“Άφησα τα πόδια μου στην άμμο”.

Θύμωσα γιατί δημιούργησα έτσι ίχνη.

Αλλά μετά σκέφτηκα ότι στην άμμο

όλα είναι εφήμερα

και γρήγορα δίχως ίχνη θα μπορέσω να φτιάξω νέα.

Άλλωστε στον αέρα είναι το ταξίδι

κι όχι στην προσγείωση.

Και τότε ενθάρρυνα τον αντίπαλο

να πετάξει κι αυτός ψηλά

για να μπορώ κι εγώ να υπάρχω.

Δε με νοιάζουν οι κορυφές.

Είναι ακίνητες

σαν αυτούς που εξουσιάζουν.

Εγώ έχω μάθει να κινούμαι

ελεύθερος από χειραψίες και μέταλλα.

Γι’ αυτό γρήγορα θα βγάλω απ’ το λαιμό

κι αυτό το χρυσάφι.

Με φορτώνει βάρος

κι εγώ θέλω να είμαι ελαφρύς.

Ελαφρύς σαν αυτόν που κάνει απλώς το καθήκον του.

Ελαφρύς σαν τα παπούτσια που μου στέρησαν.

Ελαφρύς σαν τα 21 γραμμάρια της ψυχής μου.

Μόνο έτσι θα μπορώ να μιλάω ελληνικά, αγγλικά, ιαπωνικά

και όλες τις γλώσσες του κόσμου

λέγοντας ο.τι να ‘ναι

με την αλήθεια μου

χορεύοντας ζεϊμπέκικο στον αέρα.

Ταξίδι στο όνειρο

Όταν το γαλάζιο της θάλασσας
Και ‘κείνο του ουρανού
Ζευγαρώνουν στα μάτια σου
Γίνονται κτύποι της καρδιάς
Φτερά του έρωτα
Ταξίδι στο όνειρο

Τα μαύρα σου μάτια

Το φωτεινό σκοτάδι
Που γεννάει το φως
Ερμητικά κλειστά
Τ’ ανοίγεις μόνο για εμένα
Δυο μαύρες πόρτες
Πίσω τους ένας άλλος κόσμος
Μοναδικός
Φως από μυριάδες ήλιους
Από μυριάδες φεγγάρια
Η γοητεία του μαύρου
Κρυμμένη
Σε σγουρόμαυρες φυλλωσιές
Τα μαλλιά σου

Λύτρωση

Δεν είναι σίγουρο ότι θα γεννηθείς
Αν γεννηθείς
Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα πεθάνεις
Θα διαβείς το μονοπάτι της ζωής
Με τη δύναμη μιας ευχής
Η αγάπη του φιλεύσπλαχνου Δημιουργού
Η ομορφιά του αέναου άοκνου Τεχνουργού
Την αγάπη του Δημιουργού να σεβαστείς
Την ομορφιά του Τεχνουργού μην καταχραστείς
Στο φως του ήλιου θα εξαγνιστείς
Στο σκοτάδι της νύχτας θα χαθείς

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ  Η  ΣΠΟΥΔΗ

 Αγάπησε τη μοναξιά σου και της νύχτας τη σιωπή
και με περισυλλογή, διαφέντεμα και ονειροπαρμό,
άπλωσέ τες απόψε χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές,
μυστικό, απέραντο, λιόχαρο και ανθόσπαρτο κάμπο
για ν’ ακούσεις το γοργό ποδοβολητό της ψυχής σου,
να νιώσεις τα τρελά λαχτίσματα της καρδιάς σου
και να γευτείς την ομορφιά και τον πόθο του κορμιού σου
καθώς θα σμιλεύεις εκείνα τ’ απόμακρα κι ανέγγιχτα όρια
θα  ευαγγελίζεσαι στα προσιτά και συνάγωγα όνειρα
προσκυνήτρα στο σμίξιμο του έρωτα με της ζωής τα κάλλη,
ιέρεια κι αφέντρα στα ένστικτα και τις ιερές ορμές,
χωρίς δισταγμούς , διλήμματα και πρέπουσες αναφορές,
ολοκληρωμένη κι ελεύθερη από ανομολόγητες ενοχές,
μακριά από περίεργα, αδηφάγα και βλάσφημα μάτια
και πέρα από βέβηλους οικτιρμούς και μαρασμού σημάδια.

                                                 *

Θα καταθέσω κι εγώ τη δική μου μοναξιά και σιγή,
σ’ έναν περίγυρο χωρίς περιθώρια και κενά, χωρίς φυγή
και θ’ αποσυρθώ ερημίτης στις εσχατιές των επιθυμιών,
γονυπετής στους τραβηγμένους ορίζοντες του νου
αναζητώντας τους δύσκολους και μυστικούς  δρόμους
και θα τεντώνομαι ως κορφή χιονισμένου βουνού
να φτάνω και ν’ αγγίζω στη θαλπωρή των ματιών σου
τον έρωτα, την ύπαρξη, της λύτρωσης την αγάπη
και ν’ αφήνω την ψυχή μου κόκκινο σπασμένο ρόδι
να χύνεται, να πλημμυρίζει, να βάφει και να γλυκαίνει
την απαντοχή, το καρτέρεμα και τη μαρτυρία
καθώς θα σου παραδίδω καμβά και υφάδι τη ζωή μου,
δρόμο πλατύ τη δική σου να υφάνεις και να κεντήσεις
μαζί να κοινωνούμε  στης μοναξιάς τη σπουδή , να είμαστε μαζί.