Γιάννης Γκούμας, Ποιήματα

`

ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Η μνήμη με στηρίζει ακόμα, μιας και στις μέρες μας καμιά λέξη που λέγεται –
σʼ αυτή τη χώρα – δεν είναι η σωστή λέξη ή η λέξη που θέλεις νʼ ακούσεις.
Πρέπει να αρκείσαι σε ένα φανταστικό ήχο της αλήθειας της
και νʼ αφήσεις το σκύλο να την γαβγίσει. Σκέψου ότι και τα πουλιά
τρώγονται μεταξύ τους για ένα, δυο μέτρα χώρο πτήσης …
Ανταλλάσσεις χειραψία και πιθανόν να σου αφαιρέσει το συναίσθημά σου —
ή το χειρότερο να βρεις ότι σου λείπει ένα δάκτυλο!
Η ποίηση είναι μια μαρτυρία που στηρίζει τους ισχυρισμούς μου
και γιʼ αυτό της είμαι βαθιά ευγνώμων.

`

*

Σήμερα το πρωί Δευτέρα ξεκίνησα την εβδομάδα
παίρνοντας πάνω μου τις απελπισίες των ανθρώπων
που επινόησα. Ένας παρανοϊκός θα πείτε.
Και δεν σας κατηγορώ. Σʼ αυτό το τελευταίο κεφάλαιο
της ζωής μου θέλω να νιώσω πώς αυτοί οι άνθρωποι
αισθάνονται στην προσποιητή απόγνωση, όπως εγώ στην επίπλαστη ελπίδα.

`
*
ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

Σήμερα το πρωί όταν άνοιξα το παράθυρο της κουζίνας,
δυο περιστέρια πέταξαν και στάθηκαν στο περβάζι.
Δεν ξέρω για τη γνώση τους,
αλλά τα ένστικτά τους ανθούν.

`
*

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ

Ξυπνητήρι καταρροϊκό,
παντόφλες σε ετοιμότητα για τα πόδια,
ουρανός με γκρι τσόχα καλυμμένος.
Εμφανίζω το πουλί μου στον ηδονοβλεψία καμπινέ,
συνιστώ το πρόσωπό μου στο ξυράφι,
και αφήνω τον κόσμο να συμπυκνωθεί στʼ αυτιά μου.
Η ζωή μου είναι το μόνο δώρο που είναι δικό μου να κάνω
σʼ αυτό τον καταναλωτικό εγωισμό των ανθρώπων.
Συγγνώμη για την ποιητική αδεία, αλλά εάν απελευθερώσω
τη λαβή μου σχετικά με το ποιος είμαι, θα αφανιστούν όλοι.
`
*
ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ

Η Τρίτη είναι προγραμματισμένη για άλλη μια θλιβερή μέρα,
έτσι τιμωρητική, ο άνεμος τόσο ξέφρενος, ο ουρανός ένα φύρδην μίγδην
αναποφασιστικότητας, η θερμοκρασία εν ψυχρώ.
Πρέπει νʼ αφήσω τον υπολογιστή νʼ ανεβάσει το ηθικό μου
και την δυσαρέσκειά μου να τινάξει σαν ένα ξεσκονόπανο.

`

*

2015

Συννεφιασμένη ημέρα μουντζουρώνει τον ήλιο, με χιονόνερο καρυκεύει τη γη.
και ο κόσμος κοιτά προς τα πάνω, λες για να βελτιώσουν τη θέα
με το χρώμα των ματιών τους.
Κοιτάζω δεξιά κι αριστερά πριν
διασχίσω το δρόμο μπας και αποφύγω κανένα γείτονα που αντιπαθώ.
Ο άνεμος δεν σταματάει στα φανάρια όπως και να ʽχει.
Περνώντας έξω από το ψιλικατζίδικο βλέπω το είδωλό μου
στη βιτρίνα και σκέπτομαι: «Ποιος είμαι εγώ που πρέπει
να με θυμούνται και να με χρειάζονται κάθε λίγο και λιγάκι;»

Δεν ζηλεύω κανένα που είναι πιο ψηλός από εμένα,
ούτε συμπονώ κανένα που είναι πιο κοντός από εμένα.
Κανένας μας δεν πτυχώνει την ανυπαρξία του,
άσε δε να καταχωρίζει τη ζωή του σε ευρετήριο.
Ποιανού οι προσευχές υψώνονται στον αέρα και δεν πέφτουν
πάνω σε κάτι, και τις βρίσκεις στο γραμματοκιβώτιο με την ένδειξη:
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΕΑ. ΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ;
Το Νέο Έτος με τις πρώτες πέντε τομές πάνω μου
ετοιμάζεται να δυναμιτίσει τη ζωή μου.

`
*
ΑΠΟ «ΚΑΛΑ» ΣΤΟ «ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ»

Ο ήλιος ζητά από τον άνεμο να χτυπήσει το παράθυρο του υπνοδωματίου.
Θαρρείς ότι απαιτεί να επιβεβαιώσω το παρών μου στην νέα ημέρα.
Ανοίγω το παράθυρο και κοιτάζω έξω στον κήπο,
η μηχανή του γκαζόν έχει λειάνει το γρασίδι,
κι εγώ στολίζω τα δέντρα με γιρλάντες επίθετα και ουσιαστικά.
Ένα σύμφυρμα περιστεριών κατρακυλά στον αέρα,
δυο από αυτά κουρνιάζουν στο μπαλκόνι, κουκουρίζοντας για πρωινό –
ή μήπως έρωτα; Άλλη μια ακαθόριστη ημέρα.
Αξιέπαινη η καλοσύνη, αλλά έχει τα βάσανά της. Η σκέψη με συγκαλεί
σε μια καλύτερη ζωή. Εμβρυικές ιδέες υπολογίζουν πόσο χρόνο
η καθεμία έχει στη διάθεσή της για να αναπτύξει την διάνοιά της.
Μεθαύριο θα πιούμε άσπρο πάτο τον χρόνο,
και ο νέος υποτίθεται θα συγχρονίσει
τον ασυντόνιστο κόσμο σε μια αρμονική χορωδία (sic).