`

[εκλογές ενός λαού περιορισμένης ευθύνης]

ίδιο με ρουσφέτι το παράπονο που ωριμάζει στις καρδιές μας
δεν υπάρχει χρόνος που να μην υπήρξε σε δελτίο ειδήσεων
όπου το τώρα γίνεται εμπρός σαν είδηση μπαρούφα γραμμένη
με κεφαλαία γράμματα κι ας σκοντάφτει και σωριάζεται κοντή
η συλλογική μνήμη μας στον αόριστο ή το παρατατικό
και δεν συμμαζεύεται

καμιά σκλαβιά δεν κρατάει πάνω από τετρακόσια χρόνια
κι εμείς συντροφικά στοιχισμένοι πίσω από ξερόλες αρχηγούς
πολιτικών κομμάτων σε ένα παράλληλο σύμπαν μαχαιρωνόμαστε
με ύστατο όριο την απόγνωση για τη χαμένη τιμή της μεταπολίτευσης
και με γερασμένη τη πεποίθηση από ψεύτικα αποτελέσματα
δημοσκοπήσεων πως το άσπρο μπορεί να γίνει μαύρο
το σκληρό να γίνει λείο τα μεθυσμένα λόγια οινόπνευμα
που θα ανακουφίσει τις ανοικτές πληγές στα γδαρμένα μας γόνατα
γιατί με λίγη ελπίδα η βροχή θα σταματήσει να καταπίνει
το χώμα της πατρίδας μας ώστε να γαληνέψουν οι χτύποι
της καρδιάς μας παρακολουθώντας το γύρο του θανάτου
με σαράβαλο μοτοσακό χωρίς λάδια και με σπασμένα
τα φρένα σε λαϊκές απογευματινές παραστάσεις

μπροστά στο αβέβαιο χαμογελά με κακεντρέχεια ο κίνδυνος
όχι επειδή είναι βαθιά η μεσόγειος θάλασσα που μας ξεπλένει
αλλά επειδή στο σχολείο της ζωής ποτέ δεν μάθαμε πως μπορούμε
να ζήσουμε αξιοπρεπώς όταν έχουμε τα αρχίδια στις φουρτούνες
να πνιγούμε με αυταπάρνηση

`

ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Η μνήμη με στηρίζει ακόμα, μιας και στις μέρες μας καμιά λέξη που λέγεται –
σʼ αυτή τη χώρα – δεν είναι η σωστή λέξη ή η λέξη που θέλεις νʼ ακούσεις.
Πρέπει να αρκείσαι σε ένα φανταστικό ήχο της αλήθειας της
και νʼ αφήσεις το σκύλο να την γαβγίσει. Σκέψου ότι και τα πουλιά
τρώγονται μεταξύ τους για ένα, δυο μέτρα χώρο πτήσης …
Ανταλλάσσεις χειραψία και πιθανόν να σου αφαιρέσει το συναίσθημά σου —
ή το χειρότερο να βρεις ότι σου λείπει ένα δάκτυλο!
Η ποίηση είναι μια μαρτυρία που στηρίζει τους ισχυρισμούς μου
και γιʼ αυτό της είμαι βαθιά ευγνώμων.

`

*

Σήμερα το πρωί Δευτέρα ξεκίνησα την εβδομάδα
παίρνοντας πάνω μου τις απελπισίες των ανθρώπων
που επινόησα. Ένας παρανοϊκός θα πείτε.
Και δεν σας κατηγορώ. Σʼ αυτό το τελευταίο κεφάλαιο
της ζωής μου θέλω να νιώσω πώς αυτοί οι άνθρωποι
αισθάνονται στην προσποιητή απόγνωση, όπως εγώ στην επίπλαστη ελπίδα.

ΑΥΛΗ ΧΩΡΙΣ ΣΙΩΠΕΣ

Έσπασε η γλάστρα
με τις σιωπές,
ψήλωσε η αυλή μας,
χάθηκε σε ζιζάνια το ψες,
γέμισε με θεούς ο κήπος
κι άνθισε απόψε η κραυγή,
μόνη πια δεν θυμάται,
αν το σκοτάδι φώτισε
υφαίνοντας αυταπάτες,
αν ο ήλιος βάλτωσε
σε ρίζες Ερινύων.

`

*

ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ

Γυμνοί πια,
χρώματα ντυθήκαμε,
λέξεις και φωνές γδύσαμε,
τυφλοί πια,
το φως ήπιαμε,
το θάνατο κολυμπήσαμε,
με αλκοόλ και τσιγάρα
στις αποσκευές
ψευδομαρτυρήσαμε,
ποιοι είμαστε ξεχάσαμε,
πάνω σ’ ένα πουλί
τη ζωή μας χτίσαμε
και ξαναπετάξαμε,
απλώς μετακομίσαμε.

ΑΤΙΤΛΟ

Πάλι εδώ, κι απόψε
εσύ κι εγώ –οι δυο μας
μʼ ένα ποτήρι ανάμεσά μας
ένα μάς είναι αρκετό
δεύτερο περισσεύει.
Πάλι εδώ, κι απόψε
αντικριστά
εσύ κι εγώ –οι δυο μας.
Σαν χθες, σαν κάθε βράδυ.
Έτσι όπως ήπιαμε καφέ το δειλινό.
Βουβή, δε σʼ άκουσα να κρένεις
μη λόγο δεν ξεστόμισες
και πάλι, μοναξιά μου.

Αξύριστοι θλιμμένοι

Γερνάνε
οι παλιοί μου ήρωες
γερνάνε

τα μπακ οι μπαλαντέρ
οι κυνηγοί

αξύριστοι θλιμμένοι
με κοιλιές

–λες κι έχουν κάτω
απʼ τη φανέλα τους την μπάλα–

κλωτσάνε πέτρες
στα στενά της Καλαμάτας

σε πεζοδρόμια πίνουν Άμστελ
σε σκαλιά

γερμένοι μπρος
να σηκωθούν
έτοιμοι απʼ τον πάγκο

να μπουν ξανά στο γήπεδο

ένα χαμένο
να γυρίσουνε παιχνίδι