ΤΟ ΛΙΓΟ
Το λίγο θέλω
Το λίγο εκείνου
Που ήταν στην αρχή
Δημιουργία ζωής
Έστω κι ανούσιας
ΤΟ ΚΑΔΡΟ
Στην Κική Δημουλά
Παρόλο που ήταν ψηλός
Τον κρέμασαν ψηλά
Δεν έχει να τίποτα φοβηθεί
Ούτε θάψιμο
Ούτε κάψιμο
Γιατί εκ χοός δεν επλάσθει
Και εις χουν δε θα απελεύσει
Άθω ,γεια σου,
Φώναξε η ψυχή
Εκείνος δεν απαντούσε
Έμοιαζε να μη τη ξέρει
Αλλά κι εκείνη δεν
Ήταν πολύ βέβαιη
Γι’ αυτόν
Γιατί ήρθα στη γη
Σας το ζήτησα
Μου το ζητήσατε
Ήταν γούστο του ζωγράφου
Παραγγελία πλούσιας κυρίας
Που ήθελε να στολίσει
Την άδεια κρεβατοκάμαρά της
ΤΙΠΟΤΑ
Ξέρεις τι είναι να γεννιέσαι
Χριστούγεννα
Χωρίς τίποτα γύρω σου
άγγελους άλογα πρόβατα
σμύρνα χρυσό μυρωδικά
μήτε άχυρα ν’ ακουμπήσεις
το κορμί σου
ΤΟΤΕ
Γιατί να σπάει το φλιτζάνι
σαν πέφτει από ψιλά
Αν ήταν χαμηλά
το ίδιο θα γινόταν
Τι είπες .
Όχι..
Να μου λείπει
Τότε
Καλύτερα να γίνω
Κομμάτια!…
ΜΥΗΣΗ
Όταν ο Κισσός κι ο Άμπελος
Κατάλαβαν το ποιόν του Διόνυσου
Ο πρώτος μπλέχτηκε σε άλλες αγκαλιές
Κι ο άλλος άφησε να τον πίνουν.
ΦΟΒΑΤΑΙ
Φοβάται τόσο πολύ
Που ντύθηκε φόβος.
ΜΙΑ ΣΠΙΘΑ
Αχ, Προμηθέα
Τι μου’ κανες
Μια σπίθα σου ζήτησα
Και μου ‘δωσες φλόγα
Έγινα όλος φωτιά
Και δεν υπάρχει
Κανείς να με σώσει
ΑΓΝΟΙΑ
Δεν θέλω να μάθω
τί υπάρχει μετά θάνατο
αλλά αν υπάρχουν
ζωή και άνθρωποι
Μου άρεσε κυρίως το “Τίποτα”, το “Μύηση” και το “Μια σπίθα”
Υπέροχοι στίχοι. Με το ρυθμό, το μέτρο, τη ρίμα να μη λείπουν από αυτούς, αφού ενυπάρχουν και ξεπηδούν μέσα από τα νοήματα που μας περνάει ο ποιητής. (Εγώ μόνο τότε δικαιολογώ την απουσία τους και τους ξεχωρίζω από πεζό. Αυτή είναι η ταπεινή, φυσική και -φυσικά-διόλου δογματική μου άποψη). Παρά το ότι έχω διαβάσει και πολλά άλλα έργα σου, αυτοί οι στίχοι μού έδειξαν μια ακόμα πτυχή σου και μια άλλη θέα της ψυχής σου. Με εντυπωσίασε πολύ η έξυπνη γραφή, το παιγνίδι με τις λέξεις, ο σεβασμός σε αυτές. Το ΤΙΠΟΤΑ είναι το.. όλο! Η ΑΓΝΟΙΑ είναι η …επίγνωση. Η ΜΥΗΣΗ είναι … η ποίηση. Θερμά συγχαρητήρια και ευχαριστίες που μας άφησες να διαβάσουμε τις σκέψεις σου.-
Άρις Αντάνης
Γιάννη έχω ακόμα εκείνο το τετράστιχο που μου ΄χαρισες όταν γνωριστήκαμε. Το σημαντικό βέβαια είναι ότι το χες γράψει πριν γνωριστούμε.
Ήταν εξαιρετικό όπως και η “Μύηση” που προτείνεις. Δεν είναι λίγο να αιθάνεσαι ότι μόλις πέρασε ένας άνθρωπος δίπλα σου διαβάζοντας ένα ποίημα. Αν είσαι κισσός βέβαια αναρριχάσαι σε κάτι άλλο.
Η σκέψη, αν και υπάρχει, δεν μετουσιώνεται σε ποίηση. Χρειάζεται αρκετή εργασία και λίγη τρέλα, ώστε να ισορροπήσει κανείς το μυαλό του με την καρδιά του και να δημιουργήσει ένα ποίημα. Δεν ξέρω τί λείπει απο αυτά τα δύο, αλλά σίγουρα λείπει κάτι το ουσιώδες ώστε να λειτουργήσουν ως ποιήματα.
κ. Μίχο, συμπαθάτε με, αλλά το πώς μπλέξατε προσωκρατικά ενεργήματα,
λεζάντες εφημερίδας, ποιητές της γενιάς του ’70, ακόμα και σχολικά εγχειρίδια, αφορμώμενος απο αυτά τα ερεθίσματα (αλλά όχι ποιήματα), πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διεπιστημονικής έρευνας. 🙂
Δικαίωμά σας, βέβαια, να κάνετε τους συνειρμούς και τις κρίσεις που θέλετε, αλλά, για να είμαστε λίγο σοβαροί, ας αφήσουμε ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ τα “προσωκρατικά ενεργήματα” για αλλού…