Εκτυπώθηκε
σε 15 αντίτυπα

για φίλους
(και πολλούς λέω)

[φιλόλογοι αποκλείονται]
Περιεχόμενα
Πρόλογος 4
ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ 4
Πόλη α΄ εφιάλτης 6
Πόλη β΄ -μιγάδα 7
Πόλη δ΄ 8
Πόλη καθρέφτης 9
πόλη – κόσμος 12
Πόλη ε΄- θέατρο 13
Πόλη επαρχιώτισσα /από πού είσαι… 14
Πόλη σύγκρουσης 15

Πρόλογος
ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

-Κούτα…κουβάλησα από Μεταξουργείο
Γαλάζια πλαστική σακούλα…
-…τα ρούχα να μη βρέχονται…
μην … η βροχή…
τα ρούχα.
-Εδώ ξαπλώνω, όταν με παίρνει ο ύπνος
… ήσυχος δρόμος…
Πειραιώς … Ομόνοια … Κεραμικού
ήσυχα…
-Βρίσκω νεραντζιές … παιχνίδια…
περπατάω…
-«ήσυχα…τι να φοβηθώ;»
-«…ο κόσμος… δε μιλάει πια
δε σε χαιρετάνε…
…να με θυμούνται;»
-«Αυτό το βρήκα στα Χαυτεία.
…από κασμίρι, ε!»
-« ζεστό »
Τα πόδια στις σακούλες
-δεν πατάω ξυπόλητος…
λερωμένα κάτω.
-Παπούτσι με στενεύει.
Χοντροπάπουτσα σωρό
Στην Αχιλλέως βρίσκω…
Χτυπάνε… όταν σέρνονται… θόρυβος
Θα τους ξυπνήσω
-«Κανένας δε μιλάει…
περπατάνε όλοι
και γω
με το κουτί
να μου το κλέψουνε;»

1. Να, ένα ΜΙΛΩ

Τεράστια εξοικείωση η αφή
αφού κι εγώ όπως όλοι στα τυφλά έχω ζήσει˙
δεν γίνεται όμως από μόνη να μυρίσει
θέλει φιλιά λεμονανθούς φωτιές στην παραλία
και σώματα αχάραγα στου ξενυχτιού την κόψη.

Αν κάνεις στάση στη γυμνή αφή
η άνοιξη περνάει απαρατήρητη
τα θαύματα δεν εκδικούνται
μόνο απουσιάζουν
κι ύστερα κλαίμε ονόματα συνήθως
ως ποταμών περίληψη
– είμαστε πάντα βιαστικοί
με απόδειξη: η ζωή χωράει άπλετη λήθη.

Α!, είδες; παραλίγο θα το ξέχναγα:
έχεις φιλιά από τη νοσταλγία σου
και να σου πω ότι αυτή
θα έρθει να σε βρει στα σίγουρα
εκεί που αφύλαχτος θα σκέφτεσαι
πως έβαλες στο χέρι και το μέλλον.

Αυτός ο δρόμος από δω
βγάζει προς το παρόν σε πληστηριασμό
δακρύων˙
πας μόνο με τα πόδια – είναι αδιέξοδο.
Αν πάλι έχεις απαντήσεις-βόμβες
να προσέχεις: υπάρχει καθυστέρηση
αλλά συχνά
βίοι αγίων εκρήγνυνται
ίσως σε πάρουνε τα σκάγια.

Το Ποιείν, ευαίσθητο πάντα στους αέρηδες που φυσάνε κατά τον πολιτισμό,
μαζί με τα συγχαρητήριά του, παραθέτει και μια επιλογή στίχων της κας
Άντζελας Γκερέκου.
Η ανάρτηση αφιερώνεται στη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι
που γύρευε αστροναύτες χωρίς επιστροφή.

Αυτοκολλητάκι μου

Μέρα και νύχτα, πρωί και βράδυ
με φως, με σκοτάδι, πάντα μαζί
και δε χωράει τίποτε άλλο
ανάμεσά μας για μια ζωή.

Αυτοκολλητάκι μου να το θυμάσαι
το καρδιοχτυπάκι μου για πάντα θα ‘σαι
και πια το ξέρω, εμείς οι δύο
χώρια δε ζούμε ούτε λεπτό
αυτοκολλητάκι μου σε αγαπάω.

