‘

Millenium

Να το περάσεις στην Πράγα
την πόλη των εκατό πύργων
μ’ ένα κοστούμι Armani
ένα ζευγάρι δηλητηριώδη μανιτάρια στο πιάτο
κι ένα ποίημα του Κόλεριτζ στην τσέπη
στρίβοντας
από ένα εξαίσιο παρελθόν
σ’ ένα εξαίσιο μέλλον
δύο χιλιάδες χρόνια τζάζ
άσπλαχνος ο Θεός
μπορεί
αλλά το ξέραμε απ’ την αρχή
κλείνω τα μάτια μου
μια σκοτεινή θάλασσα
μια σύνθεση σε κόκκινο
ένα μαργαριτάρι
κάποτε
χιλιάδες χρόνια πριν
ένα ξωτικό ψιθύρισε λοξά στον ύπνο του Τζαρά
κι από τότε
σταματημένο το ρολόι της ιστορίας
φλυαρεί ασταμάτητα
τα ψέματα, οι μικρές καλές συνήθειες
εύκολο, εύκολο το μέλλον
στο συρτάρι
ένα ανοιγμένο γράμμα
και το εσώρουχο της πριγκίπισσας
η δευτέρα παρουσία ανεβλήθη
λοξά μες στον καθρέφτη
σιδερόφραχτες στρατιές κι ελέω Θεού λόγχες
κινούνται αργά
βηματίζουν στην λάσπη

`

1.Μικρό νυχτερινό

Επέλαση αποστάσεων Αύγουστος
Ποια
ληξιαρχική πράξη θανάτου θα γίνει
για το πεφτάστερο στο βυθό τ΄ ουρανού

*
2.Χελιδονίσματα

Μονάζον επί του βρεγμένου χώματος
μόνιασε
μόνοιασε με την ενηλικίωση
χειμάστηκαν μνήμες

Ήρθε ο Μάρτης
χελιδονίσματα ζευγάρια φτερωτά όντα
τ΄ άλλα χελιδόνια,

το βάρος της εγκατάλειψης
μαύρο άσπρο
στήριξε
στο ΄να ποδάκι αλαφροπάτητο

με τ΄ άλλο
χέρι αυτόχειρα
έληξε τη μικρή ωδή του

πιθανή προσθήκη:
μελετώ τους ξένους πόνους
ξένους φθόγγους
να εφεύρω τους δικούς μου

`

Από τη συλλογή «Τροπή»

`

Στίχοι

Σ όλα τα λιμάνια ράγισα. Πως κάθονταν όλοι και
περίμεναν
μια ρουφηξιά φως
μια ζαριά πόνο στα γρήγορα.

*

Γενέθλια πόλη

Στο σκοτάδι
κρέμεται σαν ύφανση
ο χρόνος.
Στο κατώι
αρμαθιές αποξηραμένου χειμώνα.

Αθίγγανοι πλέκουνε καλάθια
Ακούγεται ο ήχος
απʼ τα νύχια της γάτας
στο φως, στο λυχνάρι που έγδαρε.

Δεν κοιμήθηκα απόψε
κι ένιωσα μέσα μου ευτυχής.
Η μέρα ακούμπησε στα γόνατά
το χάραμα
κι ώσπου να το ζεστάνω
τρίξιμο πόρτας
πέλαγο βαθύ
τα μάτια σου φωτιά μεγάλη
και το ρολόι
το ντουλάπι
η ασπίδα
το παιδί
στην κούνια
όλα γίναν ήχος
και κόπηκε η τράπουλα στα δυο
στα τρία
και φανέρωσε
ρήγα, βαλέ και ντάμα
όλα στο κόκκινο

και φτάσαμε χωρίς να το καταλάβω στη γενέθλια πόλη
ακατοίκητη και πληγωμένη
έρημη
σαν ξεχασμένο αντικλείδι.

πού νάβρω της ψυχής μου τη γαλήνη…

1. Το Άλφα σε κύκλο.

Κύκλος
άθικτος, ενάρετος, κυοφορούμενο γράφημα.
Μαύρο Δέντρο. Δάσος λευκό. Μάτι
που το μέτρησε.
Μα πως
αυτό που αφαιρέθηκε από το τοπίο,
πως μπορεί και παραπέμπει
σε ένα ορόσημο;

`

Οι τυφλά αγαπημένοι διαφωνούμε μόνο με άλλους – μαζί
παίζουμε σύγκρουση καταγωγικών σωμάτων.

*

Δε μπορείς να υπολογίζεις σε μένα –
είμαι το σημειωματάριο του ποιήματος.

*

Μα αφού μιλάμε
είναι αναγκαίο να έχουμε υποτιμηθεί.

Κόλαση είναι ο εκπεσμός του χάους σε λέξεις.

*

Έσπασα μέσα μου παντοδύναμους. Θρίαμβος:
τώρα γκρινιάζουν απ’ το στόμα μου τραυματίες και πεθαμένοι.