Γνωρίζω μια πολύ παράξενη ιστορία
– μα ίσως και να την έχω μόνο ονειρευτεί.
Όχι, δεν πέθανε, μου ʽπαν, στη Σωτηρία
η Πολυδούρη, κάποιο Απρίλη, ένα πρωί.

Πρωτύτερα, ασφαλώς, δεν είχε αυτοκτονήσει
ο Καρυωτάκης, με μια σφαίρα στην καρδιά.
Εξοστρακίστηκε, όπως λεν, πριν τον χτυπήσει,
σε κάποιου δέντρου που ʽταν δίπλα, τα κλαδιά.

Κι έπειτα, χάθηκαν τα ίχνη τους για χρόνια.
Θα ʽναι σαράντα τώρα; Εξήντα; Εκατό;
Είπαν οι μύθοι πως θα ζήσουνε αιώνια,
μα θα το κρύβουν, θα ʽναι απʼ όλους μυστικό.

Λένε, παντρεύτηκε στα σίγουρα η Μαρία
– κάποιον απʼ τους πολλούς, που είχε, θαυμαστές.
Τα πρώτα χρόνια, ήτανε όλο ευτυχία,
αλλά της λείπανε πολύ οι εραστές.

Έκανʼ ένα παιδί – δεν ξέρουνε – ή δύο,
και ζει στου γάμου μια νοερή της φυλακή.
Τους στίχους θέλει νʼ απαγγέλει – το βιβλίο
δίπλα της το ΄χει, να θυμάται τον ποιητή.

Ο Καρυωτάκης, έχει πάει σε κάποια χώρα
του ονείρου – Πουέρτο Ρίκο, Κούβα, Αργεντινή,
Ουρουγουάη, Βραζιλία, που να ʽναι τώρα;
Ή πάλι, επέστρεψε και στο έρμο του νησί.

Ανύπαντρος σαφώς – τι τα δεσμά του γάμου
περιφρονούσε, και γελούσε ειρωνικά.
Εκεί θα μάζευε κοχύλια, κόκκους άμμου,
θα φώναζε ύστερα ξανά στην ερημιά.

Επικοινώνησαν ποτέ μαζί; Ποιος ξέρει…
Ίσως και να ʽχαν βρει τον τρόπο, μυστικά
μηνύματα να στέλνουν, κάθε καλοκαίρι∙
σχέδια να καταστρώνουν, επιτελικά.

Είπαν: Αυτόν, τον καταδίωκε ένα πνεύμα
κι εκείνη, λογιζόταν γιʼ άστατη καρδιά.
Τους είδαν κάποτε να ʽναι κόντρα στο ρεύμα,
αλλά μαζί δεν κάναν, ούτε μια βραδιά.

Έτσι μου είπανε σʼ αυτό το παραμύθι,
– που μάλλον το ʽχω εξ ολοκλήρου ονειρευτεί:
Ότι η Μαρία καταπνίγει μες τα στήθη
κάθε κρυφήν επιθυμία, να ξεχαστεί.

Κι ο Καρυωτάκης; Όλο βρίσκεται στην άκρη
του βράχου, μόνος πάντα στο έρμο του νησί.
Τρέχει στα κύματα, ξανοίγεται στα μάκρη,
θαλασσοδέρνεται, μα δεν αυτοκτονεί.

16/ 1/ 2009A Sex, Liesnd Videotape divx

Η Νατάσα Χατζιδάκι διαβάζει 2 ποιήματα, από το cd#1 του περιοδικού “Νέα Συντέλεια”

ΕΠΙΓΟΝΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ

Αναπνέω.
Οξυγόνο2 Υδρογόνο.
Ζεστά σκεπάζομαι
Γυμνή σαν τη Βασίλισσα της Σαβά
ο αέρας με αμείβει κόκκινα φύλλα.
Πλημμυρίζω τις τρέσες της Κοίμησης
-κυλάω. Σε λίμνες ασκεπείς
σκοτεινοί ήλιοι.

Κάλεσε σμηναγό σμήνους αρσενικών χελιδονιών
Πέρσης ψυχρότερο σασί του έρωτα θα φτιάξει
και το παιδάκι σου-

στριμωγμένο στο πορτμπαγκάζ
της πιο κοινότοπης μάρκας αυτοκινήτου
θυροκόπος στο κενοτάφιο της Άννας Φρόυντ
θα φτάσει κάποτε εκεί όπου αποκλείονται όλα.

