Ιούλιος Ήλιος

Στάχυα χρυσίζοντα η φωνή των χωραφιών.
Μαινόμενα τζιτζίκια που γιορτάζουν
σε γη που αλλάζει τα πουκάμισα ηδονικά.
Της ίριδας γεράνια, του λευκού μανόλιες
κι ανάμεσα λησμονημένα τριαντάφυλλα
διψούν αλλόφρονα νερό κι απόσκιο.

Ιούλιος Γυαλινός σʼ άμπελο γη αθέριστη.
Σε χείλη πικραμύγδαλα, βερίκοκο γλυκό.
Αστροβροχή κι ο στεναγμός απλώνεται
με ικετήρια χέρια που γκρεμίζονται.
Σε δρόμους χέρσους που οι καρδιές θερίστηκαν
στεγνώνουν μάτια- θάλασσες βαθιές.

Ιούλιος ήλιος κατακαίει τα κορμιά
και παρελαύνει αγγέλους που καλπάζουν
Χώμα που ιδρώνει αποχαιρετισμούς
και γράμματα ανεπίδοτα, κλεισμένα.
Στο Αιγαίο οι μέρες του , ματώνουν τη Μεγίστη.
Κατηφορίζουνε μισά Κυκλαδικά ειδώλια
που με αυλούς μιλούνε και στιλπνά κοχύλια .
Πέτρα στο φως , σφαγιασμένη, λάμπουσα
στου κόσμου τον πυρπολημένο χάρτη.

`

Σημείο του Δεκατέσσερις

Τι είναι η πατρίδα;
Έκτος από το ζεστό ψωμί το πρωί
Τους στοίχους των νανουρισμάτων
Ελευθερία να ρέει σταγόνα σταγόνα από τα μαλλιά
Πιο πέρα ένα σπίτι για να χαμογελάμε
φωνάζοντας μάνα και πατέρα
Σε σημείο του απέραντου
Να κερνάμε μικρά παιδιά ψωμί
Πόση χαρά έχει η πατρίδα;
Τυλιγμένη στις ανάσες του ηλίου
Και χορεύεις κυκλικά
Με το λοξό καθρέπτη του μέλλοντος
Στο απέραντο όλα υπάρχουν
Τα μολυβιά τα χρωματιστά
ριγμένα ποιήματα σε χαρτιά του βοριά
Σημείο του 2014
Να αναπνέεις άνοιξη
Να υπάρχεις άνοιξη
Στο απέραντο είναι η πατρίδα

6.4.2014, Αθήνα

`

Στις γυμνές κορφές των λόγων

Ένα όνομα σπασμένο σε ψηφίδες
Μία εικόνα που φαντάστηκες, δεν είδες
Ένας ήχος που θυμίζει κομπολόι
Περιστρέφουν τη ζωή μου σαν ρολόι

Ένα άγγιγμα που δίνει φως στο σκότος
Μια ανάσα που διαχέεται σαν κρότος
Ένα φίλημα σαν όνειρο που είδα
Διαταράσσουν του μυαλού μου την πυξίδα

Κι ύστερα γίνονται τα σύννεφα ιδέα
που στάζουν μέσα μου, γλυκόπιοτη παρέα
ύστερα η λάμψη κάποιας φλόγας με φωτίζει
κι όλο το σώμα με ενέργεια γεμίζει

Ύστερα τρέχουμε με καλπασμό αλόγων
σε άγρια δάση, στις γυμνές κορφές των λόγων
με παραλήρημα τούτης της γης η ζήση
έτσι κι ο έρωτας γωνιά της δεν θʼ αφήσει

Ένα υπόγειο και αντίκρυ ένα παλάτι
στη μια μεριά του δρόμου εσύ, εγώ στην άλλη
άκρη
Ψυχή που επέζησες πίσω από κάθε πλάτη
Ταξίδι ας γίνεις στης καρδιάς το δάκρυ

Τότε θα είναι πια τα σύννεφα ιδέα
θα στάζουν μέσα μας γλυκόπιοτη παρέα
το αιώνιο φως ατόφια λόγια θα μας λέει
κι όλη την άρνηση απʼ το παρελθόν θα καίει

`

Ω γλυκό χάδι του θανάτου
Ω γλυκό χάδι του θανάτου
ο έρωτας μεθυσμένος προσκυνάει
το σκοτεινό θρόνο σου,
η χαρά του κόσμου χορεύει κρυφά
στις άκρες των κρημνών σου,
οι κρήνες του φωτός ανοίγουν
καθώς το σκοτεινό λαγούμι με παιδεύει,
ποιός ίλιγγος ύστατου μισεμού άλωσε
το καμπαναριό της καρδιάς μου;
ποιός χείμαρρος μοναξιάς ανοίγει
τα σπλάχνα μου συλλαβίζοντας
ακατανόητα φωνήεντα και συριγμούς συμφώνων,
με τα πανιά του πανικού να ψηλαφώ
σιωπηλές φωνές, νεκρές ανεμώνες,
ένα φως ιλαρό χωρίς αγκάθια, χωρίς το κύμα του καιρού
και τα μάνταλα στις ξεριζωμένες ρίζες
τʼ αποχωρισμού;
αυτό που απομένει απέραντο
μια αθώα στοργή,
μέσα στο κλάμα και στο δάκρυ οι τάφοι,
πώς να νανουρίσω την αλμύρα της θάλασσας
μέσα στα λαβωμένα μάτια τους;
με κέλυφος βαρύ μʼ έντυσες
μέσα σε σπασμένους καθρέφτες
στη χώρα των ανθρώπων με τις κομμένες παπαρούνες
στα ρυτιδωμένα τους όνειρα,
δίδαξόν μου τα δικαιώματά σου,
την εστία του νόστου πλάι στο περιγιάλι
που μʼ έπλασες με το ιερό νερό,
το χαμένο χώμα, αυτό τον άσπιλο πηλό
και τα φύλλα της συκιάς κρεμασμένα
στα νήματα των ερπετών και στα νύχια του βούρκου,
Συ εί η αλήθεια του φωτός,
τα λυχνάρια που άναψες στο σώμα της γης,
στα μέτωπα της μετάνοιας και της οδύνης,
στη γενέθλια γη οδήγησέ με,
ανήμπορος νʼ αγγίξω τη μπόρα που συνθλίβει το σώμα μου,
τις λαχανιασμένες ρίζες και τα κίτρινα φύλλα του μαγνητικού δέντρου
πʼ ακούμπησα τον ελκυστικό καρπό του γυρεύοντας,
μνήσθητι κύριε, εμού του οδοιπορούντος,
καμνόντος
και του Σου απροσπέλαστου φωτός
αιχμαλώτου.

`

Ανυπαρξία

Γυμνό κορμί
θάλασσα που με δρόσισε
θάλασσα που με έπνιξε
τα πόδια σου μʼ αγκάλιασαν
τα δόντια σου με δάγκωσαν
όταν καιγόμουν από την επιθυμία
έβγαζες φτερά και πέταγες
γυμνό κοριτσίστικο κορμί
ποτέ δεν σε χόρτασα
και ψάχνω τώρα να σε βρω
σε ψεύτικα αντίγραφα
που μυρίζουν ιδρώτα και ηλικία
ένα σου πόδι εδώ
ένα σου χέρι αλλού
διασκορπίστηκες
άδικα ψάχνω
αφού υπάρχεις μόνο
μέσα στο νου
κοριτσίστικο κορμί
ντυμένο με την αγνότητα
των λιγοστών σου χρόνων
σαραντάρισες.