Το έντομο

Ένα αλλόκοτο έντομο περιφερόταν αργά χθες βράδυ

μπροστά από τη βιβλιοθήκη μου.

Ούτε ακρίδα ούτε κατσαρίδα.

Πρώτη φορά είδα τέτοιο πράγμα

αντί να το κοιτάξω καλύτερα

πήρα μια παντόφλα και το κυνήγησα

ευτυχώς πρόλαβε να κρυφτεί μέσα στα βιβλία

δεν το ξαναείδα (μετά διηγήθηκα αυτό το περιστατικό στον Λαλ που χαχάνιζε).

Σκέφτομαι ότι χρόνια μετά

μπορεί να εμφανιστεί μπροστά μου

υπερμεγέθες και καλοταϊσμένο

με εύγευστες σελίδες της βιβλιοθήκης μου

και να θελήσει να πάρει εκδίκηση.

Από τα σαγόνια του

θα κρέμονται γραμμές λαμπερών στίχων

τα πόδια του θα σέρνουν

αίσιους τίτλους

Τώρα κείτεται 

Τώρα κείτεται απάνω στην τσουρουφλισμένη χλαίνη
μ’ ένα σταματημένο αγέρα στα ήσυχα μαλλιά
μ’ ένα κλαδάκι λησμονιάς στ’ αριστερό του αυτί
μοιάζει μπαξές που το `φυγαν άξαφνα τα πουλιά
μοιάζει ρολόι αγγέλου που εσταμάτησε
όμως το γέλιο κάηκε, όμως η γη κουφάθηκε
όμως κανείς δεν άκουσε την πιο στερνή κραυγή
όλος ο κόσμος άδειασε με τη στερνή κραυγή.

ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Στην τσακισμένη πολυθρόνα
Κάθεται
Πετσί αργασμένο
Αγρυπνισμένο
Αναπολεί
Μπορώ να υποθέσω τι

Το εξαχνωμένο όραμα
Τη δωρεά, τον μαύρο ανήφορο
Σημαίες, κοίτα πόσες
Κι άλλες τόσες

Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό
Είχε κι αυτός πιστέψει τον Καιρό

Πατέρα, ε;
Κόκκινα σύνεφα
Και Μαγιακόφσκι και Ουλάνοβα
Περήφανος πολύ για τον Γκαγκάριν
Ενώ στα ξερονήσια ξαγρυπνούσανε
Λακεδαιμόνιοι και Θεσπιείς
Διπλά παραδομένοι στο θεριό
Κι απ’ τους εχθρούς κι απ’ τους συντρόφους τους

Δεν άντεξες.
Δραπέτευσες
Ήταν και του Πλουμπίδη η φθίση
Το ανεπίτρεπτο μεθύσι
Του κρεμασμένου με το όπλο παρά πόδα
Τέρατα. Ούτε Αντιγόνη ούτε Κρέοντας
Αρρωστημένη μηχανή, σφαγιοβόρος

Στην πολυθρόνα όρθιος
Των ενενήντα χρόνων σου σηκός
Η πόλη πάντοτε, το τίμημα
Της εξουσίας του κενού ο ενικός

Μια τρύπα στο νερό

Μια δίνη τα ανθρώπινα
Αχόρταγη

Κι εσένα θα σε καταπιεί
Κι εμένα θα με καταπιεί
Παρηγορήσου:
Όλους
Πού το χωριό το ορεινό
Που έπαιζες βόλους
Πού η πλατεία των πλατάνων
Η αδερφή σου στο μουλάρι σοβαρή
Η μάνα ζαλωμένη με τα ξύλα
Να μιξοκλαίει ο χιονιάς
Και να κοιτάζεις του πατέρα το ρολόι
Δεκέμβρη του Σαραντατέσσερα;

Σκυμμένος στο μπαστούνι σου

Τα μάτια σου κλειστά
Όμως το μέσα βλέμμα αλυχτά Αλί σου
Η εξορία, η φυλακή σου
Δεν έληξε η περιπολία ακόμα
Το σέρτικο φωτιά στο στόμα

Και το φυλάκιο ανοιχτό

Μέσα μια σόμπα και το ράδιο

Ζεσταίνονται και τραγουδούν
Οι φίλοι σου οι πεθαμένοι

Ζεσταίνονται και τραγουδούν
Ανυπεράσπιστοι κι απορημένοι

Ενώ η βροχή

1.

[Η εξαϋλωμένη γυναίκα του Ιούλιου Τυπάλδου]

Μικρέ θεέ

πέσε πάνω στα στήθη μου

μύρισε στο στόμα μου

πετιμέζι

λύσε το μαντίλι που ‘χω

δεμένο στα μάτια

να δω τη μορφή σου

καθώς θα πεθαίνεις

ψάχνοντας τον λόγο της θυσίας

στην πιστή ελευθεριότητα των θηλών μου∙

η ανάσταση

μια ταραχή ανεμπόδιστη

στο σώμα,

απόψε στο κρεβάτι

με τα λερωμένα στρωσίδια