Πρυμναία Φρύνη
Κανείς δεν του δίδαξε το κόλπο του αιώνιου πόκερ.
Σκαρφαλώνει θυννώδης στ΄αγάλματα
Κοιμωμένη Ιστορικών Φιλημάτων
η σπαστική των μη θαλλόντων
με τις ελάχιστες κατόψεις-

αυτό το πράο
δίδαξε να σκαρφαλώνει τα αλογάκια επιτέλους
να κόβει βόλτες περιμένοντας
τον στυγερά ερωτικό και στρατιώτη.

Απλανές βλέμμα μ΄έριξε στην κατωφέρεια
κάποιας εκποίησης.
Αέρας μπόσικος. Ασήμαντης γονυκλισίας.

ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΚΑΙ Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ…

Σήμερα, πολλοί μιλούν για “σιωπή των διανοουμένων”, όταν συμβαίνουν μείζονα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα στον κόσμο. Με τις δημοσιεύσεις μας στο Ποιείν εδώ και περισσότερο από 2 χρόνια, έχουμε αποδείξει ότι δεν μένουμε καθόλου σιωπηλοί – αντιθέτως, παρέχουμε πάντα βήμα σε όποιον θέλει να σχολιάσει την κοινωνική και πολιτική κατάσταση.

Δεν πιστεύουμε στην στρατευμένη τέχνη, αλλά ούτε και στην “τέχνη για την τέχνη”. Η ποίηση, όπως και οι λοιπές τέχνες, μπορεί και πρέπει να συνδεθεί ξανά με την κοινωνική κατάσταση γύρω μας.

Ζούμε σε εποχές όπου η επέτειος “των Φώτων” αντιστοιχεί – κατά κάποιους – στον “Φωτισμό” και στη “Διαφώτιση” της ανθρωπότητας, μέσα από ρουκέτες, πυραύλους, φωτοβολίδες, εξοστρακιζόμενες σφαίρες.

Η παγκοσμιοποίηση μας έχει ήδη διδάξει ότι μια ρουκέτα στην Γάζα δεν είναι καθόλου άσχετη και ασύνδετη από το “μεμονωμένο γεγονός” μιας σφαίρας που εξοστρακίζεται στην Αθήνα.

Προτού υποκύψουμε όλοι στις αλυσιδωτές αντιδράσεις της θεωρίας του Χάους, δίνουμε το βήμα για να ακουστούν οι φωνές των ποιητών μας. Γιατί αυτές οι φωνές υπάρχουν και αντιστέκονται ακόμη.

Η τέχνη πιθανόν να μην μπορεί να αλλάξει τον κόσμο – έχει όμως τη δύναμη να προκαλέσει μικρές ή μεγαλύτερες αλλαγές στον καθένα μας ξεχωριστά. Μικρούς “φωτισμούς”. Αν όλες οι μικρές φλογίτσες ενωθούν σε μια μεγαλύτερη, ίσως τότε, και μόνον τότε, να δημιουργηθεί η συνολική φωτιά που θα μας οδηγήσει σε μια Κοινωνική Διαφώτιση.

Σοφία Κολοτούρου για το ‘ποιείν’

Γράφουν:Aharon Shabtai (Σωτήρης Παστάκας),Αντώνης Αντωνάκος, Ρον Γκεφέν (Κώστας Κουτσουρέλης), Λεύκιος Ζαφειρίου, Ρούλα Καραμήτρου, Σοφία Κολοτούρου, Ελένη Κονδύλη, Κώστας Κουτσουρέλης, Θανάσης Κριτσινιώτης, Γιάννης Κυριαζής, Anna Lombardo, Γιώργος Λυκοτραφίτης, Alberto Masala, Έλενα Μίαρη, Γιώργος Μίχος, Δημήτριος Μουζάκης, Γιώργος Μύαρης, Εμπέρτο Παντίλια (Μόσχος Λαγκουβάρδος), Γιώργος Πρίμπας, Γιάννης Τόλιας, Χρήστος Τουμανίδης

Aharon Shabtai, Σε έναν πιλότο

Πιλότε, την επόμενη φορά

Που θα πετάς πάνω από την Τζενίν

Με το ελικόπτερό σου,

Θυμήσου τα παιδιά

Θυμήσου τις γιαγιούλες

Που μένουν μέσα στα σπίτια

Που θα βομβαρδίσεις.

