Βασίλης Λαλιώτης, Η Λέξη: Μετεωρισμός, Ενδυμίων 1998
Στο Γιάννη Πατίλη, αντιχάρισμα
Μικρό μου πεντασύλλαβο με την ωραία συστροφή
στο ρο σου. Αναστολή βαρύτητας
να σε διαβάζει εκείνος με τη βάρβαρη ψυχή
και να σου βρίσκει μόνο χρήση απʼ την κοιλιά του Νεοέλληνα
που έφαγε κοντά μισόν αιώνα
όσα δε φάγαν όλοι οι υπόλοιποι από καταβολής
άξιος ο μισθός του και του άλλου
που η λογιστική του του διορθωτή εκθέσεων
σε μετατρέπει στο κακόηχο σκαμπανέβασμα.
Λεξούλα μου όμορφη σαν μια σημαία πλησίστια
Φέγγε μου, φέγγε μου και για τη βαρβαρότητα του ενός
και για τη στέγνια του άλλου.
Πάρε απʼ το χρόνο του Θαλή πού κοίταζε μετέωρα
και άφησέ τους στο καινούριο τους πηγάδι.
Τα παιδιά μόνο να σου δώσουν πάλι χείλια
σώμα κι αέρα και το γράμμα
να γίνει πνεύμα ζωντανό σα βοτσαλάκι
να γυαλίζεις τόσο πιο πολύ όσο σε τυραννάει το κύμα.
(ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΛΙΩΤΗ Η ΛΕΞΗ:ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΣ
ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΗΘΗΚΕ ΣΕ YΠOΛOΓΙΣTH ΚΑΙ ΤΥΠΩΘΗΚΕ
ΣΕ ΕΚΤΥΠΩΤΗ ΨΕΚΑΣΜΟΥ ΜΕ ΧΑΡΤΙ CONQEROR 100, ΓΡ.
ΣΕ 200 ΑΡΙΘΜΗΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ ΣTHN ΑΘHNΑ
ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 1998
ΑΡΙΘ. ΑΝΤΙΤΥΠΟΥ 101/200)
Το ποίημα είναι μέρος του τριπτύχου Απόρριψις Έρματος.
Τα ποιήματα που το αποτελούν είναι: Μιά Λέξη μιά φιλία, αυτό εδώ και ένα με τίτλο Αποτυχία ποιήματος. Πιθανόν να γίνει τετράπτυχο με ένα ακόμα ποίημα που θα λέγεται Ο άνθρωπος του Ήθους.
Ξέρετε οι άνθρωποι της γενιάς του ’70 δεν γίνανε ποτέ πατεράδες. Έμειναν γυιοί και νέοι ποητές ετών 70. Τώρα το πληρώνουν. Για χρόνια, γεννημένος πατέρας, είχα προβλήματα με αυτούς τους “γυιούς” μου. Πάντα ανώριμοι και βυθισμένοι σε μητρικά οράματα παντοδυναμίας. Τελικά καλύτεροι από αυτούς απεδείχθησαν οι πλέον δημοσιοσχεσίτες. Τσαλακωμένοι και ξεπουλημένοι διατηρούν βαθιά μια φιλανθρωπία εξασκημένη σε κηδείες και επετειακά αφιερώματα. Οι χειρότεροι απεδείχθησαν οι άνθρωποι του “ήθους”. Με την ακαμψία ευσεβιστή ή μονολιθικού κομμουνιστή, απολιθώνουν και ευπρεπίζουν ένα βαθύτατο τσαλάκωμα εκεί που οι τσαλακωμένοι έχουν φιλανθρωπία. Έχουν το ήθος μαγαζάκι και κατ’ αποκοπήν. Ωστόσω φοβούνται μην τους ρίξεις. Και εκμεταλεύονται τις ευκαιρίες όταν απειλούνται, μπας και βγάλει κανένας άλλος το φίδι από την τρύπα. Και μετά ατσλάκωτοι και σιωπηλοί. Όλο ήθος. Κι ας τους έχεις τσακώσει να μην ξέρουν στοιχειώδη πράγματα για τη γλώσσα. Ή να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Η απειλή να φύγει, με οποιοδήποτε τίμημα.
Όπως όλοι έμαθα κι εγώ αργά πως να τους αντιμετωπίζω:Γελώντας και κάνοντας Μπουουουου! Και το δοκιμιάκι που έλεγα ας γίνει σημειωματάκι εδώ. Δεν αξίζει για παραπάνω.
Το αστείο είναι πως ο βαρβαρόψυχος και ο λογιστάκος της γλώσσας του ποιήματος είναι πρόσωπα υπαρκτά. Άσε που πιστεύω πως κάθε φορά που συναντούν τη λέξη “μετεωρισμός” μια δυσάρεστη γεύση τους ανεβαίνει υπογλώσσια. Κι αυτή η τιμωρία τους αρκεί. Διότι όταν τη συναντάω εγώ γελάω.
Με την ανθρώπινη μαλακία.
Είδες το διαδίκτυο; Σε γλιτώνει κι έσένα και τους αναγνώστες από μάταιους κόπους. Άλλο ένα δεκάλεπτο θέλω και τα Ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο, του Πεσσόα. Και έτοιμη η πατροκτονία του “γιού” μου. Με έκανες και γέλασα απόψε.
Να είσαι καλά. Γιατί πολύ μαύρισα από το πέταγμα του Ζουγανέλη. Εκείνος ήταν άντρας. Όταν του τα είχα πει αυτά που γραφώ εδώ, πήρε θέση. Αντρίκια, όχι λογοτεχνική.