Φωτογραφία Παύλου Παμπορίδη, Σταυροβούνι-Κύπρος 4.8.2013

ΤΙ ΦΕΡΝΩ

Ένα θυμό
Μια φύση
Που είδα να εμφανίζεται
Σταδιακά κι
Ακαριαία.

ΚΑΝΕΙΣ

Όσο μικρός κι
Ασήμαντος είμαι
Τόσο οι διαστάσεις
Απλώνονται έως
Μία ηδύτητα
Μια ομορφιά μια
Ωραιότητα εν τέλει
Στίγματος.

ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΑ

Του Berengaria η αυτοχειρία
Με καταδιώκει
Συντρίβοντας στις Πλάτρες αηδόνια
Τα ορυχεία αμιάντου αναπαύομαι
Στο στομάχι ενός ώριμου χουρμά.

Διαβάστε περισσότερα

ΝΥΚΤΩΡ ΚΙΝΗΣΑΜΕ

Νύκτωρ κινήσαμε

τὸ πρῶτον φῶς ζητήσαμε

μὰ ὁ Ἥλιος δὲν βγῆκε ποτέ

καὶ μᾶς ἔμεινʼ ὁ δρόμος

ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ

Στὰ στενὰ ποὺ περάσαμε

νωπὰ τὰ ἴχνη μας στὸ χῶμα

καὶ ὅ,τι καταφέραμε

μιὰ δράκα λέξεις σκορπισμένες στὸ χαρτί

Πασχίσαμε τὸν Χρόνο νὰ προλάβουμε

ὅμως ἐκεῖνος δὲν βιαζόταν

Διαβάστε περισσότερα

Πώς ποταμού χαραγματιά απʼ το φρύδι ερωτομανεί με την καύτρα

Πλάκες τεκτονικές που συναντώνται στο μέτωπο του ρήγματος
ενός κρανίου ποιητή

Μια μεταχειρισμένη ένδοξα πένθιμη καρδιά
κυκλοφορεί στα βράχια φύκια της γενειάδας
του ατρόμητου κασμά

Στις αλαταποθήκες της ράχης φωλιάζουν
στρείδια καμωμένα από αλλόφρονα φρενιασμένες ψυχές
που εισακούστηκαν

Ένα βαθύ κράτος αλκοολικού βλέμματος
λαμβάνει βαπόρι ματσακόνι
μαντρώνοντας κοντραμπατζήδες

Στο μπαλαούρο μπαρμπούτι με το μουνί μαγκάλι
ένα περιδέραιο ηχεί μεσίστια

Εξήντα χρόνια τζόβενο μαρκόνης πλοηγός και καπετάνιος

Λευκωσία, Ιούνιος, 2014

`

Σημειώσεις
– ένδοξα πένθιμη: αναφορά στο βιβλίο του Βασίλη Λαλιώτη, «Το ένδοξο πένθος», Πλανόδιον, Αθήνα, 1997.
– μουνί μαγκάλι: στίχος του Σωτήρη Παστάκα από το βιβλίο, «Τριλογία», Παρουσία, Αθήνα, 2012.

`

Φροντίστηκε από τους Γιάννη Ζελιαναίο & Στέλιο Χέλμη και φωτοτυπώθηκε σε άγνωστο αριθμό αντιτύπων τον Δεκέμβριο του 2014 ενώ κυκλοφορήθηκε σε Κύπρο & Ελλάδα στις 13 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους αυστηρά εκτός εμπορίου.

Διαβάστε περισσότερα

Όπου κι αν βρίσκομαι μνημονεύω τη θάλασσα,
γιατί κρύβει μέσα της χιλιάδες καράβια,
που ερωτευμένος σκάρωσα χωρίς να ταξιδέψω.
`

Η ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΠΤΡΩΝ

Η αίθουσα με τα μεγάλα κάτοπτρα,
φωτίζεται απ’ τη χαραμάδα της ψυχής μου,
δεν έχει ήλιους και φεγγάρια,
μόνο θεούς και δαίμονες σε μόνιμη πάλη
μ’ όλα όσα εντός μου κατοικούνε και πεζεύουνε
τις νύχτες που ξεφαντώνω με τις Μούσες
μ’ ηρώων και θεών τερτίπια και μαλαματένια στρώματα.
Εκεί πλανάται ο κόσμος δίχως βαρύτητα
οι λέξεις χάνουν τετριμμένες έννοιες
και σμίγουν με τα ρήματα της θάλασσας
και τις βοές των ανέμων,
οι ανθρώποι ίπτανται υπεράνω των ωρών
κι ένας βούδας χάρτινος φουσκώνει και γελάει…
Εκεί λέω να πεζέψω όσο να βγει ο καιρός
εις το στερνότερο του κόσμου μονοπάτι.
Τουλάχιστον η παταγώδης αποτυχία των πολιτευτών μας
είν’ εκεί μέσα εμφανής.

`

*

ΠΕΝΤΑΔΑΚΤΥΛΟΣ

Αν σιωπήσουν οι πέτρες
ο Αη Λαριός θα στενέψει τη θάλασσα
ο ουρανός θα μικρύνει τόσο,
που πέντε πέρδικες θα συνθλιβούν
μέσα στον ύπνο του ήλιου.
Επτά κουδουνίσματα θ’ ακούσω
και το θηρίο θα γλυκάνει την όψη του,
σημάδι ότι ο καιρός να θηλάσει
το αίμα των ανθρώπων.
Βυσσοδομά ο καιρός
τόσο που η θάλασσα ρουφιέται μέσα της,
σιωπούμε τόσο που μικραίνουμε
μέρα τη μέρα στο ανάστημα.

Εκείνη η βροχή στο δρόμο σου,
είναι το κλάμα των νεκρών,
που ερωτευμένοι διάβηκαν
το μονοπάτι της ζωής,
χωρίς να ζήσουν ως τα πέρατα του κόσμου.

Διαβάστε περισσότερα

133

θα ξαναβρεθούμε κάποτε
οι ταξιδιώτες του χρόνου
έστω και με κολλημένα
φτερά από πούπουλα χήνας
στους ώμους μας

γιατί όσο συστέλλονται
οι πραγματικοί άγγελοι
οι άνθρωποι που παριστάνουν
τα εξαπτέρυγα διαστέλλονται
και προκαλούν κάθε
νηφάλιο μέθη

134

και μια και μιλάμε
για αληθινούς αγγέλους
φαντάζομαι πόσο
θα μοιάζουν διαφορετικά
όλα τα γήινα από ψηλά
κι ας παραμένουν
στη πραγματικότητα
πάμφτωχα
σαν προσωπικό βίωμα

ναι,
μόνο η σιωπή
απομένει στο τέλος
σαν άκλητο ρήμα
εν ειρήνη

Διαβάστε περισσότερα