Άλειψε με λίγη σοκολάτα

Τους πυραύλους σου

Και κοίταξε να τους πετύχεις.

Να τους μείνει

Μια γλυκιά θύμηση

Όταν θα πέσουν τα ντουβάρια.

(μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας)

ευχετήρια κάρτα του Δημοσθένη Αγραφιώτη

Κώστας Τουρνάς, και αλφαβητικά: Κυριακή Αδαλόγλου, Ζ. Δ. Αϊναλής, Αντώνης Αντωνάκος, Σωτήρης Π. Βαρνάβας, Θοδωρής Βοριάς, Γιάννης Βούλτος, Μιχάλης Γελασάκης, Αντώνης Γεωργίου, Διόνυσος, Μιλτιάδης Θαλασσινός, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Έφη Καλογεροπούλου, Γιώργος Κεντρωτής, Σοφία Κολοτούρου, Ελένη Κονδύλη, Θανάσης Κριτσινιώτης, Μόσχος Λαγκουβάρδος, βασιλική λόη, Ευφροσύνη Μαντά – Λαζάρου, Νίκη Μαραγκού, Λίλη Μιχαηλίδου, Δημήτριος Μουζάκης, Έκτωρ Πανταζής, Σωτήρης Παστάκας, γιώργος πήττας, Γιωργής Σαρακηνός, Δημήτρης Σολδάτος, Γιάννης Τόλιας, Γιώργος Χριστοδουλίδης

2009 μ.Χ.
(μουσική-στίχοι: Κώστας Τουρνάς)

Πώς θα είνʼ ο κόσμος μας,
πώς θα είμαστε εμείς
το 2009.

Πώς θα ζούμε άραγε
που θα είναι όλα αλλιώς
και ποιά θα είναι τα νέα.
Το 2009…

Τότε πού θά ʽμαι ʽγω,
θά ʽμαι 60 χρονών
και συ ελπίζω να φαίνεσαι νέα.

Και τα παιδιά μας
δεν θά ʽχουν καμιά
διαφορά με σένα και μένα.

Τότε που ο πλανήτης μας
θά ʽναι οπλοστάστιο
κι οι δρόμοι θα μοιάζουν μʼ αρένα.

Νά ʽσαι αισιόδοξη,
όλα θα περάσουνε,
μετά από τη νύχτα είνʼ η μέρα.
Το 2000 και πέρα…

Όταν όλοι οι τρελοί
που τον κόσμο κούρασαν,
μακριά μας θά ʽχουνε φύγει.

Τότε πια, γυναίκα μου,
μας ανήκει όλη η Γη
και τότε θα ζήσουμʼ ωραία.
Το 2009…

ΤΟ ΑΡΡΩΣΤΟ ΓΚΝΟΥ

Μνήμη Β.Ρ.

Ο θάνατος πέρασε το πρόσωπο
της μάνας της με αστάρι
η τρυφερή της κόρη δεν
είδε τίποτα
δεν ήθελε να βλέπει και
πίστευε πως θα μπορούσαν
χίλια άτομα αν προσεύχονταν
για τη μάνα της να την
κάνουν καλά
χίλια άτομα αν έβρισκε
κι είχε αρχίσει να ψάχνει
Δεύτερο χέρι κάτασπρης βαφής
πέρασε ο Ανέκφραστος τη μάνα της
και πάλι η κόρη δεν είδε τίποτα
μόνο που τώρα άρχισε
να μετρά αριθμούς από το
ένα μέχρι το εκατό
πολλές φορές την ημέρα
και να στοιχίζει τα παπούτσια
της το δεξί λίγο πιο
μπροστά από το αριστερό
όλα τα παπούτσια μέσα στο
σπίτι
κι ακόμη τα τρόφιμα
μες στα ντουλάπια της κουζίνας
τα βαζάκια με τις
μαρμελάδες και τα τουρσιά
τέλεια τοποθετημένα το
ένα πάνω στο άλλο
τίποτα να μην προεξέχει
τίποτα να μην περισσεύει απʼ
τη ζωή