Εν Θεσσαλονίκη, 26/11/10, 14:45 (βρέχει)

« Νόμιζε…Άνοιξη »

Είμαι η πεταλούδα του χειμώνα,
που ερήμην της σου δίνει χαρά,
και απορείς πως είδες πεταλούδα
το χειμώνα
καθώς πετάει δίπλα σου
σʼ αναπνοής απόσταση

αλλά εσύ γνωρίζεις
το επερχόμενο τέλος της…
γιατί… λουλούδι, γιʼ αυτήν,
δεν υπάρχει στην καρδιά σου

και πως θα συνεχίσει χαρά να σου δίνει;

θα την δεις αργότερα παγωμένη επάνω σε μια γλάστρα
θα την δεις να επιπλέει στα νερά της βροχής και να παρασύρετε
θα την δεις μέσα στο λάδι του καντηλιού πνιγμένη
στον άνεμο που πάντα αντιστεκότανε παραδομένη
θα την δεις επάνω στο περβάζι σου
που αν και νεκρή πάλι θα το ομορφαίνει

και μετά δεν θα την ξαναδείς ποτέ

πάντα αυτή θα σου κάνει εντύπωση όσες άλλες και να δεις
Πεταλούδα είχα δει μια φορά μέσα στο καταχείμωνο,
θα λες, τόση ομορφιά πως χάθηκε άδικα από ανοησία,
γιατί δεν βγήκε την Άνοιξη;

Μα κι αυτή για Άνοιξη σε πέρασε!

Εγώ ειμί ο Ελλείπων
(ο υιός του ανθρώπου)

Στα στεγνά πηγάδια
με τα βουλιαγμένα μάτια σου,
μονόλογους γιομάτα,
ποιός θα ξεπλύνει την αμαρτία της αγάπης
από τις ματωμένες παλάμες μου,
εκείνες τις άγνωστες νύμφες
που λοξοκοίταξα και ερωτεύτηκα
σφοδρά στο χώμα της αγαποχώρας,
ούτε ένα ρούχο,
κανένας να σκεπάζει τη μελανή γύμνια μου,
μια προσωπίδα στη φωνή της φωτιάς να απλώνει;
Λαμπάδα με φτερά
άχρηστα στο φάρο που χάλασε,
χρόνια πριν σε γνωρίσω,
το άκληρο σώμα μου
έλυωνε, καθώς το φως βασίλευε, νύν και αεί
βραδυάζει με ομίχλη θειάφι και πίσσα στις πληγές.

Εσύ.

Εσύ που ήσουν εσύ τόσον καιρό;

Αλλού ξημερωνόσουν αλλού νύχτωνες και αλλού κοίταζες όταν το φως της μέρας άνοιγε την αυλαία σε όλα αυτά.

Μήπως βυθισμένος και ξεχασμένος στην αυταρέσκεια της διαφοράς από τους πολλούς κάθε τόσο ανέδυες από τα έγκατά σου το δώρο της ποιητικής προφητείας –λόγος διφορούμενος και πάντα κοιμισμένος από το ναρκωτικό της απόστασης- και μετά το χάραγμα του σκότους στο χαρτί, επέστρεφες μονότονα στης λήθης τα διαστήματα;

Μια διανοούμενη μαλάκυνση επιτέλεσες Εσύ θαρρώ, όλον αυτό τον καιρό, καθώς κοίταζες το πτώμα και φανταζόσουν την αρχαία ομορφιά του σφραγίζοντας τη μύτη σου με αγορασμένα αρώματα.

Να μη σε ενοχλεί η πτωμαΐνη πρωτίστως ενδιαφέρθηκες και αν δεν συντάχθηκες με τα όρνια, ωστόσο έζησες μαζί τους.

Έζησες μαζί τους κιʼ ας μη συνέφαγες κιʼ ας μη συμμετείχες ακριβώς στο άθλιο γλεντοκόπημα.

1.Του δύο δέκα του χιλιάρικα, λερή κληρονομιά

Μια κερά μ’ένα φουρό
μια φορά κι έναν καιρό
είχενεν πολλά σκυλιά
πεινασμένα ως τ’αυτιά

Τα λυπήθηκε η δόλια
π’αγυρτάγαν σα διαόλια
κι εσηκώνει το φουρό
και τους δείχτει νιο ντορό

Δω καλά μου, για ελάτε
και σας έχω για να φάτε
λιχουδιά λαχταριστή
θα σας πνίξω βρε μ’αυτή

Μια και δυο τα εσβερκώνει
χουβαρντού αναθρεμμένη
και κινάει να τα δένει
με λουκάνκα η ψημένη

Άι μωρ’ σκλιά μου, άι χορτάστε
κι έχω αρμαθιές μπαμπάτσκες
λουκανίκων, λουκαντρέων
λουκακώτσων των σπουδαίων
λουκατζώρτζων πριγκιπέων
και φρανκφούρτης για σιχτίρι
λουκαχμάκηδων γιωργάκηδων
ευθυτενών κι ωραίων

(Τρία αποσπάσματα από το έργο «Προσφυγιά – αρμονίας κατάλυση)

Χώμα μου, παρηγοριά μου

Επάνω στην καρδιά μου έβαλα λίγο χώμα
Τυλιγμένο σφιχτά σ’ ένα μαντήλι.
Δίπλα στη σημαία, ακουμπιστά στην εικόνα,
Μαζί με τις φωτογραφίες των αγαπημένων
Που έμειναν πίσω.

Μια χούφτα χώμα.
Προζύμι στο καινούργιο στέκι που μας έταξαν.
Για να ζυμώσουμε ψωμί απ’ την αρχή.
Ν’ αυλήσουμε τους πόνους που μας συντροφεύουν.
Να περιφράξουμε αυτό που θα απομείνει.
Να χτίσουμε στα ερείπια της ψυχής μας
Καινούργιες ζωές.

Μια χούφτα χώμα ακριβό που θα μοιράσουμε
Τσιμπιά – τσιμπιά.
Λίγο στη λάσπη του σοβά, στον κήπο λίγο,
Στ’ αλώνι για να ευλογεί τους κόπους μας,
Στο δρόμο να φυλάει τα βήματά μας
Και στο παρτέρι για να ανθίσει
Ο βασιλικός και τα γεράνια.

Και μια τσιμπιά που θ’ απομείνει θα το ρίξουμε
Στα κοιμητήρια τα καινούργια
Που θ’ αγκαλιάσουνε τις πίκρες και τα όνειρά μας.
Το ίδιο χώμα που σκεπάζει τους δικούς μας
Που αφήσαμε πίσω στην πατρίδα.
Να ’μαστε δίπλα-δίπλα.
Να σμίξουνε τα κόκαλα και η ψυχή μας.
Για να ακούνε τα μοιρολόγια των γιαγιάδων
Που χαθήκανε για κείνους.
Για να ακούν τις αναμνήσεις μας απ’ την πατρίδα.
Και το «αιωνία η μνήμη» των παπάδων.