ΛΙΑΣ Ο ΑΝΤΙΛΕΞΙΣΤΗΣ Η’ ΛΕΤΡΙΣΤΗΣ

23.03.2021

Ηλίας πλάγιος στήνει ξωκλήσι στ’ όρος
Δίνει ποίηση στα σύννεφα Λέξη κ’ Πλέξη
Θαυμάζει ο κόσμος Τον Βράχο Νου κορώνει
Να χώσει θέλει τ’ αναστημένο του παπούτσι
Μανουάλι Άμμου το μυαλό ενός τρελού
ίδιος καιρός -χαραυγή ή λυκαυγές αδιάφορο
Σαλεύει το σύνορο Δημιουργίας-Καταστροφής,
Στρόβιλος ανήφορος εξασφαλίζει θεαματική πτώση
Συννεφιάζει στα Πετράλωνα κι η β’ βουλή αναιρεί τη
μοναρχία λόγου για τον κοινοβουλευτισμό των στιγμών
Αν ο Ηλίας λαγαρίσει έτσι την πείνα του πνεύματος
Θα γεμίσει ο όγκος του σώματος ανάγκες τα θέλω
Θα κατέβει τρανό χτικιό στα σπίτια της Κυνοσούρας
Θα ζητήσει απ’ τους ενενήντα δύο κατοίκους-σκυλιά
Κάτουρο νερό το αίμα να γαβγίζει: Δέλτα τα Έψιλον
Ιδού, η αλφάβητος: Κάνει Γάμμα στο αλογάκι-σκάκι
Ο Ηλίας, κάποτε, από κίονας-κέρβερος λέξεων αλλάζει
Υπερίωνας με καρφωμένες σύριγγες για φωτοστέφανο
Φωτίζει την κοινοπολιτεία ποιητών με λετρισμό τ’Ιζού
Άναρθρες φωνές άφωνοι ψάλτες καλούν τις σειρήνες
Ο Πλάγιος δεμένος στο κατάρτι του σταυρού ορθόφωνα
Ταξιδεύει στα νέφη μιας ουρανοθάλασσας με αστερίες
Εκεί, βλέπει τις μαύρες γοργόνες με τις χελιδονίσιες ουρές
Νομίζει ότι ήρθε η Άνοιξη και παραμελεί, Παρά τον μύθο, Ένεκα
Οφθαλμαπάτης, να βουλώσει αυτό το μάτι κι αυτί του Ποιητή…

Είναι ένα έλκηθρο
όχι σε πάγο
σε αγροτικό άγριο δρόμο
Το έλκηθρο
το σέρνουν
50 σκυλιά
50 λύκοι
+
50 αγριογούρουνα
Αυτόν που το οδηγεί
τον λένε
Ναζωραίο

A Boy with Sailboats, Henri Martin

Στο καρνάγιο της ψυχής,

έξυνε τη σκουριά της λαμαρίνας,

ύστερα έριχνε καθαρό νερό, με τον κουβά,

το τραβούσε από το πηγάδι της αυλής,

μαζί με τη σκόνη της σκουριάς,

ξέπλενε και τα πιο οδυνηρά κεφάλαια της ζωής του.

Στα φανερά, μια γυναίκα,

σύντροφος γερασμένη,να στέκεται με αυταπάρνηση,

να επιμένει, αγνά αισθήματα,

τού ’φτιαχνε καφέ, τού γέμιζε το ποτήρι κρύο νερό,

τα χάπια, στο γυάλινο πιατάκι.

Όταν το άγγιζε, και μαζί του τις άκριες των δαχτύλων της,

χτένιζε μεμιάς την αλισάχνη στα βλέφαρα,

εφικτή αθώωση στα δάκρυα,

θυμόταν πως σ’ αυτό το ίδιο,

κάποτε τού σέρβιρε γλυκό του κουταλιού.

Στα κρυφά, οι ανεπίτρεπτες επιθυμίες,

αναμνήσεις που έπαιρναν να ξεθωριάζουν,

όλες σε βαμμένα πρόσωπα, αυτά των λιμανιών,

να ζούσαν άραγε; ή μόνο στη σκέψη του…

Αποδιοπομπαίο εγχείρημα

Προτού φορτώσεις τα λαθεμένα σου

στην Ειμαρμένη,

δες το στρείδι

που έφτασε τον κόκκο του

μαργαριτάρι

*

Αντενδείξεις

Προπάντων τ’ όνειρο·

Αν το καταχραστείς,

θα είναι λες και ζήσαμε

“Hellisempty,

And all the devils are here.”

William Shakespeare, TheTempest: 1.2.252-253