(Aπό την ανθολογία “Άνθρωποι και γάτες”, Μετάφραση Γιούλη Τσίρου, Υπεύθυνος σειράς Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης,“Το Ποντίκι”, 2006)

Οι Κινέζοι διαβάζουν την ώρα μέσα στα μάτια των γά­των. Μια μέρα, ένας μισθοφόρος που έκανε τη βόλτα του στα περίχωρα του Νάνκινγκ, διαπίστωσε ότι είχε ξεχάσει το ρο­λόι του και ρώτησε ένα αγόρι τι ώρα ήταν. Ο αλητάκος της Ουράνιας Αυτοκρατορίας δίστασε αρχικά, κατόπιν, όμως, θυμήθηκε κάτι, και απάντησε στον μισθοφόρο: «Θα σας πω αμέσως».

Λίγες στιγμές αργότερα, εμφανίστηκε κρατώντας στα χέρια του μια μεγάλη, χοντρή γάτα και, κοιτώντας το ασπράδι των ματιών της, διαβεβαίωσε τον άνθρωπο χωρίς δισταγμό: «Είναι λίγο πριν από το μεσημέρι, κύριε». Πράγμα απολύτως σωστό.

Αλλά κι εγώ, όταν γέρνω πάνω στην ωραία Φελίν*, που τόσο εύστοχα της δώσαν αυτό το όνομα, στη Φελίν που τιμά το φύλο της και που είναι για μένα η περηφάνια της καρδιάς μου κι η ευωδιά της ψυχής μου, τότε βλέπω, είτε είναι νύχτα, είτε μέρα, στο πιο λαμπρό φως ή στην πυκνότερη σκιά, βλέπω πεντακάθαρα στο βάθος των αξιολάτρευτων ματιών της τον χρόνο, τον ίδιο πάντα: έναν χρόνο μακρινό, γιορταστικό, μεγάλο σαν το κενό, χωρίς διαίρεση σε λεπτά και δευτερόλεπτα – έναν ακίνητο χρόνο, που δεν έχει ώρα κι όμως είναι ανάλαφρος σαν στεναγμός και φευγαλέος σαν ένα βλέμμα. και αν κάποιος ενοχλητικός άνθρωπος ερχόταν να με ταράξει την ώρα που το βλέμμα μου ήταν προσηλωμένο στο χαριτωμένο αυτό ρολόι, αν κάποια ανυπόμονη ψυχή με ρωτούσε: «Μα, τι ψάχνεις μες στα μάτια αυτού του πλάσματος; Μήπως τον χρόνο, σπάταλε και αργόσχολε θνητέ;», θα του απαντούσα χωρις δισταγμό: «Ναι, τον χρόνο! Την αιωνιότητα!»Αχ, πείτε μου, μαντάμ, δεν είναι τούτο ‘δώ ένα αληθινά αντάξιο σας ποιηματάκι; Μου ‘κανε τόσο μεγάλη χαρά να κεντήσω αυτή την κομψή κολακεία, που δεν περιμένω από σας καμίαν ανταπόδοση.

* (ΣτΜ) Φελίν: όνομα γυναίκας που σημαίνει «αίλουρος».

Ερμηνευτές: Μαρία Φαραντούρη, Σαβίνα Γιαννάτου, Τάσης Χριστογιαννόπουλος, με τη συνοδεία της “Ορχήστρας των Χρωμάτων”, Μέγαρο Μουσικής, 2003 (Legend)

Το άλογο

Τώρα το άλογο μαλακά

μυρίζεται τα μούσκλια στους κορμούς

κι η σκιά του είναι γλυκιά

σα γυναίκα που αγαπάμε.

Μέσα στης νύχτας τα κλαδιά

πως κρέμονται οι μορφές

μορφές που τις ταχτοποιεί μια μια.

Ώσπου τέλος

άνθησε ολόκληρη η εικόνα σου.

Μα ποια;

Τώρα το άλογο μαλακά

μυρίζεται στα μούσκλια τους κορμούς

κι η σκιά του είναι γλυκιά

σα γυναίκα που αγαπάμε

Ανέβασε τους φλόκους της αυγής

Σκοτείνιασα. Ανέβασε τους φλόκους της αυγής
κι ο ύπνος σου είναι σα φίδι κοφτερό
τρυπώνει ο ύπνος μες στις πέτρες του μυαλού
και τις μετακινεί.

Γράφουν μετά αλλιώς οι λέξεις. Ανάποδα.
Και φεύγουνε οι μέρες που ήθελαν να ʼρθουν.

Φαρμάκι ρυάκι…
Ρυάκι φαρμάκι…

Έδυσε ο ήλιος μου, αχ, σήκωσε μου μιαν αυγή
Αχ, σήκωσε μου μιαν αυγή σα να ʼταν χαρταετός.

Ο ύπνος έντρομος να τρέξει προσπαθεί
μα στα σεντόνια είναι δεμένος, δεν μπορεί
με κόμπους ναυτικούς δεμένος,
να τρέξει ο ύπνος προσπαθεί.
Ξυπνάς και το κρεβάτι αγχόνη…

Σκοτείνιασα. Ανέβασε τους φλόκους της αυγής.
Τα κλάματα πικρίζουν τώρα την ντροπή
και το χλωμό της χρώμα παίρνουν το μελί

ΣΕΜΕΛΗ

Τα λόγια του τʼ απατηλά

(κάνει καλά)

Δεν πίστεψε η Σεμέλη

(γλυκιά σαν μέλι))

Του είπε να έρθει, στη φωτιά,

(Άμα πια)

Ντυμένος, αν τη θέλει.

(Αν τον μέλει).

Στο να του χέρι κεραυνούς

(Ο Μέγας Νους)

Στο άλλο αστροπελέκι

(Τσέρκι φελέκι)

Μες τους καπνούς και τους καημούς

Στους φλογισμένους ουρανούς

Στης άψας την αντάρα

Πιάνει η νόμιμη κατάρα.

(Deliriodendron Press, 354 Columbus Ave.#454, San Francisco, CA 94133, 1994)

INTRODUCTORY NOTE

In November 1973, resisting a fascist dictatorship already six years in place, Greek students took over the Athens Polytechnic, as well as university buildings in Salonika and Patras. When the Polytechnic students and their supporters, after holding the building for a time, began broadcasting resistance news, partisan songs and music from within the building to Athens and beyond, the government sent tanks and troops against them. Thirty-four students and others were killed, several hundred were wounded and almost 1,000 were arrested.

The resistance was not without repercussions. Within eight days, the CIA-backed fascist Papadopoulos was finished as leader; and within a year, the dictatorship of the Colonels was over. To many, the Polytechnix take-over marks the beginning of the end of that gang of thugs which desolated Greece since 1967.

Arriving in Athens from Sicily in April 1980,1 found this piece of hymnody in the old cellar bookshop in the Plaka which I used to frequent in 1965.1 translated it on Hydra, where I lived for the next few months and where I met Anastas Isaakidis, who’d suffered torture as a student at the hands of the Colonels’ junta, and who welcomed the opportunity to go over my translation. 1 offer my warmest thanks to him for his help.