ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Πήρα μέρος σʼ όλους τους
μικρούς πολέμους
στον αναρίθμητο στρατό που
αποτελείται από έναν μόνο
άνθρωπο ήμουν θαλαμηπόλος
κι ονειροπόλος
το καταδρομικό μου τώρα
στεγνώνει στο πίσω μέρος
της αυλής
αντί για φύλλα σιδήρου
είναι καμωμένο με φύλλα
χαρτιού
με είκοσι λεξιβόλα που
εκτοξεύουν μεγάλες ποσότητες
μελανιού
οι πόλεμοι ήταν σύντομοι
όπως οι ημερίδες όπως τα
τριήμερα συνέδρια
οι ανακωχές μου ήταν οι κενές
ανάμεσα στα μαθήματα
κι ο στρατηγός επιθεωρητής
βαθμολογούσε το αποτέλεσμα
που θα φανεί μετά από χρόνια
μετά από χρόνια θα παρελαύνω
όπως οι Μακεδονομάχοι;
Αλλά σε κάθε πόλεμο υπάρχει
το απρόβλεπτο το τυχαίο
οι νίκες είναι το διάλειμμα
εκείνα τα τρία βήματα που
μεσολαβούν ανάμεσα στο
γραφείο και στον εκτυπωτή
οι ήττες είναι η συνεχής
κατάσταση
αυτό το γνωρίζουν καλά
τα ζώα που αποτυπώνονται
στο χαρτί και τʼ άλλα που
αποτυπώνονται στον χρόνο
γιατί και το χαρτί είναι
φθαρτό και ο χρόνος
τελειώνει
κι όσο υπάρχουν τα άλματα
θα υπάρχει το κυνηγητό
κι όσο υπάρχουν τα νύχια
κι οι κυνόδοντες θα
χρησιμοποιούνται κι όσο
υπάρχουν τʼ ανυπεράσπιστα
αυγά στις φωλιές
κάποιοι θα σκαρφαλώνουν
κι όσο υπάρχουν τα χιλιάδες
κοπάδια στο νερό
κάποιοι θα τα καταπίνουν
κι οι λέξεις δεν θα ʼναι για
πάντα οι ίδιες γιατί οι
γλώσσες αλλάζουν τα
νοήματα αλλάζουν οι
καταστάσεις αλλάζουν
κι αυτό το γνωρίζει καλά
το χαρτί και το δέντρο κι
ο θαλαμηπόλος κι ο
ονειροπόλος ο άντρας

Φανελοθύρες

Ήταν τʼ Απρίλη 12 όταν εναυαγήσαν
του 1707 τη μίζερη χρονιά
σʼ ένα νησί κοντά –πολύ κοντά. Δεν τόξεραν αυτό.
Οκτώ νομάτοι ήσαντε. Οκτώ μονάχα οκτώ.

Πιάσαν και μάσαν του νησιού ότʼ έβγανεν η φύσις
πέτρες και ξύλα και χρυσό μα και τομάρια ζώων
Δεν θάβρισκαν γλυκό νερό. Δεν τόξεραν αυτό.
Οκτώ νομάτοι ήσαντε. Οκτώ μονάχα οκτώ

Έτσι το σπίτι που ʽχτισαν τους πήρʼ έναν αιώνα
σωθήκανε τελειώσανε κι όλα τα υλικά
Την πόρτα δεν επρόκαμαν. Το ξέρανε αυτό.
Οκτώ νομάτοι ήσαντε. Οκτώ μονάχα οκτώ.

Εβγάλαν τις φανέλες τους κομμάτια τις εκόψαν
τα κρόσια που εφτιάξανε για θύρα τα κρεμάσαν
Δεν άντεξʼ ούτε δυο λεπτά. Δεν ξέραν απʼ αυτά.
Επτά κι ένας πʼ απόθανε. Επτά μονάχα επτά.

Αυτή η στυγνή βιοπάλη μ’ έχει κατατσακίσει.
Ετούτο τ’ άγχος της δουλειάς.

Νίκος Σπάνιας,
Ποιήματα της Τρίτης Λεωφόρου (1963)

– Λοιπόν έχουμε και λέμε
(«Μα είδατε πως έλαμπε πίσω μας το Μανχάταν;»)
δύο μερίδες γαρίδες και δύο καλαμαράκια έτσι για ν’ αρχίσουμε
(«Φελινικό λούνα παρκ!»)
και τα σχετικά σαλατικά• ρίξε και κανά μύδι
(«Μα τι ιδέα Νίκο μου για ψαροταβέρνα»)
 Ρετσίνα από την δικιά σας έχετε;
(«Και πως βγήκε αυθόρμητα!»)
– Ναι, βέβαια
– Παιδιά καμιά αντίρρηση για ρετσίνα;
 («Μα φυσικά θα πάμε»)
Ρετσίνα all around
(«Κάθε καλοκαίρι»)
 – Τίποτα άλλο;
(«Αν και όμως»)
– Αυτά για την ώρα και βλέπουμε
(«Ε εξορία είναι όπως και να το κάνουμε»)
– Ωραία, καλή όρεξη
(«Αν διαβάσατε»)

Με τον πεζό λόγο επ΄ώμου γραμμή για το μπαρ
– Βαρελίσια για οκτώ

Κάτι λέει ο Gus για το ντεκολτέ αυτής με το ολόσωμο
Μπαζάρει η κουζίνα για το τέσσερα φαντάζομαι
Ανάβει ο πυρετός του πήγαινε-έλα Φάτε μάτια ψάρια.

ΤΟ ΛΙΓΟ
Το λίγο θέλω
Το λίγο εκείνου
Που ήταν στην αρχή
Δημιουργία ζωής
Έστω κι ανούσιας

ΤΟ ΚΑΔΡΟ

Στην Κική Δημουλά

Παρόλο που ήταν ψηλός
Τον κρέμασαν ψηλά

Δεν έχει να τίποτα φοβηθεί
Ούτε θάψιμο
Ούτε κάψιμο
Γιατί εκ χοός δεν επλάσθει
Και εις χουν δε θα απελεύσει
Άθω ,γεια σου,
Φώναξε η ψυχή
Εκείνος δεν απαντούσε
Έμοιαζε να μη τη ξέρει
Αλλά κι εκείνη δεν
Ήταν πολύ βέβαιη
Γι’ αυτόν
Γιατί ήρθα στη γη
Σας το ζήτησα
Μου το ζητήσατε

Ήταν γούστο του ζωγράφου
Παραγγελία πλούσιας κυρίας
Που ήθελε να στολίσει
Την άδεια κρεβατοκάμαρά της

εκστατικά

σιγή
απέραντη σιγή
σαν από θάλασσα βαθιά
πολύ βαθιά
σιγή με λάμψεις
που συνθέτουν φως
ένα άλλο φως
πιο μαγικό
εκστατικό
μια νύχτα κι έναν ουρανό
μια δίψα

σιγή
που εκπέμπει μουσικές
που πλημμυρίζει χρώματα
κι όλα είναι απλά
μεθυστικά
όλα είναι τώρα
και ύστερα
και πριν
και πάντα

τα μάτια σου