Συμφωνώ. Ο δρόμος σου μακρύς,
με μόχθους κι ανηφόρες.
Η προετοιμασία σου επαρκής,
με πρακτικά μαθηματικά,
στατιστικές, έξυπνα σχέδια
και καλοχτενισμένες οδηγίες.
Έτσι εξηγείται γιατί λαβώθηκες
απʼ τον καλό μισθό
και τʼ άλλα κόλπα των εμπόρων.
Τώρα απολαμβάνεις το αεράκι
του κεντρικού κλιματισμού,
την οσμή της μοκέτας
και τη θέα πίσω από τα τζάμια τα φιμέ.
Όλα στη διάθεσή σου πλέον.
Η δυνατότητα να σχεδιάζεις
και η αδυναμία να υπερασπίζεσαι
τα ελάχιστα.
Διαθέτεις πιστωτική κάρτα,
σκούρα κοστούμια,
ξανθιές της μεσημβρίας,
νοθευμένα ελληνικά
και προσωπικό υπολογιστή.
Με υπολογισμό όλα περασμένα.
H επέτειος του γάμου σου,
γιορτές χρήσιμων φίλων
και μελλοντικών αφεντικών.
Είσαι πλέον επιτυχημένος.
Ενταφιασμένος με σακάκι ξένο.
ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκα στην Αθήνα και σπούδασα Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έγινα διδάκτορας του ιδίου Πανεπιστημίου και ειδικεύτηκα στην παθολογία και στην ρευματολογία. Εργάσθηκα στην Βʼ Έδρα της παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (Ιπποκράτειο Νοσοκομείο) μέχρι το 1984.
Επί πέντε χρόνια είχα την ευθύνη της ελληνικής έκδοσης του British Medical Journal (αρχισυντάκτης). Έχω συνεργασθεί με διάφορα ιατρικά περιοδικά δημοσιεύοντας άρθρα και μονογραφίες.
Το 1990 εκδόθηκε το βιβλίο μου «Σύνοψη Ρευματολογίας». Έχω εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές με τους εκδοτικούς οίκους ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ και ΟΔΥΣΣΕΑΣ, επίσης μια ποιητική ανθολογία της νεότερης ελληνικής ποίησης με τον τίτλο «ΧΡΥΣΟΣ ΣΕ ΜΑΤ» με τις εκδόσεις ΟΜΙΚΡΟΝ.
Έχω κυκλοφορήσει δίσκο με μελοποιημένη ποίησή μου, με την συνεργασία του συνθέτη Τάσου Καρακατσάνη.
Το θεατρικό μου έργο με το τίτλο «ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ» ανέβηκε από το ΛΑΪΚΟ ΘΕΑΤΡΟ της Νέας Ερυθραίας.
Περισσότερα στο blog του:
http://karakoulis.wordpress.com/
“Τώρα απολαμβάνεις το αεράκι
του κεντρικού κλιματισμού,
την οσμή της μοκέτας
και τη θέα πίσω από τα τζάμια τα φιμέ”.
Aπίθανη περιγραφή.
“Είσαι πλέον επιτυχημένος.
Ενταφιασμένος με σακάκι ξένο.”
Προσωπικά ¨κόλλησα” στον επίλογο του ποιήματος. Πολύ σκληρός. Και εύστοχος.
Καλώς ήλθες Καρακούλη.
Στυφό και ζουμερό μαζί, ποίημα. Λακωνικό και μελαγχολικό. Μας εκφράζει. Συμφωνώ κι εγώ απόλυτα με το σπύρο πιο πάνω, το φινάλε είναι κραυγαλέο, στην αποξένωση της επιτυχίας των καιρών μας. Μεστή ποίηση, ευχαριστώ που σε γνώρισα εδώ.
Ενταφιασμένος με σακάκι ξένο…
Τσακίζει αυτός ο στίχος. Ενδύματα που μας φοράει η κοινωνία…
Καλύτερα γυμνοί κι’ εκτεθιμένοι.
einai skliro na suneiditopoieis pws auto perase pia sti nootropia mas:
γιορτές χρήσιμων φίλων
και μελλοντικών αφεντικών
xxx
Εκείνη η παλιά έκφραση, “με άγγιξε” μου φαίνεται πως γι’ αυτό το ποίημα είναι η καλύτερη που μπορώ να βρω. Με επιρροές από Αναγνωστάκη μια εύστοχη σκιάγραφηση μέρους της ελληνικής κοινωνίας. Πού ήσουν νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος… αλλά η αντίσταση μικρή.
Απεικονίζει με εξαιρετικό τρόπο μια πραγματικότητα που όλους μας πονάει..Εκείνη η θέα πίσω απ’ τα τζάμια τα φιμέ..Ο,τι άλλο και να πω, είναι περιττό.