελευθερία να επιλέγουμε τα ρούχα που θα φορούσαμε στο σχολείο κάθε μέρα· είχαμε χάσει τη χαρά που είχαμε στις αρχές κάθε Σεπτέμβρη για να φροντίσουμε για τη νέα μας σχολική ποδιά.
Πάνε σχεδόν σαράντα χρόνια από τότε. Όλοι έχουμε προσέξει – τα τελευταία χρόνια – ότι όλοι – αρκετά συχνά – λαμβάνουμε μαζικά emails από το σχολείο ζητώντας μας να προσέχουμε τα ρούχα που φοράνε τα παιδιά μας στο σχολείο. Έχετε προσέξει τι ρούχα φοράνε τα παιδιά σας όταν πηγαίνουν σχολείο; Πιστεύετε ότι η εμφάνισή τους είναι η κατάλληλη; Αν ναι, γιατί λαμβάνουμε τέτοια emails; Ως γονείς, θα πρέπει να κάνουμε κάτι γι’ αυτό;

Αντίλαλος, παραμόρφωση, απελευθέρωση

Η Τζαζ της λογοτεχνίας του Σάκη Παπαδημητρίου είναι μια συλλογή δοκιμίων που δοκιμάζει να δει τη λογοτεχνία σαν μουσικό όργανο. Όχι ως απλή αφήγηση, αλλά ως κάτι που αναπνέει με ρυθμό, που αποσπάται, που σταματά για να ξαναρχίσει αλλιώς· σαν μια παρτιτούρα που άλλοτε ακολουθεί τη μελωδία και άλλοτε ξεστρατίζει στον αυτοσχεδιασμό. Ο Παπαδημητρίου προτείνει ότι η λογοτεχνία δεν «δανείζεται» απλώς από την τζαζ — ρυθμούς, παύσεις, παραλλαγές — αλλά μπορεί να λειτουργεί η ίδια ως τζαζ: ένας χώρος όπου οι λέξεις γίνονται μελωδίες, διακόπτονται, επιστρέφουν, δοκιμάζουν νέα μοτίβα. Η συγγένεια ανάμεσα στο κείμενο και τη μουσική δεν είναι διακοσμητική αλλά ουσιαστική· όπως ο αυτοσχεδιασμός της τζαζ, έτσι κι η γραφή επιδιώκει την έκπληξη, την παραμόρφωση, την ελευθερία.

Το βιβλίο είναι οργανωμένο σε μικρά δοκίμια που λειτουργούν σαν μικρές συνθέσεις. Άλλοτε θυμίζουν κριτικές σημειώσεις, άλλοτε προσωπικές αφηγήσεις, άλλοτε σχόλια πάνω σε συγγραφείς ή μουσικούς. Η γλώσσα, συχνά ρυθμική, κυλάει σαν να ακολουθεί φράσεις μουσικές: κυκλικές, επαναληπτικές, σκόπιμα ανολοκλήρωτες. Οι διαδρομές του Παπαδημητρίου δεν είναι ποτέ ευθείες· το κείμενο διαρκώς παίρνει παρακαμπτήριες, ανοίγει χαραμάδες σε νέους συνειρμούς, αφήνει τον αναγνώστη να γεμίσει τα κενά. Σε αυτό μοιάζει να ενσαρκώνει τον ίδιο τον αυτοσχεδιασμό: η ουσία δεν είναι το πού θα καταλήξει, αλλά το ταξίδι του ήχου και της φράσης.

1.

Εμφανίζονται όλες τους όταν βρέχει δυνατά.

η δυνατοπόδαρη,

η λειποπρόσωπη,

η χωματοσκεπασμένη

η απαλοματούσα,

η χλωρόκαρδη,

η πικροφέρουσα,

η φωτοκόπτουσα,

η σκοταδοφρονεμένη,

εκείνη που κουρεύεται μαζί μου στον καθρέφτη κι εκείνη που εξαγοράστηκε μ’ ένα μήλο.

Ήταν τα άλογα αληθινά;

Τις μέρες που δεν είμαι ο εαυτός μου ευτυχώ.

Σήκωσε το γαμωτηλέφωνο.

Διαβάστε περισσότερα

Μακριά απ’ τα πολλά φώτα και τη συνάφεια του κόσμου, μακριά απ’ τις πολλές κινήσεις κι ομιλίες, η χαμηλών τόνων, αισθαντική εργάτρια των λέξεων -που πιασμένες χέρι χέρι κεντούν ακριβή ποίηση- Κορίνα Καλούδη συνεχίζει να μας χαρίζει το προσωπικό της γεμάτο ανταύγειες ποιητικό ημίφως μέσω των ποιητικών της μικροαφηγήσεων και μονολόγων. Την θαυμάσαμε με την πρώτη της ποιητική συλλογή «Και βέβαια τους φοβάμαι», το 2020, για να επιστρέψει δύο χρόνια μετά (αυξάνοντας και δικαιώνοντας τον θαυμασμό μας) με τη δεύτερη ποιητική της ανθολογία «Χρειάστηκε να κλέψω» και, σταθερά από τις εκδόσεις Περισπωμένη, λίγους μήνες πριν, η Καλούδη εξέπεμψε νέο σήμα με το τρίτο της εξαίρετο ποιητικό βήμα υπό τον τίτλο «Άλλος ο φόβος τώρα». Ακόμα πιο ώριμη, ακόμα πιο ευθύβολη, με ποιήματα που κινούνται μεταξύ του προσωπικού και του συλλογικού, με λόγο κοφτερής τρυφερότητας και τρυφερής μαχαιριάς, λόγο περιεκτικό μες στην οικονομία του, καλά μετρημένο, αυστηρά λιτό, υπόγειο, βιωματικό και ακαριαίο.

Η κοινωνία, η οικογένεια, το τραύμα, ο εαυτός , ο κόσμος, όλα είναι εδώ και εναλλάσσονται ως θεματικοί άξονες στο νέο ποιητικό βιβλίο της Κορίνας Καλούδη μαζί μ’ ένα φόβο άλλο, ενδόμυχο, παρόντα σαν σκιά και εχθρός πίσω από φυλλώματα και τεχνητές ηλιαχτίδες. Η ζωή προχωρά, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, αγαπούν στ’ αλήθεια και στα ψέματα, εκμεταλλεύονται, απουσιάζουν, στέκονται αμήχανοι μπροστά στον εαυτό τους που τους προδίδει, διαπράττουν εγκλήματα κι αυτοκτονούν βουλιάζοντας στους καναπέδες τους, περπατούν πλάι στο κύμα και στο κενό της ύπαρξής τους. Η σιωπή ακούγεται και τα δέντρα εξακολουθούν να ψηλώνουν δίχως να χρειαστεί να μάθουν τίποτα. Κι η γραφή της Καλούδη είναι αναγνωρίσιμη: ακόμα κι αν δύο στίχοι της ήταν γραμμένοι σ’ ένα τοίχο σε μια συνοικία της Αθήνας ή του κόσμου, θα ήμασταν βέβαιοι πως ανήκουν σ’ εκείνη.