“αειθαλής ανάμνηση”

Πέρασα από τον πράσινο καιρό
Που ήσουν φύλλο άπεφτο
Μα ο άνεμος δεν ήταν πια ο ίδιος
Εγώ μου λέει του φθινοπώρου είμαι
Από άνοιξη δε θυμούμαι

Ύστερα πέρασε πίσω απ` το ταμείο των φθορών
Χρωστάτε μια διάρκεια πτώσης είπε
Και ολίγα παγωμένα άκρα

“μινόρε χρυσάνθεμα”

“εδώ τα καλά νερά
κι εκεί
οι βωμοί οφθαλμοί που ανθρωποστάλαζαν”

χιτώνας φθινοπώρου εν πλω
από τις επιθέσεις του καιρού δε γλίτωσα
και τα γαλάζια μου υψώματα
κι η άμμος αντιστάσεις μου
ακτές μου πίσω
κι όταν περνάει το καράβι σου
ανοιχτά από το γέλιο των τρελών
φωνάζοντας τσάκισμα
ναυαγός αλιεύομαι

Θα δώσει αξία στʼ όνειρο και ζωή στο γράμμα;
Πάνω από τα πεύκα, πάνω απʼ τη ρεματιά τώρα
η μεταφορά: εκκρεμές πεπρωμένο φεγγάρι•
μήπως θʼ αλλάξει επιτέλους τα ονόματά μας;

Απομάγευση τοπίου ίσον θάνατος, πηγές
γρύλοι, οι βελόνες, οι λεύκες, τα πικρά τα χόρτα
δύναμη: οι λέξεις λευκές από παλαιότητα
ίπτανται, δέξου το είσαι μέλλων τάφος, το ψωμί

των άλλων, το μέλι, η αλήθεια του αέρα,
επιστατεί εδώ η μαντική άκου, πέταλα
πέτρες ανοίγουν στη μέση, όχι με φαντασία

αλλά μʼ εξαίσιο φιλί, προσωδία τίμια
της άνοιξης δηλαδή δοσμένη χάρις-θέληση
σαν τους όρκους που ρίζωσαν στου μυαλού σου την κοίτη.

Φωνές

Είναι κάποιες φωνές
που ακολουθούν τον άνεμο πάντα
σαν άγγιγμα
σαν φιλί στον αέρα
ξεχασμένες σε μιαν αγάπη
που δεν κοιμάται
ονειρεύεται μακρινά ταξίδια
στις άκρες
στα δάχτυλα
στα όρια της πρώτης φοράς
της πρώτης σιωπής
στο ρεύμα
καθώς δίνονταν όρκοι
άγγελοι κατέβαιναν στη Γή
για να γιορτάσουν
την αύρα τούτης της επαφής.
 Φωνές *ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ ΣΙΩΠΗΣ*

Photo by Laskaris Roussos 2005

Ο Μιχάλης Γκανάς διαβάζει ποιήματα από τη συλλογή “Γυάλινα Γιάννενα”, Καστανιώτης, 1989

Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Κάθεται μόνος
και καθαρίζει τʼ όπλο του δίπλα στο τζάκι.
Κανείς δε θά ʼρθει και το ξέρει,
κλείσαν οι δρόμοι από το χιόνι, σαν πέρυσι,
σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα και πάλι
και τα ποτά κρυώνουν στο ντουλάπι.
Το τσίπουρο στυφό, το ούζο γάλα
και το κρασί ραγίζει τα μπουκάλια.
Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη.

Κάθεται μόνος του δίπλα στο τζάκι,
δεν πίνει, δεν καπνίζει, δε μιλάει.
Στην τηλεόραση χιονίζει,
το στρώνει αργά στο πάτωμα και στο τραπέζι
και στις παλιές φωτογραφίες,
γνώριμα μάτια των νεκρών,
που τον κοιτάζουν απʼ το μέλλον.
Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη
και μόνο το δικό της βλέμμα
έρχεται από τα περασμένα.