Βασίλης Λαλιώτης, Η Λέξη: Μετεωρισμός, Ενδυμίων 1998

Στο Γιάννη Πατίλη, αντιχάρισμα

Μικρό μου πεντασύλλαβο με την ωραία συστροφή
στο ρο σου. Αναστολή βαρύτητας
να σε διαβάζει εκείνος με τη βάρβαρη ψυχή
και να σου βρίσκει μόνο χρήση απʼ την κοιλιά του Νεοέλληνα
που έφαγε κοντά μισόν αιώνα
όσα δε φάγαν όλοι οι υπόλοιποι από καταβολής
άξιος ο μισθός του και του άλλου
που η λογιστική του του διορθωτή εκθέσεων
σε μετατρέπει στο κακόηχο σκαμπανέβασμα.
Λεξούλα μου όμορφη σαν μια σημαία πλησίστια
Φέγγε μου, φέγγε μου και για τη βαρβαρότητα του ενός
και για τη στέγνια του άλλου.
Πάρε απʼ το χρόνο του Θαλή πού κοίταζε μετέωρα
και άφησέ τους στο καινούριο τους πηγάδι.
Τα παιδιά μόνο να σου δώσουν πάλι χείλια
σώμα κι αέρα και το γράμμα
να γίνει πνεύμα ζωντανό σα βοτσαλάκι
να γυαλίζεις τόσο πιο πολύ όσο σε τυραννάει το κύμα.

(ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΛΙΩΤΗ Η ΛΕΞΗ:ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΣ
ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΗΘΗΚΕ ΣΕ YΠOΛOΓΙΣTH ΚΑΙ ΤΥΠΩΘΗΚΕ
ΣΕ ΕΚΤΥΠΩΤΗ ΨΕΚΑΣΜΟΥ ΜΕ ΧΑΡΤΙ CONQEROR 100, ΓΡ.
ΣΕ 200 ΑΡΙΘΜΗΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ ΣTHN ΑΘHNΑ
ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 1998

ΑΡΙΘ. ΑΝΤΙΤΥΠΟΥ 101/200)

ΕΠΑΛΛΗΛΙΑ

Μικρό σπήλαιο στα
έγκατα της ηδονής επιζητεί
την ολοκλήρωση.
Επίμονα.

Ηράκλειο
271197

ΑΠΟΡΡΙΨΗ

Αν,
φοβάσαι την απόρριψη,
δείξε τη πρώτος εσύ,
στο διάφανα κρυστάλλινο
–από τη πίεση και τη φθορά του χρόνου-
πρόσωπο του άλλου.
Δείξε τη πρώτος εσύ,
ώστε να δεις το αίσθημα του φόβου του
-ως είδωλο-
σε αντικριστούς καθρέπτες.

Ηράκλειο
131200

Απογειώνονται οι τρούλοι
στο μέγα μοναστήρι
Μπρος στη Μεγάλη Πύλη
η θυσία, η πάλη
των απεργών, του ιερού θύματος
στα παρεκκλήσια η κραυγή
η πεισιθάνατος
Στη λόγχμη παραμονεύει το θηρίο
Ο πόλεμος υπερτερεί
Ο ποιητής μόνος στην κολυμπήθρα
του ακούει σιωπηλά
Τη μελαγχολική αηδόνα
που στο υπερώο τραγουδεί
Πάνω από τον μέγα οδυρμό
πάνω από τον γυναικωνίτη
που στηθοκοπιούνται οι ερωμένες
Πάνω από τον χρυσό θόλο
του ζωγραφισμένου Παντοκράτορα

ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟ ΡΟΠΤΡΟ

Εκεί που κρύβεσαι άπελπις και μόνος
Σε πρόβατου υπογάστριο
Γαντζωμένος για καλά
Τους άλλους ξεγελώντας
Μα και τον εαυτό σου
Και τριγυρίζουν μες στο νου σου
Νύχτα πια
Μορφές ιδανικές του παρελθόντος
Και παρελαύνουν θρίαμβοι
– ξεθωριασμένοι ωστόσο-
ακούγεται το χτύπημα στο ρόπτρο
επίμονο και σταθερό
-‘ κείνο το χτύπημα
Που τόσο καρτερούσες-