Συμφωνώ. Ο δρόμος σου μακρύς,
με μόχθους κι ανηφόρες.
Η προετοιμασία σου επαρκής,
με πρακτικά μαθηματικά,
στατιστικές, έξυπνα σχέδια
και καλοχτενισμένες οδηγίες.
Έτσι εξηγείται γιατί λαβώθηκες
απʼ τον καλό μισθό
και τʼ άλλα κόλπα των εμπόρων.
Τώρα απολαμβάνεις το αεράκι
του κεντρικού κλιματισμού,
την οσμή της μοκέτας
και τη θέα πίσω από τα τζάμια τα φιμέ.
Όλα στη διάθεσή σου πλέον.
Η δυνατότητα να σχεδιάζεις
και η αδυναμία να υπερασπίζεσαι
τα ελάχιστα.
Διαθέτεις πιστωτική κάρτα,
σκούρα κοστούμια,
ξανθιές της μεσημβρίας,
νοθευμένα ελληνικά
και προσωπικό υπολογιστή.
Με υπολογισμό όλα περασμένα.
H επέτειος του γάμου σου,
γιορτές χρήσιμων φίλων
και μελλοντικών αφεντικών.
Είσαι πλέον επιτυχημένος.
Ενταφιασμένος με σακάκι ξένο.

φύλλο 6
δεν περνά λέει ο καναπές από το παράθυρο από εκεί μόνο η ζωή μου περνά και φεύγει τόνισε με λυγμούς και το δάπεδο γέρνει προς τα εκεί κάνοντας την ντουλάπα να κουνά επικίνδυνα σε κάθε άνοιγμα της πόρτας τα πράγματά μου αχ τα έπιπλά μου που με τόσο κόπο αγόρασα και χάρηκα τώρα συντρίμμια και τα ρούχα πεταμένα εδώ κι εκεί με τι όρεξη να τα τακτοποιήσω κι εγώ άνθρωπος είμαι ξέρεις και σε μισή ώρα έχω να δω πρόσωπα σημαντικά δεν έχω δυνάμεις που να βρω το κουράγιο έχω και τις κουρτίνες πως τις κρεμάνε και που είναι η σκάλα που την έβαλαν· είμαι μια ξεφούσκωτη μαξιλάρα· έτσι νιώθω· έτσι.

αυθαιρεσία 4η
τα ασήμαντα, το βάδισμα· γραμμές που τέμνουν εικόνες, πλατιές σκιές που τρέχουν σε επιφάνειες. άκου τη κίνηση των μέσων. τα σάνδαλα, το μέταλλο στο τακούνι· άφηνε το βλέμμα να τρέχει και μην επιλέγεις γωνίες· κοίτα. δες τη γοητεία της μέρας και της νύχτας, κυρίως το σούρουπο, το μεσοδιάστημα. γίνε ταξιδιώτης. δες πόσα τεύχη ζωής μπορείς να συλλέξεις και πρόσθεσε ώρες περιπλάνησης.

Αυτοί μιλάν
Αυτοί μιλάν την ώρα που ο ήλιος
έγυρε το χάος ν’ ακουμπήσει
την ώρα που εγώ σε προσκυνούσα απελπισμένος
για ζωή
Και μιλάν την ώρα που άλλος
ένοιωθε το φως που πάει να σβύσει
την ώρα που το χάος την αγάπη του ήλιου
αυτό θα τη χαρεί
Οι συντεταγμένοι, μετέωρη λογική
το χρόνο με σκοτάδι στα υπόγεια μετράνε οι ειδικοί
Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πως να ψηλαφίζω
το σκοτάδι
Σημείο αναγνώρισης μονάχα θα ‘ναι η σαρκική επαφή
Πριν λουφάξει ο ήλιος, και στο χάος δώσει
το ρόλο του πατέρα
Σε μας να μείνει άγιο κάλεσμα
η ανθρώπινη φωνή
Σκύβει το κεφάλι η σκέψη να οξυνθεί
Η γλώσσα μας απ’ αύριο
σε διάλεκτο θα είναι της σιωπής

321

Εδώ
ίσως χωράει ένα κλαδί ελιάς
λίγα δάκρυα, λίγες σταγόνες δροσιάς, λίγες σταλαγματιές αίμα
κι ένα μικρό απάγκιο για τους διωγμένους βοριάδες.
Ελάτε παιδιά μου
γυναίκα εγώ
σας γέννησα στην οδύνη της θάλασσας
στον αφρό του μανιασμένου πελάγου
κάτω από ένα μικρό ύφαλο, ένα ανεπαίστητο βουνό κάτω,
από τα όρια του γνωστού κόσμου
πέρα
από το ψηλαφητό της ευτυχίας στην καταχνιά μου
ναι, ξανά και ξανά θα το λέω,
εκεί όπου τίποτα, πέρʼ απʼ τη γέννησή σας,
δεν ήταν νʼ απαντέχω.
Ξέρω μονάχα
πως ένας κλώνος ελιάς θα σφραγίσει μια μέρα την πατρίδα μου και τη γενιά μου
θα σημαδέψει μια για πάντα την καρδιά μου.

Δημοσιευμένο στο Περιοδικό Ευθύνη και στο www.e-missos.gr

Η εποχή του λίθου

Οι κόρες των ματιών του
Γυαλίζανε στο σκοτάδι,
Και δεν φοβότανε τίποτα.

Εμείς οι άλλοι λιμοκτονούσαμε.
Στην είσοδο της σπηλιάς,
Κάποτε καιροφυλακτήσαμε
Και όπως περνούσε
Σπρώξαμε κείνο το βράχο:
Κι έπειτα μια μεγάλη κραυγή
Κι ύστερα τίποτα
Κι ο σύντροφος των νυχτών
Και των δασών σώπασε.

Δεν πίνει πια, δεν θα πιει,
Δεν κινείται πια, δεν θα κινηθεί,
Δεν κοιμάται πια, δεν θα κοιμηθεί,
Πια δεν θα κάνει εκείνα που έκανε.

Εμείς οι άλλοι φτιάξαμε φυλακτά
Απʼ ό,τι συνιστούσε την ομορφιά του,
Απλά φυλακτά και παράξενα
Που θα είναι τόσο φωτεινά,
Τόσο τυφλά όσο το τρίχωμα του.

Το τσιμπούσι της νίκης
Στην οικειότητα των πραγμάτων:
Ότι τα χέρια μας, τα κεφάλια μας, οι καρδιές μας, άπληστα τώρα
Επιτέλους χορταίνανε.