‘
Millenium
Να το περάσεις στην Πράγα
την πόλη των εκατό πύργων
μ’ ένα κοστούμι Armani
ένα ζευγάρι δηλητηριώδη μανιτάρια στο πιάτο
κι ένα ποίημα του Κόλεριτζ στην τσέπη
στρίβοντας
από ένα εξαίσιο παρελθόν
σ’ ένα εξαίσιο μέλλον
δύο χιλιάδες χρόνια τζάζ
άσπλαχνος ο Θεός
μπορεί
αλλά το ξέραμε απ’ την αρχή
κλείνω τα μάτια μου
μια σκοτεινή θάλασσα
μια σύνθεση σε κόκκινο
ένα μαργαριτάρι
κάποτε
χιλιάδες χρόνια πριν
ένα ξωτικό ψιθύρισε λοξά στον ύπνο του Τζαρά
κι από τότε
σταματημένο το ρολόι της ιστορίας
φλυαρεί ασταμάτητα
τα ψέματα, οι μικρές καλές συνήθειες
εύκολο, εύκολο το μέλλον
στο συρτάρι
ένα ανοιγμένο γράμμα
και το εσώρουχο της πριγκίπισσας
η δευτέρα παρουσία ανεβλήθη
λοξά μες στον καθρέφτη
σιδερόφραχτες στρατιές κι ελέω Θεού λόγχες
κινούνται αργά
βηματίζουν στην λάσπη
Ίσιωσε λοιπόν την γραβάτα σου
και προχώρα Ευρώπη
προς τα πού μη ρωτάς
χαμογελώντας αισιόδοξα μπροστά στα φλας
αφηρημένη σαν τέχνη
που αποκάλυψε το μυστικό της πρόωρα
συγκεκριμένη σαν παιγνίδι συνειρμών
παραπατώντας σε χαλί βυσσινί
σε μια σκηνή που επαναλαμβάνεται
όλα εφήμερα
η θεωρία της σχετικότητας θριαμβεύει
τρέξε σπίτι τρέξε
σαν απ’ τα δόντια πιασμένη
η μέρα η χτεσινή
μια εικασία το αύριο
εδώ κι εκεί πατημασιές πάνω στο χιόνι
ο Κυανοπώγων
δεν υπήρξε
δεν υπάρχει
ούτε τα προ Χριστού δάση
ελαφρύ το χρυσάφι σου στην ζυγαριά
μια πέτρα πέφτει μέσα στο ποτάμι
ένα ρολόι που
τριανταμία Δεκεμβρίου ώρα δωδεκάτη
σταματά
βρέχει
διάστικτος ο ουρανός
στους τοίχους
αποχρωματισμένη η θλίψη
μέσα στο βράδυ
ο λαιμός της Ιοκάστης τρυφερός
σαν ελληνικός στίχος
πάνω στα σκοτεινά νερά του Δούναβη
προχώρα
μʼ ένα τριαντάφυλλο στην δεσποινίδα
του ξενοδοχείου Renaissance
μʼ ένα τελευταίο τσιγάρο
συντροφιά με το τέρας
στον ουρανό μπλε σπίθες
μακρυά χλωμά δάχτυλα
από ένα πίνακα του Γκρέκο
στο πλακόστρωτο
ο λυγμός της Οφηλίας
ένα βιολί
περασμένες δώδεκα
ένα κραγιόν ξεχασμένο
στην τουαλέτα των γυναικών
στην αποθήκη ένας παράφρων
και στο υπόγειο
δίπλα στον καυστήρα
το φάντασμα του Ηρόστρατου
‘
*
Αλίκη
Με σκακιέρες και τόπια
πλήττεις μικρή
σαν τότε
που δεν σκέφτηκες να δραπετεύσεις έγκαιρα
μέσ’ απ’ τον καθρέφτη
τι κόσμος θαυμάτων και κουραφέξαλα
εσύ τον Όλιβερ Τουίστ θαύμαζες
κι αυτόν θαυμάζεις πάντα
και το βιολί του Αριστοφάνη
πάντα της υπομονής
μʼ ανυστερόβουλες κοινοτοπίες
δήθεν
κοιτάς μέσʼ από τα γυαλιά σου
απελπισμένη
πρώτης θέσης απογοήτευση
ένας μικρός ελέφαντας
στο θυρωρείο της φαντασίας σου
ευσυγκίνητη
χτενίζεις τα μαλλιά σου
κρύβεις μαργαρίτες στα παπούτσια σου
ξυπόλητη στα όνειρά σου ανεβαίνεις