Χαρά και κλάμμα, γέλιο και δάκρυ
στου κόσμου την άκρη πάντα μαζί
και δεν τ’ αλλάζω με τίποτ’ άλλο
εσένα θέλω για μια ζωή.

Αυτοκολλητάκι μου να το θυμάσαι
το καρδιοχτυπάκι μου για πάντα θα ‘σαι
και πια το ξέρω, εμείς οι δύο
χώρια δε ζούμε ούτε λεπτό
αυτοκολλητάκι μου σε αγαπάω.

*

Σώπα ψυχή μου, κουράστηκες πια ν’ απολαμβάνεις
και να υποφέρεις (και στα δυό τραβάς υποταγμένη).
Όσο κι αν σ’ αφουγκράζομαι, δεν ακούω καμιά φωνή
θρήνου, για την αξιολύπητη νιότη, καμιά
φωνή οργής ή ελπίδας,
ούτε καν πλήξης.
Κείτεσαι
σαν το κορμί, αποσβολωμένη, γεμάτη
απελπισμένη συγκατάβαση.

Δεν θα σαστίσουμε,
έτσι ψυχή μου, κι ας σταματήσει
η καρδιά κι ας μας κοπεί
η ανάσα…
Κι όμως πηγαίνουμε
αντάμα εσύ κι εγώ σαν υπνοβάτες.
Τα δέντρα εξακολουθούν να είναι δέντρα,
τα σπίτια να είναι σπίτια, οι γυναίκες
που μας προσπερνάν είναι γυναίκες.
Όλα είναι εκείνο που είναι,
μονάχα αυτό που είναι.

Η περιπέτεια της χαράς και του πόνου
δεν μας αγγίζει. Έχασε τη φωνή της
η σειρήνα του κόσμου κι ο κόσμος έγινε
μια μεγάλη έρημος.
Στην έρημο
κοιτάζω με μάτια στεγνά τον εαυτό μου.

Captain Scarlett

ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ

…ἄφνω δὲ σεισμὸς ἐγένετο μέγας, ὥστε σαλευθῆναι τὰ
θεμέλια τοῦ δεσμωτηρίου, ἀνεῴχθησάν τε παραχρῆμα
αἱ θύραι πᾶσαι καὶ πάντων τὰ δεσμὰ ἀνέθη.
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Κάποιος σεισμός θα πέρασε από δω.
Κάποιος σεισμός – και ποιος
και πώς, και πόσο
να περιμένει
τους φύλακες με το μαχαίρι ν’ ανανήψουν
– φύγανε όλοι, δες
ερμιά
μονάχα ο κάμπος
πνιγμένος στην ομίχλη
και τούτο το γυμνό τ’ αλώνι
όρθιο
κι εμείς
–θεατές της Απουσίας–
πατώντας από πέτρα σε πέτρα
–πώς περπατάει κανείς στο δρόμο–
και μη γνωρίζοντας
ποιοι θεατρίνοι
το ανάστησαν.

Πόσο κρατάει ένας σεισμός κανείς δεν ξέρει
πότε οι Κρηνίδες ντύνονται ονόματα βασιλικά
και πλάθουν ένδοξα νομίσματα και πότε
βουλιάζουν μες στην πρωινήν ομίχλη του χειμώνα
προσεχτικά ακούγοντας τη φωνή του Ρωμαίου κότσυφα
που ψάχνει άσημους σπόρους διαλαλώντας
μάχες μεγάλες που χαθήκαν
μαζί τραβώντας νικητές και νικημένους.

Πολλοί σεισμοί περάσαν από δω
μα στοίχειωσαν και δε σαλεύουν
μονάχα τα δεσμά μας.
……………………………………………………………………………….

Το λοιπόν, αδελφοί
πάλιν ερώ, χαίρετε
– πέτρινοι αδελφοί μου,
απρόσβλητες σκιές του κάμπου
πάλιν ερώ
αφήστε μας
να περπατάμε
–πέτρα την πέτρα– όπως πολλοί
περιπατούσι
και ων το τέλος
απώλεια.
(Οψόμεθα, αδελφοί μου,
θεοί παλιοί, θεοί καινούργοι
και δεσμοφύλακες και στρατηγοί κι απόστολοι,
σ’ αυτούς εδώ τους πέτρινους σωρούς
πνιγμένοι στην ομίχλη του πιο σίγουρου σεισμού
που δρασκελάει ατάραγος τον κάμπο
οψόμεθα).
(Το δέρας, 1994)