Την Κυριακή 2 Νοεμβρίου 1975 ξυπνήσαμε χωρίς τον Πιερ Πάολο Παζολίνι

THE ARCANE OF THE DAYS OF THE DEAD
1.
I hope for nothing in the light of this
intrappolando in which the day
on which he died,

not simply murdered, but— as with all
who mean much more than they were—
like a whole nation, even a world,—

assassinated, America’s voting to re-elect
a war machine to continue clubbing
and then running over entire peoples.

So here he is, one of Italy’s grandest
poets, who’s lain in this grave
in Casarsa, a small Friuli town, for

29 years. Six small laurel trees over
him and Susanna Colussi, his mother,
lying beside him in touching irony.

And the sound sorrow makes when
falling through itself and touching no
bottom, with its sadness of blood

(∆ηµοσιεύθηκε στις 15 Νοεµβρίου 1940 στο περιοδικό Νέα Εστία, τεύχος 334)

(Από τα Χωρικά της Σίβυλλας: ο «Όρθιος σκοπός»)

Το γένος βουλιαγµένο µες στον αιώνα

να λυτρωθεί µονάχο του µπορεί

µα να ξυπνήσει πρέπει η πλέρια Μνήµη

βαθειά του, αδάµαστη και τροµερή

Κανείς δε θα ξεφύγει τη γενιά του!

το βάρος της θα σπάσει ως τη στιγµή

που βγαίνοντας από τη λησµονιά του

στο φως που πια δεν στέκουν δισταγµοί,

………………………………………….

Της ζωής θε να ντυθεί την πανοπλία,

και µʼ ακέριο τον άγιο σκελετό

των περασµένων, θα στηθεί στη γη του

µε το κεφάλι αλύγιστο κι ορτό!

(επιλογή για το “ποιείν” Σοφία Κολοτούρου)

Η θλίψη του σώματος
Η θλίψη του σώματος είναι δύο μάτια από νερό που εχθρεύονται τους
κωπηλάτες ένα σύννεφο μια απορία είναι ο χαμένος ύπνος είναι και
το παράπονο η μουσική που δεν έχει λόγια παρά έγχορδα δάκρυα είναι
η θλίψη του σώματος το μαύρο μου πουλόβερ είναι που αποκρούει
το φως η θλίψη του σώματος ένα τίποτα είναι ένα φτερό ένα γεια σου
ένα κορίτσι η θλίψη του σώματος το απόγευμα μια πόλη που τη στοίχειωσαν
οι ακατοίκητοι η θλίψη του σώματος είναι.

Σκέψεις και λόγια της Ιωάννας της Μοναχικής
Να μη σας εμποδίζω, είπε. Κι άλλαξε όνειρο.
Με τα χρόνια, είπε, με τα χρόνια αισθάνομαι ένα χνούδι
στην ψυχή μου. όταν φυσάει θέλω να φεύγω. Στην άπνοια
απλώς λέω ψέματα.

Γονάτισε ασυναίσθητα. Ένα καβούρι στις πέτρες.
Εσύ μικρέ καρκίνε, είπε, μου χρωστάς νύχτα

Τα πρωινά δεν θέλει να ξέρει κανέναν.
Ύστερα εξοικειώνεται. Καμιά φορά χαμογελάει κιόλας.

Παλιά, είπε, κάποιος αγάπησε το γέλιο μου.
Του το ‘δωσα όλο.

Εν τοιαύτη περιπτώσει, γιατί όλα αυτά;
Αυτή δεν είναι πόλη, είπε. Είναι μοίρα.

Kasbah – Νίκος Καββαδίας

Τραβούσαμε με βήμα αργό προς την Κασμπά.
Φέσι αλγερίνικο φορούσε ο συνοδός μου.
Το στίχο ποίηση το λαμπρότερό σου δώσμου
για να ιστορήσω κάποια πράγματα θαμπά.

Ο ανήφορος ψηλός πολύ και σκαλωτός,
αρχαία γιομάτος μαγαζιά κι οπλοπωλεία.
Η παραλία κάτου φαινόταν με τα πλοία
κι ένας πολύγλωσσος που ερχόταν συφερτός.

Μαύρες γυναίκες, στολισμένες με λευκά,
Αλγερινές που εθορυβούσαν κι εγελούσαν
και ναυτικοί από ξένες χώρες που φορούσαν
κάσκες παράδοξες και ρούχα τροπικά.

Σπίτια παλιά, δίχως παράθυρα, ψηλά
κι απά σε πέτρινα πεζούλια καθισμένες
πατρόνες γριές, σαν από κόλαση βγαλμένες
παίζανε ζάρια και τραβούσανε λουλά.

Μες σε κοιτώνες χωρισμένους, σκοτεινούς,
απάνου σε φαρδιά και βρώμικα κρεββάτια,
άσπρες και μαύρες, με φρικτά κι άφωτα μάτια
δίχως ορίζοντα και δίχως ουρανούς.

! Oh pueblo perdido,
en la Andalucia del llanto!

Φύγαμε από τη Γρανάδα με άκυρες αισθήσεις .
Η μαυριτανική μεγαλοπρέπεια μας είχε εξουθενώσει-
Η αφόρητη γαλήνη των αυλών και των κήπων τους όπου οι αισθησιακοί και οι μεταφυσικοί ζούσαν σαν μια αναπνοή, εναρμονισμένοι στην μουσική της αρχιτεκτονικής και το ακατάπαυστο μουρμουρητό του νερού
Χρόνος και πάθος δίνουν σουβλιές το ένα στο άλλο
Κάτω από της ξεχειλισμένες ρόδιες ήλιων.

Οι λουλουδένιοι τάφοι στο Αλμπαϊθίν μας είχαν λαβώσει.
Το άρωμα των λεμονιών, ανακατεμένη με την αρχαία δυσωδία των σκοτεινών δρόμων
Οι πεινασμένες γάτες – καταραμένες ψυχές των μαυριτανών ερωμένων
Οι αιώνιοι κοιτούν στην σκιά την Αλάμπρα.

Φύγαμε.
Ο υπεραστικός διέσχιζε απέναντι την γόνιμη πεδιάδα,
Σιγά σαν ταξίδι της μνήμης.
Ποτέ μου δεν είχα δει τόσα ρυάκια.