ευθείες λογικής παρατημένες λοξά
στο ράφι με τις κούκλες
στο βάζο σου κίτρινα φύλλα
τι νεύρωση κι αυτή
η ψυχανάλυση σηκώνει τα χέρια
σπάσε τον καθρέφτη σου και δες
δες καλά το πρόσωπό σου
τι απόγινε η αγάπη σου
το χρυσό σου το κλειδί
ακύρωσε όλα σου τα ραντεβού κι έλα μαζί μου
να διασχίσουμε την μελαγχολία ανάποδα
θρυμματισμένο το τοπίο του κόσμου
μουσώνες φυσούν στη γη του φεγγαριού
αγάπη που μιμείται το φως
φως που μιμείται την αγάπη
να ένα φάντασμα
σκύβει πάνω από το ενυδρείο
Σε μιαν αμμουδιά κοιμισμένη θα σε βρω
με τα σαντάλια σου τα κίτρινα
στα μαγαζιά θα βγούμε βόλτα
ν’ αγοράσουμε νεροσταγόνες
τα παλιά σου δάκρυα σου πάνε πολύ
θα τα εγκαταλείψουμε στα δάχτυλα
του φαρμακοποιού σου
χέρι χέρι θα περπατήσουμε
θα ξενυχτήσουμε
θα χαζέψουμε στις βιτρίνες
ν’ αγοράσουμε
μουσική για το πρόγευμα σου
μιαν αχιβάδα για τα μαλλιά σου
ένα μικρό λευκό χορό
λίγο καλοκαίρι για την συμπάθειά σου
‘
*
Η βροχή
Μια θαλάσσια ανεμώνη
Το πολικό χιόνι
Μία ομπρέλα στην Pont-Neuf
Ένα ποτάμι στην Κεΰλάνη
Ένα μονοκάταρτο στην νήσο Τιδόρ
Ένα τριαντάφυλλο στην Υεμένη
Ένα clipper στην Μεσόγειο
Ένα αφρόλουτρο στο Dartmouth
Ένα βότσαλο στην Σικελία
Μία παράσταση μπαλέτου στη Μόσχα
Τα μάτια σου καθώς ακουμπώ τον λαιμό σου
Μία λίμνη στα Ιμαλάια
Ένα πόμολο, ένα μαχαίρι
Η Ουαλία
Ένα δωμάτιο στην Κοπεγχάγη
Ένα φλιτζάνι τσάι στην Φλωρεντία
Ένας νεαρός που φορά ένα αδιάβροχο στην Khon Kaen
Η Μαδρίτη
Ένα γράμμα από το Hudiksvall
Ένας κρίνος στην Rabat
Ένας κρίκος με τρία κλειδιά
Τρεις χτύποι στην πόρτα του υπνοδωματίου μου
Εγώ, εσύ, ένα χάδι
Ένα σβησμένο ηφαίστειο
Ένα χωνάκι παγωτό στην Βενετία
Ένα φιλί στο Λένινγκραντ
Ένα γεύμα στην Rue de Bourbon
Ένα λουλούδι στο Peru
Ένα καπέλο
Ένα τραίνο την νύχτα
Ο οίκτος
Η βροχή
‘
*
Τα χείλη σου
Σε φίλησα
κι ήσουν σαν πριν τα γιασεμιά
νέα όσο το κίτρινο του πανσέ
τα χείλη κόκκινα όσο το κόκκινο
το δέρμα σου καλοκαίρι
είναι ο έρωτας φενάκη; -μου ψιθύρισες
τι είναι η νύχτα;
ένα πλοίο που βυθίζεται
όπως το μαχαίρι
ποθούσα, ήξερα
τα μαλλιά σου ήταν στίχος που έρχονταν
από την εποχή που η ποίηση ήταν ακόμα νέα
η ζωή μου είναι κάπως φτηνή
σαν περιοδικό που πουλούν στα περίπτερα
ένα φτηνό άρωμα
η ζωή σου για μένα είναι ακριβή
η ζωή σου είναι ένα πετράδι
ένα ψάρι
ένα δάσος που το κυβερνούν οι άνεμοι
η αγάπη είναι μια κοινοτοπία που μας εκδικείται, έλεγες
η αγάπη είναι αδόκιμο σχήμα
όλοι με τις ίδιες λέξεις αγαπάμε
αγάπαγες όπως αφρίζουν τα κύματα
έπειτα ζούσες το ίδιο απροσδιόριστα όπως πριν
το ίδιο αποφασιστικά όπως πριν
η καρδιά σου ρωτούσε ναι
η καρδιά σου ρωτούσε όχι
