Πέραμα 1958, Μαρία Πωπ, τέμπερα

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ   (Πεζοτράγουδο)

                                                   Μνήμη του Κώστα Ριτσώνη

`

Για χρόνια εργάστηκα στην πολεοδομία Περάματος

και στων νεόπλουτων του Θριάσιου Πεδίου τα παλάτια.

`

Αθήνα – Πέραμα κάθε πρωί με τη σακαράκα μου

τη «Μαίρη», ένα Ρενό του 1989,

Πέραμα – Αθήνα κάθε μεσημέρι με το άι – σιχτίρ

αγκομαχώντας ακόμα και στην ευθεία –

μην μου μείνει το κορίτσι και ξενυχτήσουμε

στην κωλοεθνική με μπάστακα

τους τροχονόμους.

`

Τις ιδέες μου τις είχαν για σημαία

οι πολιτικοί μηχανικοί του δήμου,

οι κατά συρροή τεμπελχανάδες,

κάτι κουστουμαρισμένα αντράκια της φακής

σπουδαγμένα στην Ιταλία,

ντόπιοι Αρβανίτες που κάπνιζαν

πανάκριβα τσιγάρα

και μας το έπαιζαν αφ΄ υψηλού

με την πειθώ συνήθως έτοιμη,

για να τρέχουν πάντα οι άλλοι,

κάτι κουτορνίθια σαν εμένα

στις διαταγές τους.

`

Επιτέλους συνταξιοδοτήθηκα

απ’ όλο εκείνο τον κόσμο

του φθόνου και της χολής.

Έριξα δέκα μούντζες πίσω μου

και αμείτε στα κομμάτια.

`

Έκτοτε, σαν με τρακάρουν πουθενά στον Πειραιά,

όλοι σπεύδουν περιχαρείς να με κεράσουν.

Χόρτασα χρόνια από τη ζήλια και τα μαχαιρώματα τους

γι’ αυτό, και μ’ ένα ξερό «ευχαριστώ»,

ή κάποια δικαιολογία της στιγμής

αμέσως τους προσπερνάω.

`

Όμως προχτές που βαρέθηκα και πάλι

της γυναίκας μου τη γκρίνια,

είπα να πάω μια βόλτα μεσημεριάτικα

στην παραλία της Ελευσίνας.

`

Στάγδην  

Αφού   από   αυτή τη  βρύση
έπαψε  να   ρέει  ζωή
όπως  άλλοτε
κι   έμεινε  το  σώμα
μια   κρεμάμενη  σταγόνα

Θα  πέσει, δε  θα  πέσει …

Και   κυρίως  δίχως  λύπη
μόνο  με  μια  τελευταία   ευχή
να   φύγουν όλα  όπως   ήρθαν

δίχως   θόρυβο
ούτε  ένα  πλατς στο  νεροχύτη

Έπεα   πτερόεντα

Οι  άνθρωποι  μιλάνε
μιλάνε πολύ
σχεδόν  μονολογούν
Μόλις  σηκώσει  η γλώσσα τους πανί
ορμάνε κατευθείαν στο πέλαγος
χωρίς  τιμόνι  και  χωρίς σκοινί
Ο μόνος  καπετάνιος  είναι    η  σιγουριά  τους
ότι  ξέρουν τα  κόλπα  των ανέμων
ότι   τα  σκυλόψαρα  θα  κάνουν τα  στραβά μάτια
ότι  στην κρίσιμη στιγμή θα  πεταχτεί  ένας  Ιησούς
και θα προστάξει : κοιμήσου φουρτούνα
μιλάνε
στίβουν  τη  λέξη πιο δυνατά και από λεμόνι
τρέχει  ποτάμι  ο  ιδρώτας
Είναι οι  σκέψεις  τους   που  ολημερίς σκάβουν
Αφήνουν το στόμα να μιλάει
και  το μυαλό  να βολοδέρνει  στα όνειρα
Μέχρι να τους σκουντήξει ένα  αδιάκριτο γιατί
Όταν  γεμάτοι  έκπληξη  αντικρίζουν  τις  κουβέντες τους
Όταν  οι  κουβέντες  τους
δίχως  κανείς  μα κανείς πρώτα  να τις δικάσει
καταπίνουν από μόνες τους το κώνειο

`

Λόγος
Α’
Εικόνες άστρων νεαρών
Χέρια τριδάχτυλα μετέωρα
Ή τρίαινες υπεριώδους οπτικής
Αέρια κατάλοιπα υπερκαινοφανών
Εκρήξεων και φάσματα της Ανδρομέδας
Ουράνια νεφελώματα κάθε λογής
Του Βέγα, της Παρθένου
Με το δικό μου Λόγο υπάρχετε
Και με την απουσία του ευθύς
Σας εξορίζω στην ανυπαρξία.

Β’
Κόσμε,
Γαλαζοπράσινο λιθάρι εσύ μοίρας αμφίβιας
Που ρίφθηκες απ’ της μεγάλης σχάσης τη σφενδόνη
Κι από το χέρι του θεού εξωραϊστηκες
Όπως ακριβώς σε κληρονόμησα
Μονάχα με τα μάτια μου μπορώ
Να σ’ ερμηνεύσω
Και με τα λόγια μου εφεξής να εξυμνώ
Όλα σου τ’ αξεδιάλυτα καμώματα.

ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Το κεφάλι έγειρε
διπλώθηκε δεξιά
και κοιμήθηκε
τα όνειρα πριόνι και φυσαρμόνικα.

ΚΑΤΑΓΜΑ

Ο δρόμος μου γυάλινο δάπεδο
ούτε ενα δάκρυ.
Χρυσές πεταλούδες σπαρταρούσαν μέσα στο γυαλί
κυππαρίσια γέρναν από ύπαρξη
το δάπεδο άνοιγε και με ρουφούσε
Στον αυχένα του βουνού πρυσμένο το φεγγάρι.
Δεν γνώριζα ούτε ζωντανό ούτε νεκρό
φοβήθηκα.

Προς Διονύσιο Σολωμό
Ελεύθεροι Πολιορκημένοι 2020
Εκείνο το
“κι η μάνα το ζηλεύει”
πέταξε αλαφιασμένο πάνω απ’ τους χρόνους σου
και θρονιάστηκε πάνω στις στέγες μας

Εκείνο το
“Στέκεται παράμερα και κλαίει”
πού να ‘ξερες σήμερα
σε ποιες επικαιρότητες εγκαθίσταται
σε ποιες πολιορκίες…