Μύρο χυμένο στη γη, γλυκό κρασί τα χείλη σου και το κορμί σου
ένας ανθοφόρος ορίζοντας γιομάτος αμαρυλλίδες, χρυσάνθεμα, κυκλάμινα
και γιασεμιά.
Με τη δύναμη της ανεξίτηλης γοητείας σου παρασέρνεις τα πάντα
στο πέρασμά σου κι ο αντίλαλος της φωνής σου, άπλετο φως
που ιστιοδρομεί στις αφύλαχτες και στις απερίφρακτες νύχτες…
Ακάματος οδοιπόρος περιδιαβαίνω στις ίδιες διαδρομές
χωρίς να μπορώ να κατασιγάσω τις υλικές και τις ψυχικές μου αναζητήσεις.
Ένα κομμάτι χρόνου που ανήκει στη δική σου αιωνιότητα διεκδικώ
κι ότι έζησα δίπλα σου το κουβαλάω ακέραιο μέσα μου.
Και στον ήλιο και στη βροχή απολαμβάνω την πνοή της θαλασσινής σου αύρας που ακκίζεται στους λασπωμένους χωματόδρομους,
στα γόνιμα χωράφια με τους ηλίανθους και τ’ αραποσίτια,
στα χορταριασμένα περάσματα που συνταξιδεύουν οι ελπίδες, οι λαχτάρες και τα όνειρα.

Απ’ την αρχή

Σ’ αυτό το ταξίδι η γη
δε θα έχει μνήμες.
Οι σκιές των δένδρων
θα είναι απείραχτες
από στρατοκόπους.
Ο αέρας θα φυσάει παρθένους
καημούς, και το χάδι του
πρώτη φορά θ’ αγγίζει
ανθρώπινες λέξεις.
Οι σιωπές θα τορνεύουν λαμπρά
τους αθώρητους βράχους
σκαλίζοντας στους αιώνες
τη λήθη του χρόνου.

Σ αυτό το ταξίδι η γη
δε θα έχει μνήμες και φωνές.
Ούτε δάκρυα
από αλλότρια συναισθήματα.
Το χώμα ολόφρεσκο
θα χαμογελά
και τα πόδια μας θα χορεύουν πάνω του
ρυθμούς ασχημάτιστους.

Σε αυτή τη γη,
καθώς θα χαράζει άλλος καιρός,
θα φυτέψουμε νέους θεούς
και θα ριζώσουμε άφατες προφητείες,
παραχαράσσοντας την ιστορική αφήγηση
που θέλει μνήμες για να ζει,
βήματα για να στέκει.

Ακόμα και ο έρωτας θέλει
καινούργια γέννα.
Έρχεται κάποτε η στιγμή που ο θάνατος σε έλκει
κι ο έρωτας καραδοκεί να πιάσει τη στιγμή
και ν’ ανθοφορήσει.
Σπέρμα και μήτρα για να ζει
ο θάνατος του πλέκει.
Σ αυτό το ταξίδι η γη δε θα έχει μνήμες. . .

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ

Ἡ πόλις νεκρή
βυθισμένη στὴν σιωπή
στὸ τίποτα πνιγμένη

Οἱ ἄνθρωποι κρυμμένοι
ἐλεύθεροι ἐγκλεισμένοι
σὲ οἰκεία φυλακή

Ἔτσι
σὰν πεθαμένος ἂν σταθῇς
καὶ τὴν σιωπὴ ἀφουγκραστῇς
ἴσως ἀκούσῃς τοὺς νεκρούς
νὰ σιγοτραγουδᾶνε

Tο φιλί πλέον

έχει ενταχθεί στα προστατευόμενα είδη

γιατί – καθώς αποφάνθηκαν οι ειδικοί –

τα χείλη μεταδίδουν τον ιόν

και στ’ αγκάλιασμα μπήκε απαγορευτικό

όμως κάθε βράδυ

παίρνω από την προκυμαία της σιωπής

τ’ ανυπότακτο καράβι των ονείρων

αράσσω στην περίκλειστη

άδεια μοναξιά σου

την αγκαλιάζω

και τη γεμίζω με φιλιά

Στημένο  Όνειρο

Απόψε ονειρεύτηκα όνειρο που ’χα στήσει.

Με προ Χριστού σενάριο και καστ που ’χε απιστήσει.

Εγώ με ρούχα του έρωτα, με λούσα της αγάπης,

έφερα και στ’ απόθεσα, δώρα μου της απάτης.

Κι απόμεινα γυμνή. Γυμνή από φόρεμα θνητό

από ενοχή. Σε μιαν αόριστη εποχή ν’ ακινητώ.

Σούρσιμο φιδιού ακούστηκε έξαφνα από μακριά.

Που κρύφτηκε και μας κοίταζε από μιαν άκρια.

Άνοιξες δρόμο στο κορμί που έβγαζε απ’ τ’ όνειρο.

Πάνω μας το μήλο επικρέμαται ακόμη πρώιμο.