Οι φρουροί της νύχτας και του έρωτα στα δυτικά

Αυτός ο απροσδιόριστος σπαραγμός
που αντηχεί μακάβρια
νύχτα καλοκαιριού
από το βάθος της πόλης
στα τσιμεντένια τοιχώματα των πολυκατοικιών
είναι οι γάτες που μαλώνουν
όλο έξαψη
για έρωτα
και οι νεκροί στρατιώτες
στα Συμμαχικά Κοιμητήρια
του Ζέιτενλικ
που για έρωτα
δεν πρόλαβαν
να μαλώσουν
πολύ

Γέμισμα

Αιμοδοτώ,
ποτέ κυριολεκτικά,
πάντα με τη σκέψη.
Παθαίνουν οι άνθρωποί μου
δίχως να ματώσω.
Γιατί αρέσκομαι
να παρακολουθώ τη σύριγγα πώς να γεμίζει,
τη μποτίλια που ασφυκτιά έτσι,
κάθε μέρα στο γέμισμα…
Προχωράμε ανηφορικά,
ξέχειλα τα αισθήματα,
οι καρδιές ανυπότακτες, έτσι κι αλλιώς.
Στο δρόμο επαναστατεί το άνθος.
Βγαίνει στην πέτρα,
μας χαιρετά εμπιστευτικά!
Γεια σας, υπέροχα λουλούδια!
Μην ανησυχείτε,
η ορθογραφία των ονομάτων σας μόνο κινδυνεύει.
Εσείς βρίσκετε το τέλος σας,
πριν ανακτήσετε οποιαδήποτε μάταιη σκέψη.
Η δική σας πληγή δεν πονάει,
γιατί συνοδεύει τις ξένες πληγές
εργαζόμενη σκληρά.
Και το άρωμά σας
ω, είναι τόσο μαγικό, φίνο!
Περνά, διαβαίνει,
φωτά στα πρόσωπα, οικεία ζέστη,
μέσα στην σκιερή ευθύνη τους
να γεμίσουν το πλάνο
κι ύστερα να το αφήσουν
κενό,
όμορφο κι αιθέριο να μοσχοβολάει
ανθρώπινη απουσία.

artwork: Ελισάβετ Μουζάκη

EΠΑΓΓΕΛΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

Της παίρνω από τα χέρια το παιδί κι
εκείνο αρχίζει να κλαίει.
Λογικό, σκέφτομαι
το παιδί θέλει τη μάνα του
και της το ξαναδίνω.
Ύστερα κοιτάζω τα παπούτσια μου.
Μέσα τους είναι τα πόδια μου
κάλτσες ιδρωμένες.
Ευτυχώς, σκέφτομαι
όταν το παιδί μας κοιμηθεί
θα μου τις πλύνει.
Όσο για τις πατούσες μου
θα ξεμυρίσουνε κι αυτές
κάνοντας ποδόλουτρο
μέσα στον ιδρώτα της.

Οι νεραντζιές

“Troppa luce è di fuor, e troppo primavera”, πάσχιζε ν’ ακουστεί η φωνή μεσ’ απ’ τις γρατζουνιές στο πικάπ. Πρέπει να το μαζέψω κι αυτό.
Στο ταξί, που με έπαιρνε μακριά απ’ το κέντρο, με χτύπησε, απ’ το ανοιχτό παράθυρο, η μυρωδιά απ’ τις ανθισμένες νεραντζιές. Μου θύμισε άλλες χρονιές, ματαιώσεις, αλλαγές.
Τόσα χρόνια μακριά απ’ την πόλη αυτή, είχα ξεχάσει σχεδόν το άρωμα.
Έχει μιά πίκρα μέσα, σαν κι αυτή που δίνει μια μαύρη σκέψη, την ώρα της γλύκας του φιλιού.
Την τελευταία βραδιά, έκοψα ένα κλαράκι και το άφησα στο γνωστό σημείο. Δεν ξέρω αν ήταν εκεί το πρωί. Η αν μύριζε ακόμα. Είναι πολλές ώρες μιά ολόκληρη νύχτα.
“Δεν το πέταξα, το μύρισα και το άφησα”, είχες πει μιά φορά.
Θα μου λείψουν αυτές οι νερατζιές. Και να σκεφτείς, ότι κάποιοι θέλουν να τις μπολιάσουν. Πιο χρήσιμα τα λεμόνια, λένε.
Λες κι η μοσχοβολιά τους και μόνο δεν αρκεί.
Λες και δεν υπάρχει δικαίωση για κάτι που βγάζει καρπούς
κι αυτοί απλά ωριμάζουν
και πέφτουν.

ΛΕΥΚΟ ΧΑΡΤΙ

Λευκὸ χαρτί
ξυσμένο μολύβι
γόμμα καινή

Ἡ δημιουργία τοῦ σύμπαντος
ἔπεται

ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΖΩΗ

Ὅλη μου τὴν ζωή
ψάχνω τὴν λέξι

Τὴν λέξι τὴν ἰδανική
τὴν λέξι τὴν κατάλληλη
τὸ νόημα νὰ ἐνσαρκώσω